Het was me het weekje wel …

Na de fantastische strijd om de wereldtitel vorige week zondag, verviel de wielerwereld in een betrekkelijke stilte die pas gisteren doorbroken werd met de door Alessandro De Marchi gewonnen Ronde van Emilia.

Voor ons land was het enige verheugende dat Robert Gesink weer heeft meegedaan. De zoveelste comeback van deze buitengewone pechvogel. Ik hoop dat hij met een goede prestatie in Lombardije in de winter verder kan werken aan zijn wielertoekomst.

Qua ander nieuws was het vooral de week van aangekondigd afscheid. Alexander Pechtold natuurlijk, maar dat is geen sportman. Peter Schep is dat wel en zo zit de Nederlandse baansport ineens zonder coach, terwijl de selectie het zo goed doet.

Verheugender vond ik het feit dat André Bolhuis heeft aangekondigd vervroegd te zullen aftreden als voorzitter van de sportkoepel NOC*NSF. Het vertrek van Schep is jammer, maar die jongen kan zich maatschappelijk aanzienlijk verbeteren. Het opstappen van Bolhuis komt jaren te laat, maar gaat nu toch eindelijk gebeuren.

Bolhuis is een oud-hockeyer en was in die sport ooit een grootheid. Van de uitstraling en de drive van een topsporter is niets meer over. Ik heb hem bij een gelegenheid eens aangesproken op het feit dat de twee grootste Nederlandse wielrenners Jan Janssen en Joop Zoetemelk nooit zijn onderscheiden met de door de sportkoepel ingestelde Fanny Blankers-Koen Trofee, de hoogste sportonderscheiding die ons land kent.

Zijn antwoord verbijsterde me, want hij zei in zijn blauwe blazer met de kenmerken van een koninklijke onderscheiding dat hij daar nog nooit bij had stilgestaan. Terwijl er volgens mij in fysiek opzicht nauwelijks een grotere sportprestatie denkbaar is dan het winnen van de Tour de France.

Hij vertelde verder dat hij daar als voorzitter niets mee te maken had. De sportbonden dragen de kandidaten voor die aan de voorwaarden voldoen en de laatste vijf laureaten beslissen vervolgens wie het wordt. Dat een mailtje van de voorzitter altijd invloed heeft, besefte hij kennelijk niet. Het interesseerde hem niet.

Ik heb vijf jaar lang gelobbied om het voor Jan en Joop voor elkaar te krijgen en het is me gelukt door het aanspreken van Edwin van der Sar, het bellen van Rintje Ritsma en het mailen naar Anky van Grunsven en door via de slogblog en facebook onophoudelijk op dit verzuim te wijzen.

Dat wil zeggen half gelukt, want in 2015 is Joop Zoetemelk onderscheiden, maar Jan Janssen niet. Daarmee bepalen de vijf laatste laureaten dat de prestatie van Joop groter is dan die van Jan. Het is eerder andersom.

Joop won in 1980 de Tour toen hij omgeven werd door de sterkste ploeg ter wereld, terwijl Jan het moest doen met een nationale ploeg waarvan er al zes man thuiszaten toen de Tour beslist ging worden. Een waarlijk grootse prestatie.

Het zou Teun de Nooyer, Rintje Ritsma, Joop Zoetemelk, Esther Vergeer en Yvonne van Gennip daarom sieren om binnenkort het besluit te nemen dat het dit jaar Jan Janssen moet worden die de hoogste sporteer in Nederland ten deel valt. Mochten jullie een van die vijf kennen dan zal een telefoontje of mailtje zeker helpen.

Jan Janssen is inmiddels 78 jaar en er is misschien niet zoveel gelegenheid meer om hem te eren. Zijn overwinning in de Tour dateert van 1968, nu vijftig jaar geleden. Hij is daarvoor op radio, tv en in de overige media ruimschoots in het zonnetje gezet. Nu die FB Trofee nog.

Door Fred van Slogteren, 7 oktober 2018 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web