Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 14 november …

Vincenzo Nibali is met voorsprong de beste Italiaanse wielrenner van de laatste jaren. Waarschijnlijk vinden Italianen dat ook wel zorgelijk, want de Haai van Messina viert vandaag zijn 34ste verjaardag en van een opvolger is nog geen sprake.

Het had Fabio Aru moeten zijn, maar na een daverend begin lijkt zijn profloopbaan ernstig te stagneren, nu hij in diverse grote ronden niet meer met de besten mee kan.

Visconti, Pozzovivo, Trentin en Gasparotto zijn generatiegenoten van Nibali, Ulissi en Rosa blijven net als Aru hangen en dan zijn het alleen nog Colbrelli en Viviani die voor Italiaanse (sprint)successen zorgen.

Een zorgelijke ontwikkeling in een groot wielerland, waar er eigenlijk altijd grote vedetten zijn geweest. Altijd meerdere in één generatie, terwijl Nibali als rondenrenner nu alleen aan de hoge verwachtingen moet voldoen.

Niet dat hij daar problemen mee heeft, want zijn erelijst is lang en indrukwekkend. Hij heeft alle drie de grote ronden gewonnen en de Giro zelfs twee keer. De laatste keer was weliswaar een cadeautje van Steven Kruijswijk, maar zonder geluk vaart niemand wel.

Daar staat tegenover dat hij de Tour de France van 2014 groots en meeslepend won al had hij wel de mazzel dat Froome op de keien van Noord-Frankrijk zijn waterloo vond.

Hij won voorts Milaan-San Remo en twee keer de Ronde van Lombardije en verder won hij meerdere kleine etappekoersen als de Tirreno en de Ronde van Slovenië.

Zijn tijdrit houdt niet over, hij is ook niet de beste klimmer, maar dalen kan hij als geen ander en is hij van het kaliber van de grote dalers uit de geschiedenis als Fiorenzo Magni en Rini Wagtmans.

Maar met z’n 34 jaar heeft hij niet veel meer, om zijn palmares verder op te leuken. Hij lijkt me geen Valverde die van plan lijkt door te gaan tot zijn 65ste. Die kan niet buiten de fiets, terwijl het eerzucht is die Nibali drijft.

Het seizoen 2018 is dramatisch voor hem verlopen al begon het in San Remo in majeur. Daarna was er die val in de Tour waar hij een ruggenwervel brak en zijn seizoen min of meer naar de knoppen was.

Hij heeft al een lange carrière achter de rug, want ik hoorde voor het eerst van Nibali in 2004 toen hij nipt derde werd bij het WK tijdrijden voor beloften in Verona. Nipt want het verschil met Thomas Dekker, die tweede werd, was minimaal. Winnaar werd toen de Sloveen Janez Brajkovic.

Van die drie heeft Nibali het verreweg het verst geschopt, want Brajkovic is in goede bedoelingen blijven hangen en Thomas Dekker heeft iedereen overtroffen, maar dan in negatieve zijn.

Dat kan van Nibali niet gezegd worden, want hij is een lichtend voorbeeld voor de Italiaanse wielerjeugd die zich wellicht niet realiseert dat je eerst moet zaaien alvorens te kunnen oogsten. Buon compleanno, Vincenzo!!!

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 14 november 2018 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web