Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 6 juli …

Wie zich verdiept in de wielercarrière van de Franse oud-renner Henri Anglade uit Lotharingen krijgt een goed beeld van de wielersport in de jaren vijftig en zestig. Anglade was een zeer goed coureur.

Een echte ronderenner, die tijdens de Tour de France van dag tot dag verbeterde en in de laatste week op zijn best was. Dit terwijl de meeste andere renners door concentratieverlies en vermoeidheid minder worden. Anglade was niet alleen een goede klimmer maar ook een sterke tijdrijder.

Anglade behoorde in 1959 zeker tot de beste vijf Franse klassementsrenners, maar de drie allerbesten - Anquetil, Rivière en Bobet - wilden Anglade er niet bij hebben in de nationale ploeg. Ze vonden hem arrogant en hooghartig en noemden hem smalend: Napoleon.

Zelf waren ze bij voorbaat in dat jaar volstrekt kansloos, omdat ze als lid van de Franse nationale ploeg elkaar het licht in de ogen niet gunden en ieder voor zijn eigen kans reed. Anglade werd ingedeeld in een regionale ploeg waar hij als een kanshebber voor een hoge plaats in het klassement werd gezien.

En dat kwam helemaal uit. Anglade reed de Tour van zijn leven en na het winnen van de etappe Albi-Aurillac werd hij een grote kanshebber voor de eindzege genoemd. Hij verstevigde zijn positie in de daaropvolgende dagen en droomde niet ten onrechte van het geel.

In die tijd werd je nog niet rijk van een Tour winnen, maar een hoge klassering kon je daarna direct te gelde maken in een lange reeks criteriums, die in de weken na de Tour zijn beslag kreeg in heel Frankrijk. De eersten van het klassement konden torenhoge startgelden vragen en die werden grif betaald.

Die criteriumtournée werd bedisseld door twee geslepen wielermanagers met de namen Piel en Dousset. Ook die gunden elkaar niets en ze waren eeuwig in strijd om de beste renners onder contract te krijgen. Die in de weken na de Tour tot in de kleinste plaatsjes moesten opdraven om een rondje om de kerk te rijden.

Toen het er naar uitzag dat Anglade de Tour wel eens zou kunnen winnen gooiden Anquetil en Rivière het op een akkoordje met Gaul en Bahamontes, waarvan de laatste Anglade's belangrijkste concurrent was voor de eindzege. Iedereen liever dan Napoleon en zo werd Henri Anglade in het pak genaaid.

Iedereen reed op het wiel van pauvre Napoleon terwijl de grote mannen de Adelaar van Toledo geen strobreed in de weg legden. Dit alles uit vrees dat die arrogante klootzak als winnaar van de Tour in de criteriums meer startgeld zou opstrijken dan zij.

Zij, Anquetil, Bobet en Rivière, waren immers de inner circle van het beroepswielrennen en daar behoorde Bahamontes ook bij en Anglade niet. En zo werd Henri Anglade via een schandalige combine een Tourzege door de neus geboord.

Hij fietste daarna nog acht jaar, werd nog twee keer vierde in de Tour, maar de kans op eeuwige roem was verkeken. Later werd hij als veteraan bij de Pelforth-ploeg nog een leermeester van de jonge Jan Janssen, die hij de fijne kneepjes van het vak bijbracht.

Na zijn carrière werd Anglade een omstreden ploegleider die in 1977 Lucien Van Impe, zijn eigen kopman, bewust of per ongeluk omverreed toen die op weg leek naar zijn tweede Tourzege. Het werd hem niet in dank afgenomen en hij verdween uit beeld.

Bij leven en welzijn viert Henri Anglade vandaag zijn 85ste verjaardag.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 6 juli 2018 9:00

Anglade en de Tour van 1959 en 1960

In de Tour van 1959 stond Anglade na de 17e etappe op de 4e plaats als beste Fransman op 4 minuut 51 van gele truidrager Federico Bahamontes en achter de Belgen Hoeveaers en Pauwels. In de 18e etappe over de Galibier, de Iseran en de Kleine St Bernard werd een grote aanval ingezet op Bahamontes onder leiding van o.a. Baldini en Anglade. Bahamontes reed twee maal lek en raakte steeds verder achterop. Hij moest vrezen voor zijn gele trui. Hij kwam in een groepje verzeild met de Fransen Rivière en Anquetil (beiden al kansloos voor de eindzege) en kon vooral dankzij hun hulp de schade beperken en de gele trui veilig stellen. Bij de huldiging in het Parc des Princes werd Anquetil getrakteerd op een enorm fluitconcert. Het publiek nam het hem zeer kwalijk dat hij Bahamontes aan de Touroverwinning hielp ten koste van Anglade.

In de Tour van 1960 werd Anglade opgenomen in de Franse Nationale ploeg, zonder Anquetil (niet gestart) en met Rivière. Na de vierde etappe stond Anglade aan de leiding in de Tour met een voorsprong van meer dan 6 miniten op Nencini en bijna 8 minuten op Rivière. In de zesde etappe ontstond er een kopgroep met Rivière, Nencini, Junkermann en Adriaenssens . In plaats dat Rivière in de verdediging ging, reed hij volop mee in de aanval. De mannen pakten een kwartier op het peloton. Rivière, met toestemming van ploegleider Marcel Bidot, vermorzelde de overwinningskansen van zijn ploeggenoot Anglade en hielp Nencini aan de Tourzege.

Henri Anglade, leermeester van Jan Janssen in het rondewerk, is nog steeds bevriend met Jan Janssen
Geplaatst door Piet van der Meer, 06 juli 2018 10:55:01

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web