Het was me het weekje wel …

De Nederlanders doen het bij het WK wegwielrennen in Innsbruck bijzonder goed. Vooral de dames. Nadat we eerder deze week een volledige podium hadden bij het onderdeel tijdrijden, was er gisteren die machtsexplosie van Anna van der Breggen in de wegwedstrijd.

Op dit parcours er op veertig kilometer voor het einde vandoor gaan, geen moment verslappen en de solo afronden met een voorsprong van drie minuten en 42 seconden op de nummer twee en bijna vijfenhalve minuut op de nummer drie, is ongekend.

Ik kan me niet herinneren bij de vrouwen ooit zoveel overmacht te hebben gezien. De Nederlandse dames zijn buitencategorie. Dat is een prachtige vaststelling, maar het heeft aan de andere kant ook iets beangstigends. Om het eens op z'n Van Gaals te zeggen: zijn zij zo goed of is het buitenland zo slecht?

En dan te bedenken dat Van Vleuten dat, zonder die kapotte knie, ook had gekund en wat Lucinda Brand in het belang van de ploeg aan machtsvertoon liet zien was ook niet misselijk. Terwijl de andere oranjemeiden zich evenmin onbetuigd lieten.

Bij het tijdrijden stond er geen maat op het supertrio Van Vleuten, Van der Breggen en Van Dijk. Het is prachtig natuurlijk, maar een beetje meer tegenstand zou welkom zijn. Ik ben er bijna zeker van dat het onderwerp dames bij alle nationale bonden morgen hoog op de agenda staat.

Bij de junioren was er nog de verrassende Rozemarijn Ammerlaan en bij de mannen was de zilveren plak van Tom Dumoulin natuurlijk ook een mooie prestatie al had de Maastrichtenaar zichtbaar op meer gehoopt. Dit terwijl er ook nog Nederlanders meedeelden in het eremetaal bij het WK ploegentijdrit. Zoals Niki Terpstra die zijn vierde goudenmedaille ophaalde.

En dan vandaag de mannen. Het lijkt uitgesloten dat Peter Sagan voor de vierde keer de regenboogtrui opeist. Zoals we hem in de Vuelta zagen rijden, zeker niet. Hij is ook veel te zwaar voor dit parcours, zeker als je hem vergelijkt met die broodmagere Tom Dumoulin.

Het is misschien wel de oorzaak van Toms falen in de tijdrit, zoals hij dat zelf na afloop zag. Hij zal zich echter moeten realiseren dat je niet én kanshebber kunt zijn om een grote ronde te rijden én favoriet voor het WK tijdrijden.

Iedere kilogram minder levert hij aan inhoud in, om maar mee te kunnen in het hooggebergte. Dat hij het dan aflegt tegen een pure specialist als Rohan Dennis lijkt mij onvermijdelijk. En dan toch nog tweede worden, het is een ongelooflijke prestatie.

En met zo’n mager lijf op dit parcours en een enorme revanchegedachte, gaan we vanmiddag het een en amder zien van Tom en de andere Nederlanders. Joop Zoetemelk, de laatste Nederlander die wereldkampioen was moet nu maar eens uit de boeken.

Veel sportief plezier vanmiddag.

Foto: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 30 september 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web