Herinneringen bij een foto …

Deze foto sierde de overlijdensannonce die mij vorige week bereikte. Een charmante oudere dame die als vijfjarig meisje met haar ouders vanuit Friesland naar Amsterdam kwam, waar ze huisvesting vonden in een schaftwagen op een bouwplaats in Amsterdam-Zuid, waar vader Van der Sluis werk vond bij de bouw van de Rivierenbuurt.

Het was crisistijd in 1934 en het gezin ontvluchtte letterlijk de honger en de nijpende werkloosheid die in Noord-Nederland heerste. De Friezen waren met andere Noord-Nederlanders de eerste gastarbeiders in ons land, ver voor de Italianen en de Spanjaarden en nog veel eerder dan de Marokkanen en de Turken.

Ze werden destijds niet met open armen ontvangen en de echte Amsterdammers vertelden elkaar lachend over die tramconducteur die bij de halte bij de beroemdste markt van Nederland Albert Kuup riep. Raar volk die Friezen, ze spraken niet eens Nederlands, werd er gezegd.

Vader vond werk als trappenmaker en het gezin verhuisde naar de Van Spilbergenstraat in de zeeheldenbuurt in Amsterdam-West. Ze had zich ontwikkeld tot een echte Mokumse en had het beroep van coupeuse geleerd. Van een (schaars) lapje stof maakte ze zo net na de bevrijding de mooiste jurken en mantelpakjes.

Een jongen die om de hoek op het Mercatorplein woonde, hoorde over haar vaardigheden met naald en draad en belde op een dag bij haar aan met de vraag of ze voor hem een overhemd kon maken. Voor de stof had hij bij Loe Lap, de legerdumpwinkel een strook parachutezijde op de kop getikt. Daar maakte Fokje een prachtig overhemd van en Piet van Heusden was gelijk de bink.Dat parachutezijde niet ademt, bemerkte hij pas toen bij het eerste avondje uit het zweet over zijn rug liep.

Het klikte tussen die twee en Piet en Fokje kregen verkering. Op zaterdagavond een bioscoopje pikken in de Westend, de buurtbioscoop en na afloop een ijsje eten bij lunchroom Marja er vlak naast. Of dansen bij Hecks op het Rembrandtplein waar ook de hele Amsterdamse wielerwereld in die tijd neerstreek. Piet kende die jongens.

Hij was elektricien van beroep en in zijn vrije tijd deed hij aan wielrennen. Zijn naam stond maar zelden in de krant want veel tijd om te trainen had hij niet. Fokje was ook sportief zat op een gymnastiekvereniging en op zwemmen. In het Sportfondsenbad-West de thuisbasis van Zwemvereniging Admiraal de Ruyter, kortweg ZAR.

Ze was goed en haar naam stond weleens in de krant, maar in 1952 moest ze in Piet toch haar meerdere erkennen. Ze waren al verloofd toen hij onverwachts Nederlands kampioen achtervolging werd op de baan van het Olympisch Stadion. En twee maanden later in Parijs tot ieders verrassing ook wereldkampioen in die discipline.

Het hele Mercatorplein stond zwart van de mensen toen ze samen in en open auto werden ingehaald. Ze trouwden in 1955 en kregen twee zonen, Rhalf en Olaf. Na zijn wielercarrière, die hem wel roem, maar geen rijkdom heeft gebracht, werd Piet een van de drijvende krachten van de organisatie van Olympia’s Tour.

Dat was zijn hobby, maar om het dagelijks brood te verdienen stonden ze samen jarenlang achter de toonbank van hun sigarenwinkel in de Bilderdijkstraat met zijn naam prominent op de etalageruit. Sigarenwinkelier was niet Piets droom en toen hij de kans kreeg om inspecteur van de bezorging te worden bij Het Parool greep hij die met twee handen aan.

Fokje werd nachtzuster in een verzorgingstehuis. Ze was vaak in haar eentje de hele nacht in de weer met die oudjes en bij ieder sterfgeval vloeiden de tranen omdat ze een band had met die mensen. Dat heeft ze vijftien jaar gedaan en toen was het tijd om samen van de oude dag te gaan genieten.

Dat betekende er met de caravan op uit trekken en wat van de wereld zien. Ze doorkruisten tal van Europese landen en altijd gingen de racefiets van Piet en de sportfiets van Fokje mee. Ze fietsten wat af die twee, maar Fokje voelde wel aan dat Piet zich steeds moest inhouden als ze samen een tocht maakten.

Zo maakten hun fietsen plaats voor een racetandem en op 66-jarige leeftijd besteeg Fokje voor het eerst zelf een racefiets om er tot op hoge leeftijd in het wiel van Piet veel plezier aan te beleven. Voor een rondje IJsselmeer draaide het paar de handen niet om en ze waren ongetwijfeld de meest fitte bejaarden van Uithoorn en omstreken.

Tot Piet in het begin van de jaren negentig kanker kreeg en er andere prioriteiten kwamen. Maar Piet overleefde, met de volledige steun van Fokje, de aanslag op zijn leven. Hij herstelde volledig en hun vertrouwde leventje met de caravan en de fietsen werd weer opgepakt.

Maar aan alles komt een eind en de empatische sociale vrouw die altijd voor anderen had klaargestaan ging zelf sukkelen. Ze had zich in die bijna negentig jaren geen dag gespaard en daar moest ze de tol voor gaan betalen. Ze was helemaal op en op zaterdag 11 augustus kwam het einde.

Gisteren is ze onder grote belangstelling in het crematorium van Uithoorn door al haar vrienden herdacht en in de redevoeringen van haar zoon en van Piet klonk door dat ze een grote leegte achterlaat. Er is een lieve vrouw doodgegaan. Fokje, rust zacht.

Foto: familie Van Heusden

Door Fred van Slogteren, 21 augustus 2018 12:00

Piet en Fokje

Wat heb je het mooi omschreven Fred en wat hebben Piet en Fokje geboft dat ze zo'n mooi lang leven samen hebben gehad. Enkele jaren terug stuurde Piet mij nog een foto van hen beiden op de tandem. Geweldig! Wat zal Piet haar enorm gaan missen.
Geplaatst door Willy Kwantes, 21 augustus 2018 18:21:03

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web