Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

CERA is een onvervalst Zeeuws huismerk en ingewijden weten dat die merknaam eigendom is van CEes RAas uit s’Heerenhoek. Cees Raas is de zwager van Jan Raas en hij gaf in 1968 zijn toen bijna zestienjarige zwagertje het advies om met voetballen te stoppen en te gaan wielrennen.

Met de successen van Jan Raas kwamen de CERA fietsen ook buiten Zeeland in de belangstelling en het mes sneed aldus aan twee kanten. Cees begeleidde Jan zo veel mogelijk in die eerste jaren bij het koersen, maar hij hoefde hem niet veel te leren. Jan was een natuurtalent.

Deze fiets stamt uit die periode. Later toen Jan bij de kampioenenploeg van Jan van Erp ging rijden werd de invloed van zijn zwager minder, maar de twee schoonbroers zijn tot op de huidige dag heel goed en nauwverbonden met elkaar gebleven.

In 1974 werd Jan beroepsrenner en zijn periode bij TI-Raleigh is een van de mooiste van de Nederlandse wielersport geweest. Jan kon alles, vooral als hij zich goed kwaad maakte. Het lukte Peter Post en Tourorganisator Felix Lévitan regelmatig om dat te bewerkstelligen.

Zoals in 1978 toen Lévitan hem de proloogzege in Leiden door de neus boorde. Jan had als brildrager ongelooflijke risico’s moeten nemen, maar bleef overeind op een totaal verregend parcours om de gele trui te pakken.

Lévitan bepaalde achteraf om discutabele redenen dat de uitslag niet mee zou tellen voor het klassement. Er werd geen gele trui uitgereikt en Jan was raasend. Hij haalde zijn sportieve gram door de volgende dag de etappe in Sint Willebrord te winnen.

Hij werd in deze Tour vierde in het puntenklassement en ergens bij mij op zolder heb ik nog zijn groene trui liggen. Ik zal hem eens opzoeken en ook nog de voorbouw waar ‘Jan Raas’ in gegraveerd staat.

Een ander beroemd gebleven voorbeeld van een woedende Raas vond plaats na afloop van het WK van 1978, waar Gerrie Knetemann de titel behaalde die Raas voor zichzelf had gereserveerd. Hij ging helemaal uit zijn plaats en riep: “Volgend jaar is die zege voor mij”.

Het waren geen loze woorden want hij flikte het hem in Valkenburg ook nog, in een van de meest bloedstollende finales uit de wielergeschiedenis. Het was deels op het parcours waar Raas ook vijf maal de Amstel Gold Raas heeft gewonnen.

De carrière van Jan Raas is al lang voorbij en kan met de huidige successen van Nederlandse renners zoetjesaan geschiedenis worden, omdat ze niet langer met weemoed opgehaald hoeven te worden, vanwege de heimwee naar de jaren dat we als wielerland nog meetelden.

Ook op dat gebied krijgt Raas de rust waar hij van zegt er zo naar te verlangen. Hoe het met hem gaat, weet eigenlijk niemand precies. Hij is nog steeds boos, hoor ik nog steeds. Wat Cees Raas betreft, ik meen te weten dat het met hem minder goed gaat en hij met zijn gezondheid sukkelt.

Laat het hem tot troost zijn dat er nog heel wat CERA-fietsen rondrijden. Als je goed luistert kun je ze zelfs aan horen komen en op de maat van de tikkende derailleur klinkt het: ‘QUE CERA CERA, What ever will be, will be. The future ’s not ours to zee, QUE CERA, CERA!!!’

Foto 1: © Peter Ravensbergen
Foto 2: archief T&T Tekst & Traffic

Door Peter Ravensbergen, 7 augustus 2018 12:00

Peter r de fiets

Wat eenmleuke site! Ik was een beetje aan het googlen toen ik op jullie site uitkwamen. Leuke verhalen Peter! En anderen👍
Geplaatst door Loek Smit, 19 augustus 2018 21:47:42

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web