Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 11 november …

Op de dag dat we gedenken dat honderd jaar geleden de Eerste Wereldoorlog door een wapenstilstand ten einde kwam, viert Tom Dumoulin zijn 28ste verjaardag. Volgens velen met voor zich een Gordiaanse Knoop, in plaats van een taart.

Wat moet hij doen, de Giro rijden die hem zogenaamd op het lijf is geschreven of de Tour die op het lijf is geschreven van de heren Romain Bardet en Thibaut Pinot. Zeggen de deskundigen, die al zo vaak hebben bewezen er naast te zitten.

Zoals ik al eerder op deze plaats heb geschreven gaat Tom dat helemaal zelf uitmaken en trekt hij zich niets aan van die adviezen die hij in kranten en tijdschriften onder ogen krijgt of wat hij hoort op radio en tv, dan wel hem ongevraagd wordt toegetwitterd.

‘Dat maak ik zelf wel uit,’ zal hij terecht denken, komt tijd, komt raad. En tijd heeft hij nog wel even om een besluit te nemen. Dus zorgen (van anderen) aan de kant, schijt aan dronken Naatje, waar is het feestje? Hier is het feestje!

Een mijlpaal als zijn 28ste verjaardag is veel meer geschikt om stil te staan bij de razendsnelle ontwikkeling van deze Maastrichtse jongen, die pas op zijn vijftiende ging wielrennen, omdat hij voetballen niet zo leuk meer vond.

Hij kocht een racefiets, werd lid van een wielervereniging, maar kon er geen hout van. Hij had geen wielerachtergrond, niemand in de familie of in zijn omgeving deed aan die sport en hij weet eigenlijk niets eens meer waarom hij voor het wielrennen koos.

De eerste jaren bij de junioren en bij de beloften werd hij er steeds afgereden. Hij vond het niet eens erg, want hij vond dat fietsen best leuk ook al reed hij nooit prijs. Jongens die hem uit die tijd kennen, kunnen er nog niet over uit dat hij nu met de top van de wereld om de zege in Tour, Giro of Vuelta strijdt.

Het enige dat de wielrenner in hem verraadde was dat hij ontiegelijk hard kon fietsen en dat hij wel wat weg had van de jonge Eddy Merckx, maar verder leek voor hem geen grote toekomst als wielrenner weggelegd. Dat was ook niet zijn ambitie, want hij wilde arts worden.

De onverwachte ommekeer kwam in zijn tweede jaar bij de beloften toen bondscoach Aart Vierhouten, getipt door een wielerkenner uit Limburg die het nog verborgen talent in een tijdrit aan het werk had gezien, hem uitnodigde voor een achtdaagse etappekoers in Portugal.

In de eerste rit werd hij tweede en in de derde (een tijdrit) legde hij iedereen erop en mocht de leiderstrui aantrekken om die in de rest van die rondrit met elan te verdedigen. Hij won de ronde met beloften aan het vertrek als Izagirre, Atapuma, Demare, De La Cruz, Pantano, Chaves en Quintana, die toen al op weg waren beroemd te worden.

Zijn ploeggenoten begrepen er niets van want toen hij zich voor de reis naar Portugal op het vliegveld meldde hadden Jesper Asselman, Pim Ligthart en Bas Stamsnijder nog nooit van Tom Dumoulin gehoord. Onbekend en dan zomaar van uit het niets een hoog aangeschreven koers winnen, die deel uitmaakte van de strijd om de Nations Cup.

Het feit dat hij kort daarna werd uitgeloot voor de medicijnenstudie aan de Universiteit van Maastricht heeft eraan bijgedragen dat hij toen heeft besloten om serieus wielrenner te worden. Hij koos nog voor een alternatieve studie, maar hij zat toen al meer op het racezadel dan in de collegebanken.

De rest is bekend. Hij ontwikkelde zich in korte tijd tot een tijdrijder van wereldniveau, maar de wereld kwam er al gauw achter dat hij nog tot veel meer in staat was. Met zevenmijlslaarzen ging hij als ronderenner door, op weg naar de wereldtop.

Hij kan inmiddels al een schitterende erelijst overleggen, met een wereldtitel in het tijdrijden, een overwinning en een tweede plaats in de Giro en eveneens een tweede in de Tour de France. Hij had enkele jaren eerder ook al bijna de Vuelta gewonnen, maar werd in de voorlaatste rit door een combine van Spanjaarden en Italianen geslachtofferd.

Volgens de aloude wielerwetten heeft hij vandaag de leeftijd bereikt waarop hij fysiek op zijn hoogtepunt moet zijn. Dat betekent dat hij de Giro voor de tweede maal kan winnen, maar ook in de Tour de allerbeste kan zijn.

Dat laatste had dit jaar al gekund als hij in de eerste week op een cruciaal moment geen pech had gekregen, de ploeg beter had gereageerd en hij geen straftijd had gekregen voor achter een auto stayeren. Dat hij daarna nauwelijks tijd verloor aan winnaar Geraint Thomas, bewijst dat het dit jaar al had gekund.

Ik wens Tom Dumoulin een fijne verjaardag toe en de wijsheid straks zijn juiste plan te trekken. Hak die knoop maar door als je eruit bent, Tom.

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 11 november 2018 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web