Uit de wasserette van Henk …

Hij is nu eigenaar van een pension in Oostenrijk en helemaal uit beeld verdwenen, maar het is nog maar zeven jaar geleden dat hij als wielrenner wereldnieuws was. Door een spectaculaire val in de negende etappe van de Tour de France van 2011.

Johnny Hoogerland maakte deel uit van een kopgroep van vijf die op weg naar Saint Flour voor de etappezege leek te gaan. Dat was niet het primaire doel van Zeeuwse Johnny, want hij was met de vlucht meegegaan om de bolletjestrui te heroveren.

Op ieder klimmetje pakte hij de punten en de zo begeerde trui zou na afloop weer om zijn schouders glijden, nadat hij die eerder in deze Tour ook al had gedragen. Maar met nog 36 kilometer te gaan sloeg het noodlot toe.

Een auto van de Franse televisie wurmde zich naar voren en wilde de renners passeren. Op de weg was geen ruimte, dus dan maar door de berm zal de gehaaste chauffeur hebben gedacht. Hij gaf flink gas, maar had er niet op gerekend dat er ineen een dikke boom in die berm stond.

In een split second nam hij een beslissing en hij stuurde naar rechts. Het ging bijna goed, maar niet helemaal, want hij toucheerde de Spanjaard Juan Antonio Flecha, net zo´n drieste aanvaller als Johnny en die viel. Johnny reed er vlak achter, knalde bovenop Flecha en maakte een salto door de lucht en landde in de afscheiding tussen weg en de akkers met prikkeldraad.

Eenmaal geland bleek zijn broek van zijn kont gescheurd en was zijn linkerkant van middel tot enkel volledig geperforeerd. Er waren 33 ter plekke uitgevoerde hechtingen nodig om de huid weer strak te trekken, waarna hij met een nieuwe broek zijn weg huilend van ellende kon vervolgen.

Het was spectaculair en Johnny was even wereldnieuws. Op het podium in Saint Flour werd hem inderdaad de bollentrui aangetrokken, maar aan zijn bedrukte gezicht was te zien dat de Tour, waar hij zich zo veel had voorgesteld, naar de vaantjes was. Hij zou in deze conditie die trui nooit kunnen verdedigen.

Hij reed de Tour wel uit op een nietszeggende 74ste plaats, Met zijn gehavende been, vaker gefotografeerd dan het onderstel van de mooiste filmster, kon hij als bezienswaardigheid alle criteriums rijden. Zo pakte hij een hoop geld, maar hij had liever met veel strijd en afzien die bollentrui in Parijs gebracht.

Het is eigenlijk niet meer goed gekomen met ‘Go-Johnny-Go’, de bijnaam die hij aan het ongeluk overhield. Hij herstelde wel van zijn verwondingen, maar van de doldrieste aanvaller die reageerde op alles wat bewoog in de overtuiging dat hij wel zou zien waar het schip strandde, was niets meer over. Hij werd in 2013 nog Nederlands kampioen op de weg, maar de spirit was bij dat prikkeldraad achtergebleven.

Die eenmalige opleving was te danken aan een in feite veel ernstiger ongeluk dat hem in februari 2013 overkwam toen hij tijdens een training in Spanje door een afslaande auto omver werd gereden en meer dood dan levend naar de IC-afdeling van het dichtstbijzijnde ziekenhuis werd vervoerd.

Het leek het einde van zijn carrière, maar dat moet je niet tegen een wielrenner zeggen. Hij knokte voor herstel en stopte al zijn energie in de revalidatie. Met succes want twee maanden l;ater kon hij de training hervatten en weer twee maanden daarna na een indrukwekkende solo in Kerkrade kampioen van Nederland worden.

Hij had nog jaren kunnen koersen, maar het ongeluk in Spanje kreeg een vervelend gevolg. Hij kreeg last van angstgevoelens en werd zich bewust van al het gevaar dat een renner in koers constant bedreigt. Hij kneep net iets eerder in de remmen dan voorheen en dat is funest in een sport waar de overwinning vaak is weggelegd voor degene die het laatst durft te remmen.

Na het stoppen van zijn sponsor Vacansoleil reed hij nog voor een Italiaanse ploeg en daarna voor Team Roompot, om vrij abrupt zijn carrière te beëindigen. Hij kreeg een staffunctie bij zijn laatste sponsor en vertrok toen met zijn gezin naar Karinthië waar hij zijn geld had belegd in een pension in een mooie omgeving.

Het werd daarna snel stil rond Johnny. Het gaat hem goed daar in Oostenrijk, maar verder is er weinig dat nog aan hem herinnert. Natuurlijk staan de beelden van dat geperforeerde been nog op ieders netvlies, maar de prestaties van Dumoulin, Kruijswijk en die andere Nederlandse toprenners hebben dat een beetje verdrongen.

Gelukkig heb ik nog dit mooie tafeltruitje als herinnering aan de tijd dat Johnny Hoogerland even internationaal de bekendste Nederlandse renner was en de foto’s van zijn crash de hele wereld overgingen. Ik hoop dat het hem goed blijft gaan. Go-Johnny-go!

Foto 2: © Cor Vos

Door Henk Theuns, 29 augustus 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web