Het was me het weekje wel …

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik loop na twee weken nog niet echt warm voor de Vuelta. Misschien komt het vandaag en in de komende week, maar tot nu toe is het erg tam.

Gisteren kwam Simon Yates (foto 1) voor de tweede maal aan de leiding en dat kon wel eens definitief zijn. Het is geen aansprekende renner maar net als in de Giro kan die kleine Brit wel een finale rijden.

Yates is er niet eentje waar de massa warm voor loopt, maar hij ging in tegenstelling tot Steven Kruijswijk, wel op het juiste moment. Waar Stevie iets te vroeg ging, daar zat hij op het vinkentouw.

Rustig afwachtend tot Valverde, Quintana en Lopez hun krachten hadden verspeeld in het terughalen van de kopman van LottNL-Jumbo, daar koos hij precies het juiste moment. En verder deed hij geen trap te veel en zat hij tussen te wielen, te kijken en te rekenen.

Dat heeft hij geleerd van de Giro toen hij veel meer met zijn krachten smeet. Met een volledige ineenstorting tot gevolg. Dat gaat nu niet gebeuren want hij eet nu rustig ieders bordje leeg, terwijl het zijne nog helemaal vol is.

Het is een saaie Vuelta, zolang er van de favorieten niemand wil of durft aan te vallen. Dat wordt toch weer veroorzaakt door de communicatie, vrees ik. De renners rekenen en in de ploegleiderswagens zitten de rekenkamers van de ploegen die alles tot drie cijfers achter de komma narekenen voor ze hun fiat geven en er aangevallen kan worden.

Dat is dan meestal pas met zicht op de eindstreep. Dat de Spaanse organisatie nu al twee dagen op rij een slotklim uit de hoge hoed tovert, waar een normaal mens niet over piekert om die per fiets te beklimmen, helpt natuurlijk ook niet.

De Nederlanders doen het goed en ik heb vooral lol in Mollema. Aanvallen en nog eens aanvallen als een soort pseudo De Gendt. Maar hij is niet in de grote vorm als vorig jaar in de Tour, toen hij van iedereen wegreed.

Kruijswijk valt me mee en Kelderman een beetje tegen. Misschien dat gebrek aan wedstrijdkilometers hem opbreekt, maar hij was met name gisteren niet op de afspraak. Ik vermoed dat hij een paar keer pech heeft gehad en een energievretende achtervolging heeft moeten doen, anders kan ik het niet verklaren.

Het was spijtig voor Dylan van Baarle (foto 2) dat hij na de finish en een prachtige tweede plaats het slachtoffer werd van nota bene een idioot van een official, die daar ineens liep en in doodsangst omkeek.

Dat hij als oudere man daarna nog de pers te woord stond, begrijp ik om twee redenen niet. Hij had zwaar gewond moeten zijn als er een renner met een flinke snelheid op je knalt en hij had zijn ogen uit zijn kop moeten schamen. Dat hij daar liep, een official die beter had moeten weten.

Het betekende voor de sympathieke Dylan in ieder geval een opgave. Jammer, want hij was lekker bezig. In de Sky-ploeg met nu eens niet de verplichting om de hele dag op kop van het peloton te rijden. Benieuwd wat er vandaag gaat gebeuren. Fijne zondag.

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 9 september 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web