Van de boekenplank van Wim …

EN GOD SCHIEP DE SPRINTER

De Muur - diverse auteurs

In deze rubriek is geloof ik maar twee of drie keer eerder aandacht besteed aan De Muur, een periodiek verschijnend boekwerk met wielrennen als onderwerp. Het is destijds opgericht in navolging van Hard Gras een soortgelijke productie maar dan over voetbal.

Er wordt in De Muur literair over wielrennen geschreven en dat ligt mij kennelijk niet, want toen ik (na overleg overigens met de redactie) een stuk instuurde, kreeg ik fijntjes te horen dat ik niet kan schrijven, terwijl ik daar al een halve eeuw mijn brood mee verdien.

Een andere redacteur van De Muur heeft het me eens uitgelegd. “Het streven van de Muurredactie is een blad te maken met persoonlijk getinte, vooral prozaïsche verhalen met een verrassende move of onverwachte invalshoeken. Lichte overdrijving hoeft zelfs niet te worden geschuwd. Laat de fraaie zinnen maar rollen.”

Daar kon ik het als eenvoudig pennenriddertje mee doen. Mijn relatie met De Muur is sindsdien afstandelijk. Het verschijnt, geloof ik, twee keer per jaar en af en toe koop ik het. Zoals deze uitgave van juni 2018 nr. 61.

Ik moet eerlijk zeggen, de mooie zinnen rollen je tegemoet. In het ene verhaal iets meer dan in het andere. Natuurlijk ben ik een grote fan van Frank Heinen, die als literaire columnist ooit bij de Slogblog debuteerde. Qua onderwerpen was ik als biograaf van Jan Janssen het meest nieuwsgierig naar de verhalen van Bas Steman over Jan en Fred Segaar over Jans ploegleider Ab Geldermans.

De levenspartner van Steman is de documentairemaakster die een mooie film van Jan Janssen maakte, die in juli op tv is uitgezonden. Daardoor had Bas thuis de beschikking over een doos met filmmateriaal uit de tijd dat Jan niet alleen de Tour maar ook de Vuelta, het wereldkampioenschap, Parijs-Roubaix en nog veel meer won.

Het is een stevig verhaal over de eerste Nederlandse Tourwinnaar vol met mooie zinnen, dat prettig leest en waarvan ik heb genoten, zij het dat ik heb geprobeerd mijn kennis van de hoofdpersoon uit te schakelen en het onbevooroordeeld te lezen. Er staan geen fouten in, alleen noemt hij Eddy Schepers als een van de ploeggenoten van Jan in 1968, terwijl dat Wim Schepers was. Maar een kniesoor, enzovoort.

Het interview met Geldermans is een in mooie zinnen verpakte kopie van vrijwel alle interviews die met de toenmalige ploegleider zijn gepubliceerd, want de sympathieke Appie vertelt al jaren hetzelfde verhaal met zijn plakboeken op de keukentafel. In april nog toen ik hem voor de Slogblog interviewde. Maar ja, die mooie zinnen had ik helaas niet in huis.

Ook de verhalen van Bart Jungmann over het tragische leven van Eddy Beugels en van John Kroon over de Tour van 1958 die door Charly Gaul werd gewonnen, als de kopman van een ploeg met daarin acht Nederlandse renners, heb ik met plezier gelezen. Dat laatste stuk is zo gedetailleerd en slaat onderweg zoveel zijwegen in, dat je je soms afvraagt wat de hoofdlijn ook al weer was.

In het kort samengevat heb ik een aantal plezierige uurtjes met De Muur nr. 61 doorgebracht en me voorgenomen voortaan ook in mooie zinnen te gaan schrijven. Misschien word ik dan nog eens een keertje uitgenodigd.

Door Fred van Slogteren, 9 augustus 2018 12:00

kniesoor

Ach Fred, leuk blad hoor 'De Muur ' maar het verbaast me dat ze nog steeds worden uitgegeven. Ik heb er eens een abbonement op gehad maar toch niet verlengd. Het bevat voor mij meestal geen nieuwe informatie en voor heldenverering a la Martin Ros ben ik te laat geboren.

Jouw website daarentegen zou ook wel een bundeling in enige vorm waard zijn, zeker als je er ooit de brui aan gaat geven.

Je schrijft je verhaal met een kwinkslag, ik neem aan dat je van de afwijzing niet meer wakker ligt, maar jouw naam zou natuurlijk absoluut niet misstaan bij de Muur. Na onze ontmoeting dit jaar realiseer ik me pas welk een wieler fanaat je feitelijk bent en hoe minitieus je elke dag weer de slogblog bijwerkt.

Kortom, laat die muur de muur en loop er mooi omheeen.
Geplaatst door elfrink, 09 augustus 2018 17:25:39

Dank Edo

Dank voor je sympathieke woorden. Ik lig er zeker niet wakker van en wat de slogblog betreft ik stop er in december mee op de dag dat ik 80 jaar word. Ik betrap me er te vaak op dat ik in herhalingen verval. Als er iemand is die het over wil nemen, dan kan de site in de lucht blijven anders verdwijnt al die informatie in de vluchtigheid van het world wide web.
Geplaatst door Fred, 09 augustus 2018 20:24:21

Diverse auteurs

Beste Fred,
Met verbazing lees ik dat er schrijvers in het peloton rondfietsen die jouw literaire benadering niet op waarde willen inschatten. Jij hebt met jouw benadering veel vertrouwen weten te winnen en kreeg daarmee menig keer inzicht in het Heilige der Heiligen van de wielerjungle. Dat is maar weinigen gegund! Persoonlijk ben ik je zeer dankbaar voor het 'rechttrekken' van mijn bescheiden bijdragen op slogblog.
We zullen je als 'eenvoudig pennenriddertje' (als je ermee stopt) heel erg gaan missen!
Geplaatst door Jan van der Horst, 10 augustus 2018 10:46:08

Dag Fred,

Niets zo erg als figuren die menen te weten wat literair verantwoord is en het dus als hun enige pakkie an verklaren.

Ooit stuurde ik een manuscript (niet over wielrennen) in naar de uitgever waar de door Edo aangehaalde Martin Ros werkzaam voor was. De afwijzing is me bijgebleven, vooral ook omdat de ongerijmdheid daarvan zo treffend was voor het type zelfingenomen warhoofden in welke categorie ik bijv. Martin Ros al lang daarvoor had gerangschikt.
Ze wezen het af. Reden: het was geen literatuur. Natuurlijk moest ik hen niet vragen wat dat was, literatuur, zij wisten het ook niet, maar deden er wel in.

Uitgevers krijgen dagelijks ongevraagd manuscripten toegezonden en dat in een krimpende boekenmarkt. Maak dan maar eens een goede keus. Het selectiecriterium is simpel: Is het verkoopbaar?

En verkoopbaar heeft weinig of niets met literatuur te maken. Wat veel zwaarder weegt, is of de schrijver connecties heeft met de grote media (liefst TV of landelijke kranten) waar men over het boek wil schrijven of praten.

De omschrijving literatuur of kunst is verheven bullshit. Waar het om gaat is marketing. Dat levert geld op en daar zijn ze ook bij De Muur uiteindelijk het meest gevoelig voor. Met marketing kan veel. Te veel misschien wel; je kunt er zelfs de verkiezingen voor het presidentschap van een belangrijk democratisch land mee winnen.
Geplaatst door Joep Scholten, 10 augustus 2018 13:25:06

de muur

Om dezelfde reden als Elfrink ben ik ook afgehaakt bij De Muur. Iedere keer dezelfde afgegrazen onderwerpen geschreven door het elkaar het balletje toespelende litteraire clubje vrienden. Op het net vindt ik mooiere en originelere verhalen o.a. op de site van van slogteren.
Geplaatst door henk evers, 10 augustus 2018 17:26:05

Martin Ros

Het is leuk dat de naam Martin Ros hier valt. Ik kende Martin en na de afwijzing door de redactie van De Muur van mijn stuk heb ik het naar Martin gestuurd. Na lezing belde hij mij en zijn stem kraaide, zoals hij alleen dat kon, dat het een fantastisch stuk was. Eindredacteurtje er over heen en publiceren, was zijn advies. Het kan dus verkeren, zei Bredero. Ik vraag me af of een stuk van deze Bredero wel genade had gevonden van de redactie van De Muur.
Geplaatst door Fred, 11 augustus 2018 09:14:08

literatuur

Ik lees liever stukjes die inhoudelijk ergens over gaan, dan de uiterlijkheden van de literatuur zoals die in De Muur staan. De in memoriams die Fred met enige regelmaat over overleden renners moet schrijven, raken mij meer dan al die mooie maar lege zinnen - vandaar het woord 'zinledigheid' - waar ze in De Muur zo mee dwepen. Fred, ga zo door met al je feitelijke wielerkennis spuien en blijf de lezer raken.
Geplaatst door Michel van Vuren, 12 augustus 2018 12:26:17

literatuur in de wielersport

Als de literatuur (wat ook de definitie mag zijn) zich ontfermt over de wielersport, is het resultaat vaak een onleesbaar geschrift of boek. De mooie zinnen, het soms bombastische woordgebruik is belangrijker dan de inhoud. Boeken als De Kampioen van Colombia van Gabriel Garcia Marquez, De Tour de France van Antoine Blondin of de Ronde van Italië 1949 van Dino Buzzati zijn wat mij betreft niet lezenswaardige geschriften, welke weinig met wielrennen te maken hebben.. Wat mij nog het meest verbaast is dat er een “ elitair” groepje wielerliefhebbers is, dat deze boeken hoog aanprijst. Maar misschien ben ik wel een te simpele ziel. Waar ik me in hoge mate aan erger zijn schrijvers die geforceerd literair proberen te zijn. Ik doel hier op Karel van Wijnendaele, Hugo Camps, Louis Clicteur en Jan Wauters, niet toevallig allen Vlamingen. Geforceerde mooie zinnen en t.o.v. hun beschreven vedette volkomen kritiekloos en de waarheid regelmatig geweld aandoend.
Een wierboek uitgeven in Nederland is een moeilijke zaak als je niet in het inteeltcircuit zit van Hilversum. Mart Smeets mag elk jaar opdraven in DWDD om zijn nieuwe pulpboek te presenteren en een goede oplage is verzekerd. In Nederland zijn een paar honderd verzamelaars van Nederlandstalige wielerboeken (er zijn inmiddels meer dan drieduizend van deze boeken). Eén van die mannen ken ik. Hij heeft de laatste tien Mart Smeetsboeken wel gekocht (hij is tenslotte verzamelaar) maar ze staan nog geplastificeerd in de boekenstellingen; hij zal ze niet lezen, want ze zij allemaal hetzelfde..
Ik ken diverse juweeltjes van wielerboeken, waarvan ik vrees dat ze niet of nauwelijks uit de kosten komen, mede veroorzaakt door totale desinteresse van de landelijke media. Voorbeelden: van Martin Bons De kunst van het Dalen, De Weg Omhoog en De Kunst van het Sprinten; van Joep Scholten Amarcord sneeuw; van Benjo Masso: o.a. Het Zweet der Goden en Nederland heeft de Gele Trui en last but nog least de trilogie van Fred van Slogteren: Als je de Tour niet gereden hebt.
De wielerboeken van Tim Krabbé zou ik een zeer geslaagd voorbeeld willen noemen van wielerliteratuur. Overigens deel ik de kritiek op De Muur, maar moet ook bekennen dat er meer dan eens zeer goede verhalen in staan. Over Martin Ros zal ik een apart stukje plaatsen.
Geplaatst door Piet van der Meer, 13 augustus 2018 15:34:56

Bedankt Piet

Dag Piet,

Ik las je commentaar en ik kan je zeggen: mijn dag kan niet meer stuk.
Ben nieuwsgierig naar je stuk over Martin Ros.

Groet,
Joep
Geplaatst door Joep Scholten, 13 augustus 2018 20:38:57

Martin Ros

Dat een uitgever een commercieel boek prefereert boven een literair boek (wat dat ook mag betekenen) kan ik enigszins begrijpen, maar als commercieel schrijver van wielerboeken heeft Martin Ros er een zooitje van gemaakt.
Ik ken Martin Ros als een bevlogen presentator van een boekenprogramma en een fanatiek wielerliefhebber. Zijn boek “Heldenlevens” is echter een ongeëvenaarde opsomming van totale onzin en grote fouten. Martin Ros heeft zich er met een Jantje van Leiden mee van afgemaakt

Als ik me beperk tot het hoofdstuk Anquetil dan kom ik tot de volgende (lang niet complete) opsomming van fouten en slordigheden. Ik begrijp wel dat je als schrijver van wielerboeken je weleens vergist in een jaartal of geboorteplaats, maar bij Ros is het teveel.

Anquetil is geboren in Quincampoix (moet zijn Mont Saint Aignan)
In een tijdrit in augustus 1953 fietste hij zijn tegenstanders op meer dan 10 minuten
(de uitslag van die tijdrit: 1 Anquetil, 2 Redofi op 1’57’’ 3 Bouvet op 2’57’’)
Van Coppi leerde hij het meest. Na zijn historische bezoek aan Coppi won hij een jaar later de Tour. (Anquetil zegt zelf dat hij van Coppi en diens verzorger niets wijzer is geworden. Slechts één tip nam hij ter harte: Laat je manager niet je programma vaststellen, durf ook een aanbieding af te slaan, vooral in de wintermaanden. Vier jaar na zijn bezoek aan Coppi won Anquetil voor het eerst de Tour)
Hij reed een versnelling van 53-13 en we weten dat dit neer komt op een volle zes meter bij elke pedaalslag (53-13 is 8,54 meter)
Anquetil was 1.70 meter (hij was 1.76 meter). In een ander boek schreef Ros over Bahamontes: bij een lengte van 1.70 m en een gewicht van 80 kg was hij een dik propje. Ros had kennelijk nooit een foto van de lange en slanke Bahamontes gezien
In de Grand Prix des Nations reed Anquetil eens 200 km in de stromende regen (in de jaren van Anquetil was de GP des Nations maximaal 140 km)
Bahamontes, die zesmaal de bergprijs won en dat vooral deed om aangekomen op een col een ijsje te kunnen eten. (Bahamontes kwam in de Tour 45 keer als eerste boven op een col. Eén keer heeft hij een ijsje gegeten. Wegens malheur aan zijn fiets wachtte hij op zijn ploegleider alvorens aan de afdaling te beginnen. Toevallig stond er een ijsboer op de top en Bahamontes nam een ijsje).
Anquetil was erg verlegen en reed daarom vaak solo voor het peloton tot aan de
finish (?)
Poulidor, de treurig eeuwig tweede die het aan zichzelf te wijten had dat hij de top niet haalde, omdat hij uit misplaatste medemenselijkheid een verslagen tegenstander nooit geheel knock-out wilde meppen. (?)

Heel veel Nederlandstalige wielerboeken zijn beneden peil, maar van een grootheid als Martin Ros mag je meer verwachten. Het zal zeker niet zijn bedoeling geweest zijn om een literair meesterwerk achter te laten, maar wat hij presteerde in “Heldenlevens” is een belediging voor de lezer. Ik vrees dat er geen eindredacteurtje over dit boek gegaan is.


Geplaatst door Piet van der Meer, 14 augustus 2018 19:56:41

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web