Het balhoofdplaatje van Otto …

Roger Lapébie (1911-1996) en Guy Lapébie (1916-2010) waren broers. Zij kwamen uit Bayonne, in het uiterste zuidwesten van Frankrijk, en werden beide wielrenner.

Roger Lapébie (foto 2) heeft als beroepsrenner een enorme erelijst bij elkaar gefietst, met als hoogtepunten het nationaal Frans kampioenschap in 1933 en de eindzege in de Tour de France van 1937.

Weliswaar trok de sterke Belgische nationale ploeg rond favoriet Sylvère Maes zich vier dagen voor het einde van die Tour terug uit protest vanwege een reeks dubieuze beslissingen van de jury in het voordeel van Lapébie.

Daar kwam nog bij, dat op een van laatste koersdagen de spoorbomen dicht gingen tussen een kopgroep met Lapébie en een peloton met Maes, en wel héél lang dicht bleven zonder dat er een trein kwam.

Dat was voor Maes en de Belgische ploeg de druppel die de emmer deed overleopen en ze gingen naar huis. Zo kreeg Lapébie de gele trui in de schoot geworpen en zijn zege kwam de laatste vier dagen niet meer in gevaar. Misschien niet helemaal verdiend, maar hij was beslist geen slechte renner.

Hij was al eens als derde in de Tour geëindigd, hij behaalde er negen etappezeges en hij staat op de erelijst van Parijs-Nice. De overwinning in Parijs-Roubaix 1934 werd hem door de jury ontnomen omdat hij tijdens de koers tweemaal onreglementair van fiets gewisseld had. Kun je het zo zuur meemaken?

Aan zijn actieve loopbaan kwam een einde toen hij tijdens Bordeaux-Parijs 1939 zijn knie brak en twee jaar nodig had om te revalideren. Fietsen kon hij wel weer, maar daar was alles mee gezegd.

Hij opende datzelfde jaar een fietsenzaak in Bordeaux, met fietsen van het merk Lapébie die in de fietsenfabriek Mercier voor hem werden geproduceerd. Hij stortte zich daarnaast in nieuwe activiteiten.

Zoals de aanleg van tankstations met daarbij een restaurant zonder zich af te vragen of hij dat allemaal wel kon behappen. Niet dus en de hele boel ging failliet en Lapébie was al zijn geld kwijt.

Zo kon het gebeuren dat een winnaar van de Tour de France zijn verdere arbeidzame leven moest slijten als bouwvakker op de steiger. Broer Guy (foto 3) deed het met een veel mindere erelijst maatschappelijk veel beter.

Dat was ook een goede renner die op piepjonge leeftijd twee gouden en een zilveren medaille won bij de Olympische Spelen van Berlijn in 1936. De twee gouden plakken waren gedeeld vanwege een ploegprestatie, maar de zilveren was in de individuele wegwedstrijd.

Guy werd ook prof, eerst op de weg en daarna wat comfortabeler op de baan. In de zesdaagsen, ploegkoersen en omniums sprokkelde hij tussen 1936 en 1952 genoeg geld bijeen voor een zorgeloos bestaan als eigenaar en uitbater van een brasserie in Bordeaux. Kwestie van ambitie?

Foto’s 2 en 3: archief dewielersite.net

Door Otto Beaujon, 12 oktober 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web