Rasmussen groeit.

Na de Ronde van Italië denk ik altijd dat de mooiste cols in Italië liggen, maar iedere keer als ik de Galibier in juli weer zie moet ik twijfelen. Dit jaar was het bijzonder aangenaam omdat de Galibier als laatste berg werd beklommen en er enorme strijd werd geleverd. Superlatieven komen tekort om deze Tour tot nu toe te beschrijven. Daarbij dient natuurlijk gezegd te worden dat dit beeld vooral is ontstaan door de laatste twee Alpenetappes. Er valt met geen mogelijkheid te voorspellen wie deze Tour de France gaat winnen. Alles ligt nog open en verrassingen zijn er voldoende. Alejandro Valverde werd gisteren nog defensief rijden verweten. Ik kreeg vanwege die manier van koersen zelfs van een collega het dringende verzoek de Spanjaard hier af te gaan branden. Vandaag viel Valverde onverschrokken aan als...

...in zijn eerste jaren bij Kelme. Cadel Evans, die men toch vooral een podiumplaats toedicht wegens zijn perfect beheersing van het wieltjeszuigen viel zelfs vandaag aan. Een merkwaardige stijl van rijden heeft de voormalige drager van de Roze Trui overigens. Hij maakt heel wat meters meer dan de andere renners. Zijn stijl doet mij aan iemand denken uit andere tijden. Voorlopig schiet mij de naam nog niet te binnen. De wederopstanding van Iban Mayo is voor mij een grote verrassing en met de Pyreneeën nog voor de boeg heeft ook hij nog alle kansen.
De meeste indruk vandaag maakte op mij Michael Rasmussen. De boterbloem presenteerde zich als een geroutineerde en zelfverzekerde Gele Truidrager. Het zal wel noodzakelijk zijn om zijn voorsprong uit te diepen en ook dat hij zich volledig op de Tourwinst richt en dat hij zich niet van de wijs laat brengen door zijn zo geliefde Bolletjestrui of een tijdrit. In het bergklassement slonk zijn voorsprong wat en ik kan mij voorstellen dat de Deen pas echt voor de eindwinst wil gaan als hij zeker is van zijn Bolletjestrui. Een lange vlucht in de Pyreneeën voor die trui is nu hoogstwaarschijnlijk uitgesloten.   

Ja, en dan die ijzersterke winnaar vandaag: Mauricio Soler. Deze vierentwintigjarige man is nu al de revelatie van deze Tour. De lange Colombiaan (1.86 meter) heeft van 2003 tot 2006 een imponerende erelijst in zijn eigen land bij elkaar gefietst. In Europa was een tweede plek dit jaar in Milaan-Turijn, achter Di Luca, tot nu toe zijn enige aansprekende resultaat. In aanloop naar de Tour reed hij onder andere de Waalse Pijl (86e) en Luik-Bastenaken-Luik (52e). De laatste voorbereidingswedstrijd van Soler was de Sterelektrotoer. Juan Mauricio Soler Hernandez werd 22e. (Foto's: Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 17 juli 2007 21:20

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web