Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 4 december …

René Privat was tussen 1953 en 1962 beroepsrenner en een hele goede. Hij was een aanvallende renner en daarom zeer populair bij de Franse wielerliefhebbers. Hij won in 1960 Milaan-San Remo en dat was zijn meest aansprekende overwinning.

Maar oudere Fransen herinneren hem vooral vanwege zijn optreden in de Tour de France van 1957. Daarin won hij drie ritten en droeg hij vier dagen de gele trui. Hij maakte deel uit van de Franse nationale ploeg onder leiding van Marcel Bidot.

Louison Bobet, de winnaar van de Tours van 1953, '54 en '55 liet dat jaar verstek gaan, maar de Fransen waren geheel in de ban van een nieuw talent. Dat was Jacques Anquetil, de pas 23-jarige supertijdrijder uit Normandië, die in 1957 in de Tour zou debuteren.

Met mannen om hem heen als Darrigade, Stablinski, Forestier, Bouvet, Mahé, Walkowiak en Privat zou hij ver kunnen komen en als hij niet aan de verwachtingen zou voldoen, dan zouden ook Forestier en Mahé voor de overwinning kunnen gaan.

Darrigade zou ongetwijfeld weer voor de nodige etappezeges zorgen en de Pool Stablinski was een degelijke wegkapitein. Over Privat sprak niemand, hoewel hij met zijn bijnaam Le Gallois de meest Franse van de Franse renners was.

Nadat Darrigade, bijgenaamd De Blonde Pijl, de eerste rit had gewonnen sloeg Privat in de tweede rit van Granville naar Caen zijn slag. De uit de Ardèche afkomstige coureur mocht gelijk de gele trui aantrekken en die hield hij tot en met de vijfde etappe.

De renner die het kleinood van hem overnam was Jacques Anquetil. Twee dagen later verloor de grote tijdrijder de trui aan de Franse regionaal Nicolas Barone die hem een dag later weer kwijtraakte aan Jean Forestier.

Die droeg het geel twee dagen lang en verloor hem toen aan Anquetil die de leiderstrui vervolgens tot in Parijs zou dragen. Die ene dag dat Barone hem droeg was voor de ploeg van Anquetil een smetje op het blazoen.

Op één dag na was de gele trui steeds in het bezit geweest van de Franse Nationalen, les tricolores. Privat droeg nog behoorlijk aan de feestvreugde bij door zowel de elfde als de vijftiende etappe te winnen. In het eindklassement eindigde hij als 31e met meer dan twee uur achterstand.

De Franse ploeg won in die Tour de France maar liefst elf etappes, alsmede de gele trui, de groene trui en het algemeen ploegenklassement. En de Nederlander Wim van Est realiseerde dat jaar met een 8e plaats in het eindklassement in zijn beste prestatie in de Tour de France.

In de jaren daarna werd het wat stil rond René Privat, maar in 1960 liet hij weten er nog steeds te zijn. Behalve Milaan-San Remo won hij dat jaar weer een etappe in de Tour. Die werd gewonnen door de Italiaan Gastone Nencini.

Voor de Fransen was het een dramatische Tour want heel Frankrijk was in rouw vanwege de val van Roger Rivière, een ander Frans supertalent. René Privat overleed op 19 juli 1995 op 64-jarige leeftijd.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 4 december 2018 9:00

René Privat

Toen René Privat in 1960 Miaan-San Remo won, was dat het eerste jaar dat de Poggio in het parkoers was opgenomen, dit teneinde een massasprint te voorkomen (heeft achteraf gezien niet helemaal gewerkt). Hij klopte toen Jean Craczyk (Jo de Roo 8e en Coen Niesten 12e). In de Touretappe die hij in 1960 won, werd Craczyk wederom tweede. Craczyk won dat jaar wel 4 Touretappes en de groene trui en vervolgens de Super Prestige Pernod
Geplaatst door Piet van der Meer, 04 december 2018 10:20:29

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web