Mijn Tourherinneringen (III)

In 1977 stonden we met onze vrienden Ankie en Gerard op een camping in Les Landes aan de Atlantische kust. Een prachtig breed strand met een heerlijke wilde zee. We maakten er enthousiast kennis met de plage naturiste en voelden ons in ons blootje als god in Frankrijk. Gerard en ik begonnen de dag steevast met een fietstochtje van een kilometer of veertig. Hij op zijn groene RIH en ik op mijn rooie. Het was midden juli en de Tour was volop aan de gang. Halverwege de middag streken we in het restaurant neer waar we met een aantal mannen naar het kleine TV-scherm keken om de finish van de etappe te bekijken. Op een dag vertrokken onze vrienden in alle vroegte voor een bezoekje aan een broer en schoonzus die honderd kilometer verder op een camping stonden. Ik reed mijn ritje die dag alleen en we besloten niet naar het strand te gaan maar op de camping te blijven. Met de transistor op de campingtafel volgde ik zo goed en zo kwaad als het ging het verslag op de Franse radio. Ik wist inmiddels dat de naam Kuiper (foto) in het Frans wordt uitgesproken als Kwiepérre en dat TI-Raleigh in Franse monden wordt verhaspeld tot Tieralékke. Het was de beroemde etappe naar l’Alpe d’Huez waar Hennie Kuiper een van zijn mooiste triomfen beleefde. Naarmate de finish naderde werd het spannend en Franse radioverslaggevers winnen het in hun enthousiasme en volume nog ruimschoots van driftige types als Theo Koomen en Jacques …

… Chapel. Omdat de naam Kwiepérre om de haverklap viel, kon ik niet blijven zitten en met de krakende transistor aan het oor sprong ik van vreugde op en neer toen onze eigen Goudkuip gewonnen bleek te hebben. Ik hoefde me nergens voor te schamen, want de camping was vrijwel leeg. Iedereen lag aan het strand. Plotseling zag ik dertig meter van me vandaan een vrouw die net zo enthousiast stond te springen als ik. Dat kon niet, dacht ik want dat mens kwam uit Zwitserland en ik had haar noch haar man ooit bij dat TV’tje in het restaurant gezien. Ze schreeuwde erbij en wees naar iets dat achter mij moest plaatsvinden. Ik keek om en schrok me wezenloos. Achter me stond de voortent van Gerard in de hens. In die tent stond een op gas gestookte koelbox en daarmee was kennelijk iets misgegaan. Zonder na te denken stoof ik de bloedhete tent binnen en draaide de kraan van de gasfles dicht. Vervolgens pakte ik de groene RIH van Gerard en parkeerde die op veilige afstand van het vuur tegen een boom. De echtgenoot van de Zwitserse mevrouw was intussen bezig het brandje te blussen met een brandblusapparaat.
Een paar jaar geleden heb ik het verhaal aan Hennie Kuiper verteld, omdat ik altijd aan dat voorval moet denken als ik zijn naam hoor of lees. Hij moest er smakelijk om lachen en Gerard heeft dankzij mij nog jaren op die groene RIH gefietst. (Foto: © Cor Vos)


 

Door Fred van Slogteren, 21 juli 2007 10:00

Heinze

Theo Koomen deed de Tour in 1977 met Heinze Bakker en ondergetekende. Jacques Chapel werkte toen apart voor de Wereldomroep als ik mij goed herinner. Typisch hoe de meselijke geest werkt. Ik moet bij de naam Lubberding altijd denken aan die keer op de Puy de Dome dat Henk met sp[anning op de benen van het lange klimmen tijdens een individuele tijdrit mij vroeg hem te duwen omdat zijn benen zo"n zeer deden. Gevolg verslaggever buiten adem. Wielrenner weer op adem. Vraagt Koos Postema vanuit Hilversum: "Wie van jullie twee is eigenlijk die berg opgefietst?!"

Geplaatst door Hans Prakke, 21 juli 2007 22:20:27

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web