Uit de ordners van Jan …

Twee weken terug was het al weer acht jaar geleden dat Laurent Fignon overleed. Le Professeur, zo genoemd vanwege zijn karakteristieke brilletje en zijn studentikoze uitstraling was een buitenbeentje in het peloton.

Hij werd op 12 augustus 1960 geboren in de beroemde Parijse wijk Monmartre. Hoewel hij opgroeide in een deelgemeente, zo´n dertig kilometer van het centrum verwijderd, werd hij gezien als een Parijzenaar, iets wat in de rest van Frankrijk hetzelfde is als eigenwijs en arrogant.

En dan was er zijn verleden als student aan de universiteit, waar hij diergeneeskunde studeerde tot zijn wieleractiviteiten dat onmogelijk maakten. Als telg uit een intellectueel milieu, was het vanzelfsprekend dat hij ging studeren.

Hij heeft de studie diergeneeskunde nog geen jaar volgehouden, want hij was een zeer talentvol wielrenner en dat eiste zoveel tijd op dat het niet te combineren was. In de jeugdrangen en bij de amateurs reeg hij de overwinningen aaneen en daarmee verwierf hij zich als neoprof een plaatsje in de fameuze Renault-ploeg van ploegleider Cyrille Guimard.

Gedoemd om zich voor kopman Bernard Hinault op te offeren kwam in 1983 zijn grote kans toen Hinault door een onwillige knie niet aan de Tour kon deelnemen. De 23-jarige ex-student werd als vervangend kopman aangewezen en greep zijn kans. Hij won de Tour en het jaar daarna opnieuw, dit maal met groot machtsvertoon waar de grote Bernard Hinault geen antwoord op had.

In 1985 moest Fignon door blessures in de Tour verstek laten gaan en in 1986 gaf hij halverwege op. In 1987 was er een bescheiden comeback, en eindigde hij als zevende. En in 1989 werd hij tweede in de Tour de France, met acht seconden achterstand op Greg LeMond.

Dat was na een beslissende slottijdrit naar de Champs-Élysées, die iedereen die het heeft gezien nog helder voor de geest zal staan. Voor Fignon was het een persoonlijk drama, omdat hij na afloop helemaal uit zijn plaat ging en pers en publiek voor de camera’s schoffeerde.

Daarna werden zijn resultaten in de Tour geleidelijk minder, met als laatste hoogtepunt een zesde plaats in het eindklassement in 1991. Zijn laatste koers reed hij in 1993.

Hij bleef actief in de wielrennerij, als organisator van Parijs-Nice en als wielercommentator bij TF1, de belangrijkste Franse televisiezender. Op 31 augustus 2010 overleed Laurent Fignon in een ziekenhuis in Parijs, aan de gevolgen van kanker.

Hij was maar net vijftig jaar oud. Op 3 september 2010 werd hij in intieme kring begraven op het kerkhof Père Lachaise te Parijs, waar hij sindsdien rust temidden van tientallen beroemdheden. Hij is echter de geschiedenis ingegaan als de man die na de Tour van 1989 iedereen verrot schold en niet als tweevoudig winnaar van de Tour de France.

Door Jan Houterman, 10 september 2018 12:00

we were young and carefree

Jan,

Fignon voelde volgens mij aankomen dat hij niet oud werd en schreef al vroeg zijn biografie. We were young and carefree (we waren jong en zorgeloos) is een schitterend boek voor iedereen die het karakter Fignon beter wil leren begrijpen. Hij zal het vast allemaal via zijn eigen zienswijze opgeschreven hebben, en dat ie een arrogant persoon was heb ik van veel ex-collegas bevestigend vernomen. Desondanks blijft het een mooi geschreven en bij fasen indrukwekkend boek.
Overigens staan sommige zaken daarin anders dan jij het hierboven schrijft. Hij kwam helemaal niet uit een intelectueel milieu, maar zijn ouders wilden perse dat hij ging studeren. En dat hij met die studie stopte lag niet aan tijdgebrek maar aan desinteresse zoals zoveel jongens van begin 20.

Mooiste passage in het boek is echter de afsluiting. Iedereen die hem sinds 1989 ontmoette vroeg hem; " ben jij niet die man die de tour met 8 seconden verloor? Nee meneer, ik ben degene die hem 2 maal heeft gewonnen!"

Geplaatst door elfrink, 10 september 2018 13:38:58

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web