Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 18 september …

In een ver verleden was Nidi den Hertog een specialist in monsterontsnappingen. De jongere broer van Fedor kon vanuit het vertrek demarreren om dan tot in de finale alleen voorop te blijven.

Het was altijd zinloos, want ik geloof niet dat hij ooit op die manier gewonnen heeft, maar het was goed voor de sponsor als er tenminste camera’s aanwezig waren.

Er zijn meer van die renners geweest en een van de bekendste was Jacky Durand, de Fransman die op die manier ooit de Ronde van Vlaanderen won. Dat was in 1992 en Durand was toen nog volslagen onbekend.

Zijn vluchtgenoot was Thomas Wegmüller, de jarige van vandaag. Die was toen veel bekender dan Durand, maar de Zwitser was ook een gekend specialist in monsterontsnappingen. Hij ging er in die editie van de Ronde van Vlaanderen al na enkele kilometers koers vandoor.

Hij kreeg, volgens het verslag in Wielerrevue, drie man mee. Durand, zoals gezegd toen nog vrij onbekend, en de nog veel onbekendere Belg Patrick Roelandt en de Fransman Hervé Meyvisch. Onder aanvoering van Wegmüller reden de vier goed door en ze realiseerden een maximale voorsprong van 22 minuten.

Op dat moment begon het peloton te koersen, maar op de Oude Kwaremont had het kwartet vooraan nog een dik kwartier over. Op de Varentberg moest Roelandt lossen en Meyvisch moest er op de Muur van Geraardsbergen aan geloven. Dat had vooral te maken met de kopbeurten van Wgmüller, die hoopte op die manier ook Durand kwijt te raken.

De Fransman was echter slim en deed net genoeg kopwerk om niet als een profiteur aan de schandpaal te worden genageld. Op de Bosberg, traditioneel de laatste potenbreker van de ronde zag hij het licht bij de Zwitser langzaam uitgaan en hij demarreerde.

Met 48 seconden voorsprong op Wegmüller arriveerde hij aan de meet. Allebei waren ze volkomen leeggereden. Die Ronde van Vlaanderen was illustratief voor Thomas Wegmüller. Het leeuwendeel van het werk doen, terwijl een ander er met de winst vandoor gaat.

Dat was hem in 1988 ook al eens overkomen toen hij in Parijs-Roubaix alleen vooruit was met Dirk Demol. Hij deed het meeste werk en de Belg won. Je zou toch denken dat je je voordeel moet doen met slechte ervaringen uit het verleden.

Toch was Wegmüller best een goede renner, een tijdrijder vooral. Beroemde tijdritten als de Grote Prijs Lugano en de Grand Prix des Nations staan op zijn erelijst. Verder won hij de Henninger Turm en de Grote Prijs Wallonië.

Hij was ook twee keer wegkampioen van Zwitserland, waarvan één keer bij de amateurs. Na zijn carrière ging hij fietsvakanties organiseren. Niet op Mallorca maar op Cyprus. Thomas Wegmüller viert vandaag zijn 58ste verjaardag.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 18 september 2018 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web