Het was me het weekje wel …

Het was de week waarin de nominaties bekend werden gemaakt voor de sportman, de sportvrouw, de sportploeg en de sportcoach van het jaar en zoals ieder jaar was niemand het er mee eens. Het is een jaarlijks weerkerend gezeur net als de zwartepietdiscussie en het ge-emmer over de zomertijd en de wintertijd.

De eerste die erover begon was Raemon Sluiter die als coach is genomineerd maar het vreemd vindt dat zijn pupil Kiki Bertens dat niet is. Zij slaat immers die aces en dropvolleys en niet hij. Dat is een punt.

Vervolgens kwam Sven Kramer vertellen dat het allemaal flauwekul is, want het is sowieso appels met peren vergelijken, want wat is een grotere prestatie: die van Ireen Wüst of die van Kiki Bertens? Ook een punt.

Ireen Wüst, schrijft een dag later Jaap de Groot in De Telegraaf. Die heeft goud gewonnen en Bertens heeft voorlopig nog geen grand slam toernooi op haar naam geschreven. Net als Tom Dumoulin de Tour en de Giro in 2018 niet heeft gewonnen en Epke Zonderland wel wereldkampioen werd. Eveneens een punt.

Op de sociale media emmert de discussie verder en als het festijn straks weer voorbij is, heeft niemand het er nog over. Weggezet op de zolder van ieders brein om het 't volgend jaar weer tevoorschijn te halen en er opnieuw van alles van te vinden, maar het nooit eens te zijn met wat wordt voorgesteld.

Iedereen in Nederland (lijkt het wel) is kwaad over het afschaffen van het raadgevend referendum, maar als er nou iets geschikt is om een volksraadpleging aan te wijden is het wel de verkiezing van de Sportman van het Jaar.

Dan is er wel manipulatie mogelijk, want dan worden er weer stemmen geronseld. Toen ik op de middelbare school zat, zat er bij mij in de klas een jongen die bokste. Hij heette Nico en hij is later nog kampioen van Nederland geworden in het middengewicht maar toen ik hem jaren later eens tegenkwam wist hij niet meer wie ik was.

Dat kon ik me nog voorstellen, maar niet dat hij zijn eigen naam niet meer wist. Punchdrunk, heette dat officieel, vrij vertaald had hij teveel klappen op z’n kanus gehad. Maar toen op school wist hij het wel en hij ronselde de hele school om een briefkaart in te vullen (die hij gefrankeerd uitreikte) om op Pedro Klijssen te stemmen.

Dat was in die tijd de regerend Nederlands kampioen in het halfzwaargewicht. Mijn boksende schoolvriend had veel invloed en zo werd Pedro Klijssen achtste in de strijd om sportman van het jaar te worden. Ik was er toen ook nog een beetje trots op dat ik aan dat succesje had meegewerkt.

Ondanks de manipulatie van Nico vind ik zo’n volksraadpleging toch wel de meest zuivere manier om een sportman, een sportvrouw, een sportploeg en een sportcoach te kiezen. Dat kan gewoon op internet georganiseerd worden en de mensen op radio en televisie kunnen opgeroepen worden om te stemmen.

Mijn stem staat bij voorbaat vast, ik stem op Pedro Klijssen. Eens een (geronselde) fan, altijd een (geronselde) fan. Met dank aan Nico.

Door Fred van Slogteren, 9 december 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web