Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 10 juli …

De Europese wielerwereld hoorde de naam van Davis Phinney voor het eerst in 1986 toen hij met een Amerikaanse ploeg, gesponsord door supermarktketen 7 Eleven, naar de Tour de France kwam om daarin direct de derde etappe te winnen.

Hij reed die Tour niet uit, maar een jaar later was hij er weer en nu won hij de twaalfde rit. In die ploeg reden goede renners, maar het was te vrijblijvend en te slecht georganiseerd om ook een toonaangevende formatie te worden.

Met mannen in de gelederen als Frankie Andreu, Andy Hampsten, Steve Bauer en ook Eric Heiden genereerde de ploeg veel publiciteit en er waren ook fraaie successen, met name van Hampsten.

Behoudens zijn twee etappezeges behoorde Phinney niet tot de toppers van de ploeg en hij is dan ook vooral bekend geworden om andere redenen. Onder meer omdat zich bij hem kort nadat hij als wielrenner afscheid had genomen de ziekte van Parkinson openbaarde.

Hij besloot zijn naam als bekend sportman te gebruiken en hij richtte de Davis Phinney Foundation op, welke stichting geld inzamelt dat wordt besteed aan onderzoek naar de ziekte en de eventuele genezing ervan.

Een andere activiteit van de stichting is om Parkinson patiënten te leren hoe ze beter met hun ziekte kunnen omgaan en ze de kwaliteit van hun bestaan aanmerkelijk kunnen verhogen. Vanwege zijn naam als groot sportman krijgt hij veel publiciteit omdat zijn methodes succesvol zijn.

Ook door zijn huwelijk kwam de naam Phinney in de publiciteit, want hij trouwde met een van de beroemdste sportvrouwen in de Verenigde Staten, de schaatsster en wielrenster Conny Carpenter. Ze kregen twee kinderen en die zijn inmiddels eveneens BA´s (Bekende Amerikanen).

Dochter Kelsey is een heel goede langlaufster en zoon Taylor is in de voetsporen van zijn ouders getreden en leek zich onder leiding van Axel Merckx te ontwikkelen tot een toprenner.

Er werden serieuze woorden gesproken als ‘genetische optimalisatie’ en de uitslagen leken dit te bevestigen. Het gemak waarmee hij op weg en baan de successen aaneenreeg was indrukwekkend. Hij leek niet te stuiten.

Hij haalde wereldtitels en zijn optreden in 2010 in Olympia’s Tour werd door organisator Herman Brinkhoff samengevat als The Taylor Phinney Show. Hij was niet voorbestemd om een grote ronde te gaan winnen, want als klimmer moet hij met zijn bijna twee meter teveel gewicht meeslepen.

Taylor leek meer een man voor de klassiekers, maar in 2014 sloeg het noodlot toe toen hij tijdens het Amerikaans kampioenschap zwaar ten val kwam en een gecompliceerde beenbreuk opliep.

Hij was anderhalf jaar uit de roulatie en is sindsdien een degelijke beroepsrenner, maar ook niet meer dan dat. Na jaren bij BMC te hebben gereden rijdt hij nu voor de ploeg van Jonathan Vaughters die dit jaar EF Education First-Drapac heet.

Met die ploeg rijdt hij nu in de Tour de France. Als helper van kopman Rigoberto Uran. Een ploeg met verder mannen als Simon Clarke, Pierre Rolland en Sep Vanmarcke. Als u goed oplet kan hij opvallen, een lange vent met een snor en rugnummer 15.

Maar dit stukje ging over zijn vader, Davis Phinney, die vandaag zijn verjaardag viert. IK hoop in een stabiele toestand.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 10 juli 2018 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web