Het was me het weekje wel …

In de week van de Europese kampioenschappen timmerden onze landenoten en landgenotes behoorlijk aan de weg. In positieve maar ook in negatieve zin. Met acht keer goud, drie keer zilver en drie keer brons presteerde ons land boven verwachting. Zowel op de weg als op de baan.

Het hadden natuurlijk negen gouden plakken moeten zijn, maar de belachelijke manier waarop de Nederlandse dames afgelopen zondag de overwinning weggaven, is voer voor psychologen. Excuses te over na afloop, maar ik denk dat er met alle successen van de afgelopen jaren wrevel en afgunst in de selectie is geslopen.

Het is maar speculeren wat ik hier doe, maar anders begrijp ik niet waarom met name Marianne Vos in de laatste kilometers vol aan het peloton ging sleuren, terwijl Van der Breggen in vrijwel gewonnen positie met een halve minuut voorop lag.

Weliswaar met een Italiaanse maar daar zou ze in de sprint geen kind aan hebben gehad. Het deed pijn aan je ogen om te zien hoe knullig de dames het goud uit handen gaven. Gelukkig maakten ze met goud en zilver veel goed in de tijdrit. Zo kenden we ze weer.

Op de baan deed Kirsten Wild voor de zoveelste keer wat er van haar verwacht werd. Met twee gouden en een bronzen plak keert zij met opgeheven hoofd in Nederland terug. Hetzelfde geldt voor sprinter Jeffrey Hoogland. Wat een knaap, wat een poten, wat een zuivere snelheid.

Vanmiddag is de wegwedstrijd voor de mannen op een parcours in de straten van Glasgow. Ik ben benieuwd wat Mathieu van der Poel daar gaat presteren tussen de groten van het internationale wegrennen. Wat maakt Poeleke II en Poupoeleke III klaar tegen mannen als Sagan en Van Avermaet? We gaan het zien.

Vrijdagmiddag was ik met vele wielervrienden aanwezig bij de crematie van Henny Marinus in Amsterdam-Osdorp. Ik had niets voorbereid om ook iets over Henny te vertellen, omdat ik had verwacht dat er al genoeg sprekers zouden zijn, die allemaal min of meer hetzelfde zouden zeggen over die grote, kleine man die we allemaal in ons hart hebben zitten.

Maar dat viel tegen, alleen John van Ierland droeg een uit de mond van Henny opgetekende monoloog voor en met alle respect voor Van Ierland moet je dat voor een aula vol Amsterdammers niet doen. We kunnen allemaal het stemgeluid van Henny dromen en zijn Jordaanse tongval zit bij iedereen in de kop.

Om zijn tekst dan met de zachte g van een Brabander te horen citeren, is net zoiets als een Schot Engels horen spreken. De herinnering van Koos Tacx kwam beter over, want Koos liet de emotie bij het verlies van een ware vriend goed doorklinken.

Tenslotte nog aandacht voor Jan Ullrich, die weer eens van zich deed spreken. Hij zou een poging hebben gedaan om een prostituée te wurgen en zit nu vast voor poging tot doodslag óf moord. In dat laatste geval kon hij wel eens voor jaren achter slot en grendel gaan.

Der Jan heeft kennelijk niet door dat een Tourzege niet alleen eeuwige roem inhoudt, maar dat je ook voor het leven een voorbeeldfunctie hebt. Hij heeft zijn naam al eens door het slijk gehaald, vanwege dopinggebruik, maar nu weer en nog veel erger. Net als zijn landgenoot Boris Becker is hij zich daar kennelijk niet van bewust of hij heeft er schijt aan.

Het was me het weekje wel!

Foto 1: © Cor Vos
Foto 2: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 12 augustus 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web