Van de boekenplank van Wim …

DE KIJK VAN DE CAUWER

door Rik Vanwalleghem

Ik moet eerlijk bekennen dat ik José De Cauwer dit jaar ontrouw ben geworden omdat ik bij de Tour en de Vuelta niet meer automatisch op de Belg heb afgestemd om zijn vakkundige commentaar te horen.

Omdat de VRT de rechten niet heeft om de Giro uit te zenden en de NOS met haar onnavolgbare beleid het ook niet uitzond, ben ik bij Eurosport terechtgekomen. Omdat ik niet alleen op de wereld ben en mijn vrouw het ook enthousiast volgt, ben ik daar ook bij de Tour en de Vuelta blijven hangen.

Vooral bij de laatste koers kwam het commentaar van José Been en Karsten Kroon voor ons beiden prettig over. Ze passen wonderwel bij elkaar, hoewel ze soms klinken als een echtpaar dat al 25 jaar getrouwd is. Vooral als Karsten haar voorzichtig corrigeert om geen heibel te krijgen.

Maar terug naar José De Cauwer, de grootste wielerkenner die zich in de media roert. Ik heb dit door Rik Vanwalleghem geschreven eerbetoon aan hem nog eens herlezen. De vroegere wielrenner, ploegleider, bondscoach, opleider van jong talent en wielerverslaggever was en is in al die functies een meester.

Zijn palmares als renner geeft geen aanleiding voor die kwalificatie. Op de fiets was hij niet meer dan een goede knecht, maar was als zodanig wel in staat anderen (bijvoorbeeld Hennie Kuiper) als renner en mens beter te maken.

Voor de rest hoef je hem niets wijs te maken want wat hij niet van wielrennen, de koers, en de psyche van een wielrenner weet, is de moeite van het weten niet waard. Hij doorziet de koers als geen ander en dat vertaalt hij dan weer in zijn commentaar.

Ik heb hem eens mogen interviewen. Dat was aan het eind van de jaren negentig en het onderwerp van gesprek was Peter Post, de ploegleider onder wie José enkele jaren heeft gediend. Ik heb in die periode met tal van mensen over Post gesproken, maar aan de getuigenis van De Cauwer had ik verreweg het meest.

Toen ik hem belde voor en afspraak zei hij zuchtend±: “Het moest er eens van komen.” Daarmee doelend op het feit dat als er iemand in de wielerwereld was over wie een boek geschreven moest worden, dat Peter Post zou zijn.

Tijdens onzs gesprek in een door hem gekozen horecagelegenheid in zijn woonplaats Sint Niklaas gaf hij een gedetailleerde analyse van het karakter van Post, een verklaring voor diens handelen en de effecten die dat op de Raleigh-renners had.

Midden in het gesprek zag ik dat het bandje in mijn taperecorder was vastgelopen en aldus niets meer opnam. Het magnetische lint zat helemaal verstrengeld tussen twee geleiderspoeltjes in het binnenste van het apparaatje en zenuwachtig probeerde ik het te ontwarren.

Dat lukte niet en ik pakte een blocnote om uit mijn herinnering de belangrijkste feiten van het gesprek op te schrijven. José pakte het apparaatje en begon rustig en beheerst de chaos binnenin te elimineren met behulp van een ballpointpen.

Onderwijl ging hij gewoon door met praten, maar niet meer over Post, maar over andere dingen die hem in de wielersport intrigeerden. Na een paar minuten had hij het voor elkaar en lag het lint weer op zijn plaats.

Hij startte de band en hervatte het gesprek over Post op ongeveer het moment dat het bandje was vastgelopen. Hij had alles direct weer op een rijtje en completeerde zijn belangwekkende analyse.

Ik moet daar nog altijd aan denken als ik zijn stem hoor. Net als ik tijdens de Vuelta vaak aan het interview dacht dat ik Karsten Kroon heb afgenomen voor mijn boek. Dat is ook zo’n aparte.

Door Fred van Slogteren, 20 september 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web