Uit de ordners van Jan …

Naast Eddy Merckx had ook het vrouwenwielrennen mijn warme belangstelling. En dat was te merken in mijn rubriek waar menig wielrenster de zorgvuldig door mij geselecteerde covers sierde.

Vaste prik was elk jaar een bijdrage over de Holland Ladies Tour. Het was die koers die mij in 2006 inwijdde in de geheimen van het vrouwenpeloton. Ik won een wedstrijdje van de hoofdsponsor van destijds, een elektronica firma, en mocht met mijn vrouw een dagje mee in de koers.

Mijn beeldvorming, die al heel positief was, werd nog meer naar boven bijgesteld. Sinds dat jaar breng ik jaarlijks een bezoek aan de grootste meerdaagse vrouwenkoers van ons land. Steevast een dagje genieten. Niet alleen van de in alle opzichten op en top gesoigneerde ladies maar ook van koers op het allerhoogste niveau.

Op 2 september 2013 schreef ik op deze plaats: “Morgen start in de provincie Drenthe de zestiende editie van de Holland Ladies Tour met een etappe van en naar Roden. Woensdag staat er een ploegentijdrit over 32 kilometer in en rond Coevorden op het programma.

Na ritten met vertrek en aankomst in Leerdam (3e etappe) en Papendrecht (4e etappe) doet de wedstrijd op zaterdag 7 september de omgeving van Wijk en Aalburg aan, woonplaats van de winnares van laatste vier edities Marianne Vos.

De slotetappe wordt traditioneel verreden in Limburg tussen Bunde en Berg en Terblijt met aankomst op de Geulhemmerberg. Nederlands grootste gouddelver op wielergebied behoort uiteraard ook dit jaar (2013) weer tot de grote kanshebbers.”

Hiernaast is het programmaboek van 2012 te zien met op de cover de finishfoto van de slotetappe in 2011. In zijn voorwoord is Marten de Lange, voorzitter van de organiserende stichting, blij dat het vrouwenwielrennen dankzij onze Olympische kampioene volop in de belangstelling staat. ‘Wat een kanjer, heel Nederland is trots op haar.’

Ook bracht hij hulde aan de mannen die vijftien jaar eerder de moed hadden om aan de organisatie van een nieuwe meerdaagse wielerkoers voor vrouwen te beginnen.

In 2012 stonden wederom de beste UCI teams uit het vrouwenpeloton aan het vertrek. ‘Dankzij de steun van vele vrijwilligers, sponsoren, juryleden, begeleiders en supporters heeft ons evenement een gewaardeerde status gekregen. De UCI heeft gemeend ons, op basis van geleverde prestaties gedurende de afgelopen jaren, weer de 2.1 status toe te kennen. Dat betekent de hoogste categorie voor meerdaagse wedstrijden in het internationale vrouwenwielrennen’, riep een trotse voorzitter enthousiast uit.

Vos maakte het in 2012 wel spannend want pas in de loop van de slotetappe zette ze de koers naar haar hand en schoof in het eindklassement voorbij de Duitse Charlotte Becker. Op het erepodium werd de Brabantse veelvraat vergezeld door Evelyn Stevens (tweede) en Judith Arndt (derde).

Na de huldiging zei Marianne Vis: “Al snel werd me duidelijk dat veel ploegen er vandaag een harde koers van wilden maken om zo het klassement nog flink op te schudden. Het werd een slijtageslag, maar dat maakte het voor mij een prima voorbereiding op het wereldkampioenschap van over een paar weken.

Toen ik zelf op 22 kilometer voor het einde op de Cauberg aanviel, konden er maar drie volgen. Stevens maakte daar wel indruk door de aanval over te nemen en haar zie ik met een aantal anderen als een gevaarlijke concurrente voor het WK straks.”

Twee weken later werd Marianne Vos in Valkenburg glorieus wereldkampioen!

Foto 2: © Cor Vos

Door Jan Houterman, 19 november 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web