Uit de wasserette van Henk …

In april 1998 sierde Franck Vandenbroucke in dit shirt de cover van het blad Wielerrevue en in het binnenwerk was te lezen dat hij die trui vanaf de proloog in Parijs tot aan de finish in Nice onbedreigd heeft gedragen.

Tweede werd Laurent Jalabert en derde de Spanjaard Garcia Alonso. Franck Vandenbroucke gold als een van de grootste Belgische talenten sinds de generatie Merckx-De Vlaeminck-Maertens, maar een jaar na zijn mooie overwinning aan de Franse Rivièra zette de neergang in.

Hij vertrok in 1999 met ruzie bij Mapei en tekende voor het Franse Cofidis. In het rode shirt van die toen zeer omstreden ploeg won hij magistraal Luik-Bastenaken-Luik, de Omloop Het Volk en twee etappes in de Ronde van Spanje plus het puntenklassement in de Vuelta.

Helaas raakte hij daarna verstrikt in dopingperikelen. Allerlei problemen in de privésfeer volgden en de dramatische neergang van Freddy Maertens twintig jaar eerder leek zich bij VDB te herhalen.

Hoewel er in 2002 bij een huiszoeking een hoeveelheid doping in zijn woning werd aangetroffen, genoeg om honderden renners voor weken te drogeren, kwam hij er na een aanvankelijke veroordeling in hoger beroep met een vrijspraak af.

Of ze zijn verweer, dat het allemaal voor zijn zieke hond was, hebben geloofd weet ik niet, maar het ultieme bewijs was niet rond te krijgen omdat VDB nooit is betrapt.

Daarna volgde dieptepunt na dieptepunt inclusief twee zelfmoordpogingen. Het wonderlijke was dat hij net als Maertens toch ieder jaar weer een ploeg vond, hoewel dat geen formaties meer waren die bij zijn reputatie als groot renner pasten.

En dat was hij wel degelijk in het jaar dat hij als winnaar van Parijs-Nice dit gesigneerde truitje droeg. Over enkele weken is het al weer negen jaar geleden dat hij aan een longembolie bezweek. Het zijn die menselijke drama´s, die ook bij de wielersport horen en die de sport spraakmakend en boeiend maken.

Door Henk Theuns, 7 november 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web