Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

“Gazelle Randonneur Trophy is de volledige naam van dit voor mij zeer speciale rijwiel. Het is niet zo maar een fiets, maar een kameraad, lotgenoot zo u wilt, waarmee ik van 1986 tot en met 1988 de wereld ben rondgefietst. Hij kwam na vele jaren van onzichtbaar bestaan tevoorschijn vanonder het afdakje in de tuin, bedekt met een dikke laag stof en spinrag. Omdat het wrakke bouwsel op instorten stond, moest er eindelijk iets aan gedaan worden en veertien noodlijdende fietsen kwamen na verwijdering van dekzeilen tevoorschijn. Ze waren jarenlang blootgesteld geweest aan de elementen en wel zodanig dat het voor de andere dertien racefietsen te laat was en die inmiddels op de schroothoop zijn beland, wat natuurlijk eeuwig zonde is. Maar mijn Gazelle heeft het overleefd en ik schaam me een beetje dat ik zo slecht voor mijn gabber van toen heb gezorgd. Maar zo gaat het helaas als je een huis vol …

… racefietsen hebt, waar je als gezin van vier personen omheen moet zien te leven.
Aan deze fiets zit een heel verhaal vast. Het kader is gemaakt van Reynolds 501 double butted buizen en hij is destijds afgemonteerd door fietsenmaker Theo Baartman uit Rotterdam-Zuid. Met Theo besprak ik voor de reis uitgebreid welke onderdelen er op moesten. Door de voordrager en de zwaardere belasting van de voorvork kozen we het Stronglight balhoofdlager met naaldlagering. Dit had als groot voordeel dat je geen puntbelasting had, zoals bij een gewoon kogellager, omdat de naalden voor een lijnbelasting zorgen.
We kozen ook voor sluitringetjes, die geplaatst werden tussen de spaakkop en de naaf, met het doel de puntbelasting te minimaliseren en de krachten op de spaak over de gehele omtrek te verdelen. Dat dit een goede keus was, bewijst het feit dat ik slechts één spaakbreuk heb gehad in 35 duizend kilometer.
De wegen zijn niet overal in de wereld zo goed als bij ons en daarom kwamen er Continental-banden op met een luchtkamer van 28 mm. Omdat er gemiddeld 30 à 40 kilo extra bepakking op de fiets kwam te hangen, kozen we voor remmen met een zeer hoge remkracht. Het werden de Shimano canti lever remmen, ontworpen voor het veldrijden waarbij extreme omstandigheden aan de orde zijn.
Het beroemde lederen Brooks zadel mocht natuurlijk ook niet ontbreken en dat werd overgezet van mijn racefiets voor dagelijks gebruik (ik had er toen nog niet zoveel) naar de Randonneur. Het was jarenlang een gouden regel, verkoop desnoods je fiets maar nooit je leren zadel. Het zadel heeft deze reis overigens niet overleefd en moest in Singapore vervangen worden door een professional Brooks zadel met koperen nagels. Ik geloof dat Steven de Jongh nu nog de enige profrenner is die daar op rijdt. En hoe!
Campagnolo was natuurlijk het merk voor de versnelling met als lichtste verzet 42/34. Voor de achterderailleur moest in Italië nog een speciale geleidekooiplaat worden besteld om naar de 34 te kunnen schakelen. Dat kostte destijds het lieve sommetje van 80 gulden en daar moest ik toen echt even voor slikken. Als er toen al mountainbike-derailleurs hadden bestaan was het een stuk makkelijker geweest.
Er zitten nog meer speciale onderdelen op de fiets, maar daar kom ik over twee weken op terug.

Tot dan!”

Peter R. de Fiets

Door Fred van Slogteren, 23 oktober 2007 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web