Van de boekenplank van Wim …

REVUE DER KAMPIOENEN

door Leo Pagano

Mijn keus is deze keer niet bepaald door het hiernaast afgebeelde boekje, want dat is een goedkoop reclamewerkje voor Rizla vloei verschenen in 1955. Er worden summier 48 beroemde renners uit de jaren vijftig in beschreven.

Meer dan wat feiten en een klein fotootje per renner is het niet en voor het nageslacht daarom niet echt de moeite waard. Het gaat mij dit keer om de auteur die dit schnabbeltje opknapte. Of liever om de generatie sportjournalisten, waartoe Leo Pagano behoorde.

Pagano, maar ook mannen als Bob Spaak, Dick van Rijn, Aad van Leeuwen en Jan Cottaar waren vertegenwoordigers van een generatie sportjournalisten die uiterst subjectief voor het grote publiek bepaalden wat interessant was en wat niet.

Pas later is mij ten aanzien van de Tour de France duidelijk geworden hoeveel informatie een man als Jan Cottaar ons in zijn Tourreportages heeft onthouden en hoezeer iemand als Theo Koomen de werkelijkheid heeft gemanipuleerd.

Ze waren in hun tijd razend populair, maar hadden het voordeel van het monopolie en niemand kon ze tegenspreken. Ze manipuleerden de feiten en aan de basale taakopvatting van een journalist hadden ze maling..

Van het WK voetbal 1974 herinner ik me hoe ik als supporter van Oranje alles wilde weten wat er zich rond het Nederlands Elftal afspeelde. Je werd tijdens dat toernooi als volk ondergedompeld in een euforie door de geweldige prestaties van het Nederlands Elftal dat de finale haalde en daarin nogal schjemielig verloor van West-Duitsland. "Zijn we er toch weer ingetuind," waren de legendarische woorden van Herman Kuiphof.

Het waren echter de media die bepaalden wat we mochten weten en zo kon het gebeuren dat er in ons land nauwelijks ruchtbaarheid werd gegeven aan de beruchte zwembadaffaire, waar de Duitse tabloids vol van stonden.

Wat dat betreft worden we tegenwoordig op onze wenken bediend ook al heb je soms het gevoel dat je iets helemaal niet wil weten. Het maken van nepnieuws, waar in het verleden Cottaar en Koomen zich nog weleens van bedienden, bestaat nog steeds.

Zie daarvoor de Spaanse kranten die het dagelijks doen voorkomen alsof de Ajacieden Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt al getekend zouden hebben voor Barcelona en worden er duizelingwekkende transfersommen genoemd, terwijl de spelers in kwestie van niets weten.

Een en ander wordt natuurlijk gestimuleerd door oplage- en kijkcijfers, want als je als programmamaker of krant niet brengt wat de kijkers en abonnees verlangen kun je ze zo maar kwijt zijn aan de concurrent.

De ware supporter wil alles weten tot aan de kleur onderbroek van een sportheld aan toe. De tegenwoordige journalisten begrijpen dat, terwijl mensen als Spaak en Pagano vanuit hun ivoren toren ons dat zeker hadden onthouden.

Maar of we er als consument zoveel beter van zijn geworden is de vraag. Het gaat tenslotte om het spelletje en al dat geroeptoeter en geschrijf is bijzaak. Gelukkig kunnen we in deze tijd live genieten van de prestaties van alles wat er op het gebied van topsport in de wereld plaatsvindt. En dat was in de tijd van Pagano c.s wel anders.

Door Fred van Slogteren, 25 oktober 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web