De Burgerlijke Stand van 19 maart

Aart Vierhouten (1970)

“Nou ben ik ineens een stukkie kopman”, lachte Aart Vierhouten toen ik hem vorige maand sprak bij de presentatie van de Skil-Shimano-ploeg in Nunspeet. 36 jaar wordt hij vandaag en aan het idee om samen met Rik Reinerink kopman te zijn van een ploeg die een wildcard heeft bemachtigd voor Parijs-Roubaix moest Aartje nog even wennen. Dat valt ook niet mee als je jaren de longen uit het lijf hebt gereden voor je kopman. Ik ken Aart uit 1999 toen hij in de Grote Prijs Wallonië zijn comeback maakte nadat hij maanden daarvoor op een trainingstocht in Spanje door een auto was geschept. Er werd voor een voortzetting van zijn carrière gevreesd, maar de toenmalige Rabobank-renner knokte zich er weer overheen. Hij kreeg van ploegleider Adri van Houwelingen het consigne om het 100 kilometer vol te houden en dan binnendoor naar de permanence te rijden. Dat deed hij, maar hij was nog lang niet de oude. Dat ongeluk heeft zeker invloed gehad op de rest van zijn carrière. Maar je ziet het Aart, ook met tegenslag kun je kopman worden. Gefeliciteerd!

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Eddy Beugels (1944)

Als amateur was deze renner uit Sittard een veelvraat, die zijn door de pers opgeklopte vete met generatiegenoot Harrie Steevens gebruikte om soms genadeloos huis te houden. Als prof kwam hij in Frankrijk terecht bij de ploeg van Poulidor. In het paarse Mercier-shirt won hij onder meer Rund um den Henninger Turm en de Ronde van Wallonië. In 1968 was hij één van de drie Nederlandse renners die Jan Janssen bijstond bij het behalen van diens Tourzege. Poupou was in die jaren zo populair in Frankrijk dat hij tijdens etappekoersen vaak voor het diner werd genood door de notabelen van de stad of het dorp waar de karavaan was neergestreken. Hij nam dan altijd zijn ploeg mee en zo kwam Eddy in huizen, villa’s en kastelen waar hij nooit eerder in had vertoefd. Hij zag daar schilderijen en beeldhouwwerken en hij ontwikkelde een passie voor de beeldende kunst. Na zijn afscheid als renner ging hij rechten studeren en hij begon een carrière als verzekeringstussenpersoon. Hij was als jurist ook een aantal jaren actief binnen de KNWU en de UCI, alsmede in de vakbond voor beroepswielrenners. Al die richtingen verloren het uiteindelijk voor zijn passie voor de kunst en Eddy heeft nu al weer jaren een prachtige galerie in de Stokstraat in Maastricht. Hij is gespecialiseerd in Russische schilderkunst en wie de werken ziet waarin hij handelt, begrijpt waarom. Helaas gaat het niet goed met zijn gezondheid. Ik hoop van harte dat voor deze sympathieke duizendpoot de zon weer een beetje gaat schijnen.

Jan Hofland (1934)

Deze Beverwijker was in het begin van de jaren vijftig een topamateur. Bij de profs ging het minder goed. Hij begon in 1955 goed met etappewinst in de Ronde van Nederland, maar daarna werd het angstig stil rond Jan Hofland. Hij koerste als onafhankelijke tot en met 1961 en zette daarna de fiets in de schuur. Wie weet iets meer van Jan Hofland, want ik heb nooit meer iets over hem vernomen?

Door Fred van Slogteren, 19 maart 2006 0:01

de site van Fred

Door omstandigheden nog niet eerder bezocht, nu met volle teugen weer genoten!Mijn complimenten Fred voor je slogblog!

Geplaatst door Hans Prakke, 19 maart 2006 01:16:45

Jan Hofland

Jan Hofland is enige jaren geleden overleden aan een slepende ziekte. Ik kende hem als een moeilijk persoon die zijn geluk niet kon vinden. Zijn broer Ton was ook wielrenner en jaren aktief geweest als mechanicien bij caballero.

Geplaatst door Jan van der Horst, 21 maart 2006 18:49:10

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web