ad ad ad ad
Deel 3 is uit

De Burgerlijke Stand van 22 maart

Leontien Zijlaard-van Moorsel (1970)

Ik heb haar wel eens een handje gegeven, maar ik heb haar nooit gesproken. Toen ik haar portret voor Wielerhelden van Oranje moest schrijven, was ze intensief bezig met de voorbereiding van haar aanval op het werelduurrecord in Mexico. Niet storen dus. In plaats daarvan ben ik naar Kaat Mossel gegaan, het restaurant van schoonvader Joop Zijlaard. Van hem hoorde ik nog eens gedetailleerd wat ze er allemaal voor deed en weer raakte ik onder de indruk. Zoals ik al zo vaak onder de indruk van haar geraakt was. Wat ik het meest in haar bewonder is het feit dat ze ondanks al het beulswerk steeds vrouw is gebleven. Ze kon er wel eens slecht uitzien van al dat getrain, maar als ze zich in burger moest presenteren, dan stond er iemand. Ze heeft niet alleen in haar ontwikkeling als wielrenster geïnvesteerd, maar ook in haar ontwikkeling als mens. Dat kunnen alleen de groten in de wielersport. Karakter en persoonlijkheid, het gaat vaak samen. (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Norbert Koch (1932)

Ik zag hem in 1953 kampioen van Nederland worden op het mooie nummer 50 km. zonder gangmaking. Er waren zes man met twee ronden voorsprong en de rest moest afsprinten. De twee favorieten waren Daan de Groot en Patsi Willekes. Die beloerden elkaar en het tempo zakte tot onder de 20 km. per uur. De onbekende Beverwijker Willem Duyker rook zijn kans en ging er vandoor. Ze lieten hem gaan en de man moet gejuicht hebben van binnen. Toen demarreerde Nop Koch en zijn timing was perfect. Hij pakte 20 meter en hij liep zienderogen in op Duyker, terwijl Willekes, De Groot, Mahn en Rijnders vol in de achtervolging gingen. Noppie gaf geen krimp en op de streep klopte hij Duyker met klein verschil en de rest kwam te laat. Slim was-ie, Noppie. Een bedrijfsongeval in een diepvriesfabriek zorgde ervoor dat zijn carrière op de weg beëindigd werd en toen werd Nop stayer. En een goede, die drie keer kampioen van Nederland werd. Hij was nooit wereldkampioen. Niet als renner althans, maar wel vele malen als gangmaker. De beste van de wereld werd hij genoemd en de renners vochten ervoor om met hem te mogen rijden. Een val met de derny in een zesdaagse maakte een eind aan zijn carrière. Hij doet nu aan biljarten en dat doet hij ook heel goed.

Jan Hugens (1939)

Een tempobeul zoals er in de Nederlandse wielergeschiedenis weinig zijn geweest. Jan Hugens kon verschrikkelijk tijdrijden. Op een groot verzet doormalen met het verstand op nul. De Limburger had als jong renner grote mogelijkheden, maar hij liet zich helaas te veel afleiden van de doelstelling zijn talent optimaal te ontwikkelen. In zijn beste tijd kwam hij als tijdrijder in de buurt van Jacques Anquetil, maar zijn ontwikkeling stagneerde en zijn carrière, die zo mooi had kunnen zijn, verzandde enigszins. Na zijn afscheid werd hij betonvlechter en later concièrge op een school. Hij is nu gepensioneerd en heeft dus alle tijd voor een goed gesprek met Jefke Janssen. Doen Jan!

Cees Lute (1939)

Een van die Nederlandse renners die in het begin van de jaren zestig carrière maakte in Frankrijk, omdat er in Nederland als wielrenner geen droog brood te verdienen was. In dienst van St.Raphael en later Ford hield hij Jacques Anquetil uit de wind, maar pakte daarnaast ook zijn prijsjes. Hij was een rappe, deze renner uit Castricum. Hij won de zware Ronde van Picardië en hij pakte een rit in de Giro. Hij won ook een keer de Acht van Chaam, kortom Cees Lute was een echte klepper met een hele waslijst aan ereplaatsen. Na zijn carrière ging hij weer timmeren en hij is, geloof ik, nog steeds actief in zijn wielervereniging.

Teun van Vliet (1962)

Wat een klasbakken vandaag en dit is er ook één. Teuntje uit het Westland die nu al weer jaren in de Belgische enclave Baarle-Hertog woont. Hij was een groot talent die het vak van toprenner met schade en schande geleerd heeft. 1987 was zijn topjaar. 1e in Gent-Wevelgem, 1e in Het Volk, 1e in de Ronde van Nederland, 2e in de Grote Herfstprijs, 4e in de Tirreno, 4e in de Gold Race en de Grote Scheldeprijs en 6e in Milaan-San Remo. Ik was er van overtuigd dat hij dat jaar wereldkampioen zou worden in Villach. Hij was de sterkste, hij speelde in de finale met de rest. Maar hij ging te vroeg aan en het werd slechts een zevende plaats. In de jaren daarna werd het wat minder en in 1990 was het ineens over. Teun had darmkanker en zijn carrière was voorbij. Hij overwon de ziekte en hij keerde even terug in het peloton als ploegleider van Farm Frites. Het werd geen succes. (© Cor Vos)

Maarten Nijland (1976)

In het afgelopen weekend heb ik de biografie van Rini Wagtmans gelezen. Een geweldige renner die al op 26-jarige leeftijd moest stoppen vanwege een hartaanval. Het hart speelt ook een grote rol in de carrière van veldrijder Maarten Nijland. In 2000 kreeg ook hij te maken met hartritmestoornissen en zelfs bij het harken in de tuin sloeg zijn hart op hol. Hij nam rust, maar baalde dat hij zijn geliefde wielersport niet meer kon beoefenen. Na drie maanden had hij nergens meer last van en de artsen vermoedden een virusinfectie aan de hartspier. Kort daarna reed hij twee criteriums in één weekend. Hij won ze allebei en met tranen in de ogen nam hij de bloemen in ontvangst. Dat moet allemaal bij hem teruggekomen zijn toen hij vorige maand eerst de crematie van John Sulkers bezocht en een paar weken later de begrafenis van Arno Wallaard. Maarten is er gelukkig nog om ook volgend jaar Richard Groenendaal en Gerben de Knegt tegenstand te bieden. (© Cor Vos)

Marc Reef (1986)

Marc is tweedejaars belofte bij Team Löwik en hij zit nog volop in zijn ontwikkeling. Hij behaalde tot nu toe drie overwinningen, waarvan twee bij de junioren. Vorig jaar won hij een koers in Nordhorn. Hij zit in zijn derde jaar commerciële economie aan de Hogeschool van Enschede. Het lijkt mij de juiste volgorde om eerst die school af te maken en daarna te zien hoe ver hij in het wielrennen kan komen. Maar ja, dat hoef ik hem niet te vertellen. Waar bemoei ik me mee?

Door Fred van Slogteren, 22 maart 2006 0:00

Cees Lute

In de korte film "... Pour un maillot jaune" van Claude Lelouch over de Tour 1965 (o.a. te koop bij Amazon) is (in kleur!) de sprint van de 13e etappe in Montpellier te zien: Cees Lute wordt nipt verslagen door Durante.

Geplaatst door Maurice, 13 december 2006 14:34:31

Koch en Hugens

Zowel Noppie Koch als Jan Hugens heeft al geruime tijd terug het tijdelijke met het eeuwige moeten verwisselen. Is het dan niet wat pijnlijk om de in 2006 aan hen gewijde stukjes anno 2013 nog steeds ongewijzigd te herplaatsen? Niet rot bedoeld hoor, maar de nabestaanden zouden er zich door gekwetst kunnen voelen en dat wil toch niemand?

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 22 maart 2013 10:37:12

Koch en Hugens

je hebt gelijk Han, daarom op je wenken bediend. Groet! Fred

Geplaatst door Fred, 22 maart 2013 12:08:34

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web