Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 18 december …

Er zijn mensen in mijn omgeving die vinden dat ik vandaag iets over mezelf moet schrijven, omdat ik jarig ben en het vandaag mijn afscheid is als (slog)blogger. Een soort autobiografie, zeg maar. Dat vind ik niet zo’n goed idee.

In ieder stukje dat ik in de bijna dertien jaar dat de slogblog nu bestaat heb ik wel een klein stukje van mezelf weggegeven en wie dat al die jaren heeft gevolgd, moet zo langzamerhand wel weten wie ik ben.

Gewoon een doorsnee Nederlander die alleen wat lichaamslengte betreft iets buiten het gemiddelde valt. Een stukkie (daar zit ik nu aan) van meer dan honderd woorden zit er niet in en daarom heb ik een mede-jarige uitgekozen die ik als renner en als mens ben gaan waarderen.

Ik zag hem voor het eerst in het echt bij het Nederlands kampioenschap in juni 2000 in het Zuid-Limburgse Gulpen. Hij zat in het begin van de strijd in een grote kopgroep met bijna allemaal renners uit continentale ploegen, die merkwaardigerwijs elite-zonder-contract renners worden genoemd.

Hij was de grote animator en de voorsprong groeide onder zijn aanvoering ronde na ronde, in tegenstelling tot die kopgroep die iedere ronde kleiner werd omdat hij er behoorlijk aan trok. Ik vermoedde dat hij door de leiding van de Rabobank-ploeg naar voren was gestuurd om de koers hard te maken en op het laatst als springplank te fungeren voor de kanonnen van die ploeg als Boogerd, Dekker en Van Bon.

Toen de ploeg in de slotfase gas ging geven en de andere grote namen van buitenlandse ploegen meehielpen, werd mijn vermoeden bevestigd. De voorsprong slonk als sneeuw voor de zon en hij werd met het restantje van de kopgroep ingelopen. Normaal toch want Léon van Bon werd kampioen. Missie geslaagd

Voor het derde deel van mijn boek over de geschiedenis van Nederland in de Tour de France hadden hij en ik het over die dag in Zuid-Limburg en tot mijn verbazing zat de zaak heel anders in elkaar. Hij was met die vroege ontsnapping meegegaan omdat hij kampioen van Nederland wilde worden.
 en hem door de ploegleiding geen restricties waren opgelegd.

Hij had een mooie voorsprong opgebouwd en voelde zich nog steeds goed en sterk genoeg om het met een mooie solo van zo'n veertig kilometer af te maken. Als de ploeg had geholpen was dat volgens hem ook gelukt, want hij verkeerde in een supervorm.

Toen zijn eigen ploeg met de kopmannen voorop als één blok op jacht naar hem ging, was hij dan ook hevig teleurgesteld. In zijn ploeg, in de kopmannen, in de ploegleiders, eigenlijk op de hele mensheid omdat hem een grote triomf door de neus was geboord.

Hij had zich in tal van koersen de kloten afgedraaid en nu er iets teruggedaan kon worden, gaf niemand thuis. Zwaar teleurgesteld en verdrietig kwam hij over de streep en vluchtte naar de bus vast van plan om iedereen eens flink de waarheid te zeggen.

Maar in de bus vloeide de champagne en was iedereen in jubelstemming over het behaalde kampioenschap van Van Bon. Hij besloot zijn mond te houden en zijn frustratie over dat gemiste kampioenschap voor zich te houden. Hij nam wraak in de Tour de France van 2003.

Aan het eind van dat jaar werd Jan Raas als algemeen directeur van het Rabobank Wielerplan ontslagen door de directie van de bank. Daar waren meerdere oorzaken van maar het falen van de ploeg in de Tour van dat jaar heeft daar zeker een beelangrijke rol in gespeeld.

In de eerste rit was er in de laatste kilometers in de nauwe straatjes van Meaux een massasprint in voorbereiding. Een stuurfout en veertig renners buitelden over elkaar heen. Vier van hen bleven liggen omdat ze niet verder konden. Daar waren er twee van Rabobank bij.

Marc Lotz was er beroerd aan toe, maar de uitschakeling van Levi Leipheimer de kopman van de ploeg was een gevoeliger verlies. Hij was de man voor het klassement en een regelrechte podiumkandidaat, de troef waar Raas en de ploegleiding op hadden ingezet.

De overgebleven renners van de ploeg waren direct in mineur en lieten het kopje hangen. Er was flink voorbereid op deze Tour en was de ploeg al op de eerste dag de belangrijkste man kwijt. Er is in die Tour weinig meer van de ploeg vernomen.

Behalve dan van dat blonde karaktermannetje uit het Zuid-Hollandse Zevenhoven dat vandaag zijn 44ste verjaardag viert. Woedend op de lamlendigheid van zijn collega's zat hij drie keer in de beslissende ontsnapping van een etappe. Hij werd achtste, derde en tweede en redde op zijn eigenzinnige manier enigszins het aanzien van de ploeg.

Hij is iemand die onder alle omstandigheden zichzelf blijft. Hij was trouw aan de ploeg heeft met tomeloze energie en inzet alles gedaan in het belang van zijn kopmannen en de ploeg en kon er alle begrip voor opbrengen dat hij op 35-jarige leeftijd geen contract meer kreeg aangeboden.

Hij ging niet eens meer op zoek naar een andere ploeg, wilde niet op een lager niveau fietsen en maakte nog diezelfde dag bekend met wielrennen te zullen stoppen. Hij woont nog altijd in België waar zijn generatie Nederlandse wielrenners in de jaren tachtig en negentig massaal ging wonen.

Hij woont er rustig en afgelegen met zijn (Belgische) partner en terwijl zij met een goede baan het geld verdient, doet hij het huishouden en alles wat erbij hoort. Bram de Groot, sadder and wiser, beschikt over een schat aan levenswijsheden en geniet van een bestaan in de luwte.

Fietsen doet hij nooit meer, maar op zondagmorgen loopt hij met een ploegje een flink stuk hard. “Noodzakelijk,” zegt hij, “vanwege mijn hart. Dat moet een keer in de week goed in beweging komen om het bloed in de rondte te pompen. Anders krijg ik steken in de borststreek.”

Bram van harte gefeliciteerd met je verjaardag en nog vele jaren in goede gezondheid. Met een foto van ons samen, want per slot van rekening ben ik ook jarig.

Foto's: © Philip van der Ploeg

Door Fred van Slogteren, 18 december 2018 9:00

Van Harte

Had de laatste dagen een beetje een unheimisch gevoel, vanwege de veelvuldige melding van het naderend onheil, het stoppen van de slogblog.
Ik ben zelf een regelmatige bezoeker, zeker vanaf 2008, en dus is het voor mij als wielerliefhebber, geschiedkundige en sporter een leuke website, die veel trekken vertoonde van een online wielerblad, met alle noodzakelijke rubrieken en curiosa.

Hoewel ik weet dat je een grote schare lezers hebt, vind ik het aantal reacties op je nakende afscheid wat tegenvallen. Maar goed, het is druk en de kerst komt eraan. Na de jaarwisseling zal men zich realiseren dat er een unieke website is gestopt.

Fred, vanaf deze plek van harte gefeliciteerd met je verjaardag, en ik hoop ondanks je leeftijd nog op vele jaren in goede gezondheid en harmonie, met veel genot voor de wielersport en de overige sport in het algemeen.
Ik betreur het stoppen van de slogblog zeer, maar dat is inherent aan het leven. Ergens houdt het een keer op. Je zou natuurlijk ook nog een stukje kunnen uitrijden en af en toe nog een kleine update kunnen posten. Wat dat betreft ga ik je review, ‘ het was met het weekje wel’ eingelijk nog het meeste missen, omdat je heel goed in staat bent om sportprestaties en wielerdaden op hun juiste merites te beoordelen. Wellicht kan die van tijd tot tijd nog eens langskomen?

Bedankt voor het vele jaren belangeloos schrijven en updaten van de slogblog. Je hebt mij en beslist veel anderen er erg veel plezier mee geschonken. Ik zal er vanavond eentje op je toasten. Het ga je goed, maar wellicht zien we elkaar nog in het nieuwe jaar zo begin Mei.
Geplaatst door Edo Elfrink, 18 december 2018 12:16:21

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web