Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 12 november …

Rob Ruijgh wordt vandaag 32 jaar en als hij sinds juli 2017 niet aan de verouderingsziekte Progeria is gaan lijden, ziet hij er nog steeds uit als iemand van hooguit 22. Hij zou Youth Ruijgh moeten heten want zijn drie dochters dragen allemaal een naam beginnend met een Y, Yentle, Yools en Yolie.

Rob, geboren in het Limburgse Heerlen, wist al op zevenjarige leeftijd dat hij wielrenner ging worden, toen hij met zijn vader wielerwedstrijden zag op de baan van Geleen. Hij zat toen al op voetballen maar vond er geen bevrediging in dat het publiek bij een overwinning voor de hele ploeg klapte en niet alleen voor hem.

Als wielrenner zou alle hulde voor hem en voor hem alleen zijn, en dat wilde hij. Hoewel er in de hele familie geen wielrenner te vinden was en er ook geen buurman of buurjongen als zodanig actief, schoot hij volledig bij zijn vader in de roos toen hij thuis liet weten wielrenner te willen worden.

Er kwam een fiets en zijn vader meldde zich direct bij de KNWU aan om er op cursus te gaan voor wielertrainer. Vanaf de eerste pedaalomwenteling begeleidde hij de kleine Robbie bij trainingen en wedstrijden. Ze reisden heel het land door om aan wedstrijden deel te nemen.

Robbie had talent en vader Ruijgh groeide in zijn rol als trainer/begeleider en al na twee jaar werd het kleine ventje kampioen van Nederland bij de negenjarigen. Weer drie jaar later gebeurde er een drama in het gezin, toen zijn vader op 32-jarige leeftijd te horen kreeg dat hij kanker had, de ziekte waar hij al drie maanden later is bezweken.

Het zou het einde van zijn wieleraspiraties hebben kunnen betekenen als niet zijn moeder en zijn opa de rol van vader hadden overgenomen en het jeugdige talentje niet overal naar toe hadden gebracht om te koersen en op de club te trainen.

Hij werd ouder, kwam in de nationale juniorenselectie van bondscoach Egon van Kessel en kreeg als eerstejaars belofte een contract bij een Belgische continentalploeg onder leiding van oud-prof Wilfried Nelissen.

Daar werd hij opgemerkt door Rabobank en de opleidingsploeg moest de springplank worden naar de grote profwereld. Maar hij zat in een sterke lichting en er zat geen overgang naar de profploeg in en zo kwam Rob bij een Duitse continentalploeg.

Dat was in 2009 en halverwege het seizoen kreeg hij een aanbieding van Vacansoleil, de nieuwe Nederlandse ploeg met grote plannen en per 1 augustus 2009 werd Rob daar aangenomen als stagiair. Een jaar later werd die verbintenis omgezet in een profcontract en weer een jaar later debuteerde Rob Ruijgh in de Tour de France.

Zijn jongensdroom was uitgekomen en drie drie weken in het Tourcircus werden één grote ontdekkingsrein. Op de Champs Elysées in Parijs eindigde hij als beste Nederlander. Nederland was in de ban van dat jonge ventje dat er uitzag als achttien, maar in feite 24 was. Een getrouwd man bovendien, vader van twee dochters en een derde op komst.

Zijn kostje leek gekocht, maar een jaar later gooide een vervelende knieblessure roet in het eten en moest hij, toen er ook nog een darminfectie overheen kwam, in de Tour de strijd staken. De rest van het seizoen ging door nog meer tegenspoed verloren.

De pechduivel had het op hem voorzien en ook het jaar 2013 had hij er doorlopend mee te maken. Tot overmaat van ramp stopte Vacansoleil aan het eind van het seizoen met de sponsoring en omdat iedereen zijn mooie prestaties in de Tour van 2011 al vergeten was, stonden er geen ploegen bij hem op de stoep met wapperende contracten.

Voor de meeste wielerliefhebbers zal Rob Ruijgh in de mist der vergetelheid zijn opgelost, maar wie verder kijkt dan de uitslagen van de WorldTour-wedstrijden komt zijn naam toch nog regelmatig tegen. Hij fietst nog steeds met veel plezier, maar wel een paar niveautjes lager.

Hij houdt zo van het fietsen dat stoppen op zijn 28ste geen optie was en met de zegen van zijn lieve vrouw Vivian, die haar eigen bedrijf heeft, is Rob nog steeds profwielrenner. Hij leeft als een prof en hij koerst als een prof en rijdt regelmatig prijs.

Een gelukkig mens en mensen die gelukkig zijn kunnen er heel lang jong blijven uitzien. Misschien moet hij net als Emile Ratelband de rechter maar eens gaan vragen om zijn leeftijd te verlagen. De kans daarop lijkt me groter dan van die maffe positiviteitsgoeroe.

Rob, als je dit leest van harte en nog vele jaren fietsplezier.

Foto’s: © Henk Theuns

Door Fred van Slogteren, 12 november 2018 9:00

Loopbaan

Of Rob Ruijgh zich op dit moment,echt zo gelukkig zal zijn,als beschreven,is maar de vraag!
Hij fietste bij de Belgische ploeg Tortoletto,waar recent zijn contract werd beeindigd!!Zodoende is hij momenteel een werkeloze wielrenner,die zoekende is naar een vervolg in zijn wielerloopbaan!!
Geplaatst door HARRY HERMKENS, 12 november 2018 20:45:20

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web