Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 11 juli …

In de jaren vijftig en zestig waren de Belgische wielersupporters verdeeld in twee kampen, te weten de aanhangers van Rik I (Van Steenbergen) en Rik II (Van Looy). Dat is althans het beeld dat we toen in Nederland hadden.

In Vlaanderen lag dat iets anders, want er was ook nog een Rik III. Henri, roepnaam Rik Luyten, was n’n rappe, net als die andere twee. Hij won koersen bij de vleet en hij had een leger supporters waarmee ze Frankrijk hadden kunnen bezetten.

Maar daar was Rik III niet zo in geïnteresseerd. Vlaanderen was hem groot genoeg. Daar was elke week koers en lagen voor hem de frankskes voor het oprapen. Overal waar hij verscheen was het kermis.

Letterlijk en figuurlijk, want de kersmiskoers was de ambiance waar hij zich het meest thuis voelde en hij maakte er altijd kermis, ofwel een groot spektakel van. Hij heeft er vele tientallen gewonnen en hij kwam altijd met veel geld thuis.

Daarom had hij weinig trek om naar de klassiekers of de grote ronden te trekken. Hij kon het wel, maar hij moest er toe gedwongen worden. In de dertien jaar dat zijn profcarrière duurde, is hij misschien vijftien keer in een klassieker van start gegaan.

Behalve in Parijs-Tours en de Amstel Gold Race moest die koers dan wel in Vlaanderen verreden worden, anders kwam de eigenzinnige Luyten niet. Hij heeft er nooit één gewonnen, maar wel ereplaatsen behaald.

Gent-Wevelgem was zijn favoriete koers en daar heeft hij laten zien dat het kasseienvreten hem best lag en als hij er zich meer op had gefocust ze ook had kunnen winnen. In de Tour de France heeft hij zich maar één keer laten zien.

Hij haalde vrij onopvallend zowaar Parijs als 52ste en had er toen schoon genoeg van. In 1958 moest hij van zijn sponsor een keer aan de Ronde van Spanje deelnemen en ook daar reed hij vrij anoniem in de achterhoede mee.

Tot hij in het zicht van de haven plotseling de geest kreeg en met zijn messcherpe eindschot de laatste twee ritten won. Waarschijnlijk uit blijdschap dat hij na drie weken harde labeur eindelijk naar huis mocht.

In 1967 stopte hij er mee en werd drankenhandelaar in zijn woonplaats Beverlo. De zaak liep goed, maar nog geen twee jaar later werd Rik III getroffen door een hartaanval, die hem op 37-jarige leeftijd fataal werd.

In België stonden er grote herdenkingsartikelen in de gazetten, maar daarbuiten bleef het stil. In Nederland kenden we Rik nauwelijks en het blad Wielersport had er geen regeltje voor over.

Dat bedoelt men dus met wereldberoemd zijn in Beverlo en omstreken. Rik Luyten overleed op 7 april 1969. Hij mocht maar 37 jaar worden.

Foto: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 11 juli 2018 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web