Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 27 september …

De Spanjaard Pedro Horrillo Muñoz maakte in 2005 de overstap van Quick-Step naar Rabobank om drievoudig wereldkampioen Oscar Freire bij te staan en hem naar de finale van diens favoriete koersen te begeleiden. Dat deed hij prima. Zo goed dat zijn contract keer op keer werd verlengd.

Het zorgde ervoor dat de buitenwereld hem nauwelijks kende, want knechtenwerk is redelijk anoniem. Je ziet ze wel eens als de camera achter het peloton de dingen registreert die daar gebeuren.

Bijvoorbeeld, renners die zich tot bij de ploegleidersauto laten afzakken om er drinken in te slaan. Ze stoppen de bidons overal in en als een soort elephantmen met overal afgrijslijke bulten en uitstulpingen keren ze naar het peloton terug.

Daar houdt de registratie meestal op want ik geef het je te doen om in het peloton alle ploeggenoten vervolgens een koele dronk aan te reiken. En als de knechten geen water halen, dan sleuren ze aan de kop om tempo te maken of uitlopers terug te halen.

Een filosoof zal de zin ervan ter dicussie stellen en in diep gepeins vervallen. Hij zou misschien tot de conclusie kunnen komen dat iedereen maar voor zich zelf water moest gaan halen en dat uitlopers direct in de kraag gevat moesten worden, want een filosoof is soms net een econoom.

Maar Pedro Horrillo bedacht zoiets niet en hij was toch de enige in het toenmalige internationale profpeloton die academisch tot filosoof was opgeleid. Daarom wist hij als geen ander dat de wielerwereld misschien wel lijkt op de echte, maar het niet is.

Hij mocht dan anoniem zijn werk doen, hij dacht er wel over na en formuleerde in zijn hoofd de columns die hij voor de krant El Pais schreef. Ze waren zo belangwekkend dat de Volkskrant ze liet vertalen en tijdens de Tour de France publiceerde.

Zo werd Pedro Horrillo de schrijvende wielrenner en nog tijdens zijn carrière publiceerde de renner uit Noord-Spanje vier boeken. Hij werd door de intellectuelen omarmd, maar nog voor hij een beroemdheid kon worden werd hij het slachtoffer van een zwaar ongeluk.

Tijdens de Giro d’Italia van 2009 kwam hij tijdens een afdaling ten val en schoof zo het ravijn in. Hij versloeg qua diepte Wim van Est met tien meter, maar terwijl IJzeren Willem slechts schaafwonden opliep, daar bleef Pedro zwaargewond liggen.

Het was nog een hele toer om hem uit dat ravijn te krijgen, maar met behulp van een helikopter lukte het. Hij werd met de grootste spoed naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis vervoerd, waar hij dagenlang in coma werd gehouden.

Hij overleefde het ongeluk en er volgde een lange revalidatie, met voor Pedro als voornaamste doel om weer op de fiets te komen. Hij is hersteld, maar op de fiets is hij niet meer gekomen. Het was einde carrière.

Daarna is er nog maar weinig van Pedro Horrillo vernomen, de filosoof die wielrenner werd. Als het goed is viert hij vandaag zijn 44ste verjaardag. Benieuwd of een van zijn toenmalige ploeggenoten nog iets van zich laat horen. Of de Volkskrant?

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 27 september 2018 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web