Uit de wasserette van Henk …

Tijdens de afgelopen Tour de France kwam hij regelmatig in beeld, zowel bij Tour du Jour als bij De Avondetappe. Steven de Jongh, ploegleider bij Trek-Segafredo, de Amerikaanse formatie waar Bauke Mollema kopman is.

Vriendelijk en bedachtzaam sprekend gaf hij antwoord op voorspelbare en obligate vragen, want dat soort interviews bevatten doorgaans weinig origineels. Hoewel ik ook niet zo gauw zou weten, wat je zou moeten vragen.

Steven kan die vragen dromen, want hij is al weer heel wat jaartjes ploegleider. Eerst bij Team Sky, maar was zo dom om jaren na zijn actieve wielercarrière dopinggebruik te bekennen, waarna hij kon vertrekken. Tal van andere ploegleiders, die zwegen lachten in hun vuistje.

Hij was geen dag zonder werk, want Bjarne Riis wilde hem hebben bij SaxoBank. Dat wil iets zeggen over de vakbekwaamheid van de Noord-Hollander, want als iemand daar kijk op heeft, is het Riis. Maar Riis ging en Tinkoff kwam.

Die moest Steven er wel bij houden, want die was intussen de man geworden, zonder wie kopman Alberto Contador geen stap meer wilde verzetten. Als ploegleider/vertrouwensman was hij onmisbaar voor de soms wankelmoedige Spanjaard.

Toen Tinkoff de stekker uit de ploeg trok kon Contador uit de aanbiedingen kiezen. Hij koos voor Trek op voorwaarde dat ook Steven de transfer meemaakte. Dat was geen probleem en dat bleef geen probleem toen Contador eind vorig jaar stopte. Zo zit Steven de Jongh nu nog steeds bij Trek, waar behalve Mollema ook landgenoten Koen de Kort en Boy van Poppel onder contract staan.

Steven was zelf ook een goede renner, die vooral in zijn jaren bij Quick-Step een onmisbare factor was voor de ploeg van Patrick Lefevere. Vooral Tom Boonen leunde zwaar op de Nederlander, die hem perfect kon lanceren. Hij koos voor die ploeg, nadat hij het helemaal had gehad met het gebrek aan saamhorigheid in de Rabobank-ploeg.

Hij liep daardoor in 2005 een zekere Nederlandse titel mis, omdat de ploeg het in de laatste kilometers verdomde om het pad voor hem te effenen. Met zeventien renners in koers moesten de bankmannen toch in staat zijn om dat voor elkaar te brengen, maar het ging hopeloos mis.

Nadat Michael Boogerd en Koos Moerenhout op een te makkelijk circuit in Rotterdam door de jagende groep waren ingerekend, viel het even stil en daar profiteerde de slimme Léon van Bon van. Maar niemand van al die Rabo’s voorin de groep reageerde. Ze legden zich wat al te makkelijk neer bij het tweede kampioenschap van de Apeldoorner.

Dat was een klap in het gezicht van de altijd zo loyale Steven de Jongh, die zich zo vaak voor anderen had opgeofferd. Nu was er de kans om voor hem, de snelste van alle Rabo’s, iets terug te doen en lieten ze hem zakken.

Woedend smeet hij zijn fiets tegen het verhoog waarop hij als tweede aankomende mede gehuldigd zou worden, maar hij maakte direct bekend dat dit zijn laatste jaar bij Rabo zou zijn. Hij hield woord en stapte over naar Quick-Step waar hij nog jaren de meesterknecht van Tom Boonen zou zijn en zelf nog enkele mooie overwinningen zou boeken.

Steven de Jongh was en is een sieraad voor de wielersport en een eerlijk mens. Bekennen dat jij ook wel eens hebt gepakt, vereist moed, zeker als je weet dat het je je baan gaat kosten.

Foto’s: © Henk Theuns

Door Henk Theuns, 8 augustus 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web