Van de boekenplank van Wim …

DE BENDE VAN PETER POST

door Lucien Berghmans

De Bende van Nijvel was een criminele en zeer gewelddadige organisatie die in het begin van de jaren tachtig een reeks roofovervallen pleegde op Belgische supermarkten. Het zorgde voor veel ophef en angst.

Ze verdwenen net zo snel als ze waren gekomen en de buit was zelden minder dan alles. In diezelfde periode terroriseerde Peter Post met zijn Raleigh-ploeg het internationale wielerpeloton en de vergelijking was snel gemaakt.

Als de Bende van Post het op de heupen had verdwenen ze namelijk net zo snel als ze gekomen waren met alle prijzen die er te winnen waren. Die link legden de Vlaamse wielerjournalisten in die tijd, want de overheersing van Raleigh geleek op die van Eddy Merckx in zijn beste jaren.

Dat was voor de rest rijden voor de tweede plaats en in de grote dagen van Raas, Knetemann, Zoetemelk, Kuiper, Lubberding en de andere Raleighs was het niet anders. Een van die Belgische wielerjournalisten was Lucien Berghmans en die had een bijzondere band met Peter Post.

Al in de rennerstijd van de Amsterdamse Amstelvener reisde Berghmans regelmatig naar Nederland om Post te interviewen, zowel in Amstelveen als in Stompetoren op de boerderij van zijn schoonvader de vermaarde langebaanschaatser uit de jaren veertig Jan Langendijk.

Op diens boerderij mocht Peter Post graag in alle rust revalideren als hij weer eens was uitgeschakeld door een bedrijfsongeval. De hele carrière van Post passeert in dit boek de revue, maar op de wijze van de verslaggever.

De feiten staan er allemaal in, maar wat Post dreef en wat zijn zielenroerselen waren, kom je als lezer niet te weten. Is het daarmee een slecht boek? Nee, allerminst het geeft uitstekend weer wat Post als wielrenner betekende en wat hij als ploegleider heeft gedaan voor de wielersport.

In zijn actieve wielertijd reed hij jarenlang voor Belgische ploegen en hij ergerde zich vaak bont en blauw aan de slechte organisatie en de laksheid waarmee de renners betaald werden.

Een ronduit schandalig voorbeeld vond plaats in 1965 toen het been van de zesdaagsenkeizer in het gips moest vanwege een peesschedeontsteking. Het hele voorjaar was hij uitgeschakeld en pas half juni kon hij de training hervatten. Al die maanden had de ploeg zijn salaris en prijzengeld van 1964 niet overgemaakt ondanks alle telefoontjes en protesten van Post.

Tot zijn verbazing werd hij opgesteld in de ploeg voor de Tour de France. Dat hij conditioneel nog lang niet klaar was voor een dergelijke zware koers, was voor de ploegleiding geen reden om niet te starten.

Ze chanteerden hem zelfs dat als hij aan de start verscheen zij hem in de startplaats contant al zijn geld zouden uitbetalen. Loekie Poat bracht haar man met de auto naar de start en reed met vele tienduizenden guldens in haar tas terug naar Amstelveen.

Toen Post, wijs geworden door dit soort praktijken, van Raleigh de kans kreeg een ploeg op te zetten die aan zijn eigen eisen zou voldoen, creëerde hij een collectief waarmee hij zijn tijd ver vooruit was.

Hij had lang niet zoveel geld ter beschikking als de beste ploegen uit die tijd, maar hij maakte van de Raleigh-ploeg een formatie die als organisatie stond als een huis, want aan alles was gedacht.. Sterker, alle ploegen van nu vertonen nog de uitgangspunten die Post toen heeft bedacht en uitgevoerd.

Het boek verscheen in 1981 en is alleen nog antiquarisch te koop.

Door Fred van Slogteren, 13 september 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web