Herinneringen bij een foto …

Natuurlijk heb ook ik de afgelopen dagen genoten van Tom Dumoulin die voor de elfde Nederlandse tweede plaats zorgde in de Tour de France. Zes van Joop, twee van Hennie, een van Jan, een van Steven en nu dus ook een van Tom. Zijn prestatie is dus niet uniek.

Ook niet de prestatie om in een jaar twee maal op het erepodium van een grote ronde te staan. Dat heeft Joop ook al eens gepresteerd, toen hij in 1979 de Vuelta won en tweede werd in de Tour. Maar Tom mag er best trots op zijn dat hij nu in dit gezelschap in de wielerstatistieken staat. Al past het ook bij hem als groot sportman om nog meer te willen.

Tom is de aanvoerder van een generatie Nederlandse wielrenners die nu tot de top van de wereld behoren. Met in zijn spoor mannen als Kruijswijk, Gesink, Kelderman, Poels, Mollema, Terpstra, Van Baarle, Groenewegen en coming men als Oomen, Tolhoek en Jacobsen, jonge renners die er naadloos bij kunnen aansluiten.

Ze doen op alle manieren mee voor de hoofdprijzen en dat was toen ik in 2006 met de slogblog begon wel anders. In de Tour van dat jaar geen Nederlandse etappezege, Michael Boogerd als beste Nederlander (14e) en de rest telde helemaal niet mee.

De dopingellende is door de huidige generatie ver achtergelaten, hoewel ik me terdege bewust ben dat je met zo´n uitspraak voorzichtig moet zijn. Het zijn over het algemeen hoogopgeleide jongens die heel anders tegen de sport aankijken, dan vroegere generaties.

Behalve over Dumoulin was ik misschien nog wel meer verheugd over de prachtige Tour die Steven Kruijswijk heeft gereden. Aanvallend, gedurfd, strijdbaar en zijn lange solo op weg naar Alpe d’Huez mag voor mij als de mooiste prestatie van de hele Tour worden aangemerkt.

Diezelfde Kruijswijk reed twee jaar geleden in gewonnen positie in de Giro tegen een bevroren sneeuwwand aan en verspeelde zijn zege door een lullige stuurfout. Ik had toen intens medelijden met hem en vermoedde dat hij die klap mentaal niet zou kunnen verwerken, en hij als een schjemiel de geschiedenis zou ingaan.

Dat leek er ook lange tijd op. Hij gaf na een val op in de Vuelta van datzelfde jaar, werd in de Giro van 2017 ziek en moest opgeven en in de Vuelta van dat jaar bereikte hij een weinig overtuigende negende plaats ver van het erepodium.

Dit jaar sloeg hij de Giro over en in de Tour was hij er ineens weer. Blakend van strijdlust en met heel zijn hebben en houden in de aanval. Ik had het hem daar op Alpe d´Huez zo gegund, die rooie uit Nuenen met die guitige sproetenkop. Intens gelukkig was hij gisteren.

Zo zat hij er ook bij in De Avondetappe. Geen spoor van vermoeidheid, zelfbewust vol geloof in eigen kunnen, wetend dat hij nog beter kan. Ik hoop dat hij dit vast kan houden tot in de Vuelta, want met misschien een iets minder sterk deelnemersveld en dezelfde vorm moet hij op het podium kunnen komen.

En die stemmen dat hij misschien wat meer wedstrijden moet rijden en minder hoogtestages moet doen? Niet naar luisteren, negeren. Hij moet doen waar hij zich het prettigst bij voelt en naar zijn lichaam luisteren. We gaan nog van Stevie Wonder horen. Mark my words!

Foto´s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 31 juli 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web