Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

© Peter Ravensbergen

“Intussen reed ik moederziel alleen door het Vlaamse landschap, met geen levende ziel voor of achter me. Er bekroop me enige onzekerheid: rij ik nog wel goed? Als een van de eersten bereikte ik de finish van het CRVV in Oudenaarde, waar ik werd verrast met een stijlvol retro-shirt en een vriendelijke jonge dame die een broodmaaltijd voor me ging halen. Zij was een van de vele vrijwilligers die deze dag tot een succes maakte. Om half vier zat ik al weer in de auto met een laatste blik op het stadhuis waar op het torentje ‘Hanske De Krijger’ me uitzwaaide. Hanske nu in brons vereeuwigd, was ooit op de uitkijk gezet maar daar in slaap gevallen omdat hij iets te veel oud bruin gedronken had. Het gevolg was dat keizer Karel voor een dichte poort stond. Die was ‘not amused’ en hij brieste de Oudenaardenaren toe: ‘In de toekomst mag dit nooit meer gebeuren en om jullie daar dagelijks aan te herinneren gebied ik een bril in het wapenschild aan te brengen.’ En zo gebeurde het.
Dit verhaal heb ik uiteraard van horen zeggen, omdat mijn brilsterkte niet toerijkend is om dit van afstand zelf te constateren. Tegenover het …

… stadhuis ligt de grote Walburga kerk. Walburga of Walburgis was een dochter van Koning Richard uit Wessex. Zij was het luxe leventje van een prinses zat en werd omstreeks het jaar 750 non in Duitsland. Na haar overlijden stonden haar relikwieën op een rots.
Hieruit druppelde olie die een geneeskrachtige werking hadden. Niet onbelangrijk voor Oudenaarde en daarom mag er wat mij betreft een nieuwe bedevaart naar het CRVV komen.
Zoals me opgevallen is zijn er veel stalen rossen binnen de stadsmuren of worden daar gestald. Met zo’n beschermheilige is een in olie gedrenkt bezoek nooit weg, want een druppelje olie op de ketting doet wonderen. Mijn Mercier had behoorlijk te lijden gehad, want er zat speling op de spieën en die speling zat ook in mijn knieën. Tal van retrogenoten waren op dat moment nog onderweg, dokkerend over de kasseien, met een hand de aluminium drinkfles omvattend om deze niet te verliezen. Ik hoop dat ze geen framebreuk opgelopen hebben, want dat is huilen met krokodillentranen. Het was een duivelsmooi gebeuren en voor volgend jaar heeft het mijn zegen. Ook van meneer pastoor trouwens.

Tot volgende week!”

Peter Ravensbergen

Door Fred van Slogteren, 21 augustus 2007 8:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web