Uit de wasserette van Henk …

In 1981 was hij er ineens. Een klein mannetje in de blauwe trui van een Duits/Belgische ploeg. De ploeg was Belgisch en de sponsor (Capri-Sonne) was Duits. Een ploeg met twee Nederlanders in de gelederen: Theo de Rooij en Peter Winnen.

Die laatste was voor de meeste Nederlanders een onbekende naam, maar insiders wisten hoe dat kleine rossige kereltje in de bergen had huisgehouden in de Vredeskoers, een etappewedstrijd voor amateurs, ook wel de Tour de France van het Oostblok genoemd.

Hij wilde na die prestatie geen prof worden omdat de verhalen uit het profpeloton hem helemaal niet aanstonden met al dat geslik en gespuit. Hij moest er niets van hebben, had met zijn onderwijsbevoegdheid een alternatief, maar ging overstag omdat ploegleider Walter Godefroot hem voorstelde aan Jomme.

Dat was de Belgische soigneur van de ploeg en in die man kreeg Peter Winnen alle vertrouwen. Die zou goed voor hem zorgen om te voorkomen dat er geen gekke dingen gebeurden. Die gebeurden wel, in sportief opzicht, want de 23-jarige Tourdebutant won gelijk de koninginnenrit, met de finish bovenop de Alpe d’Huez.

De berg, waar voor hem Hennie Kuiper en Joop Zoetemelk geschiedenis hadden geschreven en die daarom de Nederlandse berg werd genoemd, had een opvolger opgeleverd voor die twee groten uit de Nederlandse wielergeschiedenis. En Peter Winnen eindigde in de Tour van 1981 op de vijfde plaats in het eindklassement.

Hij won ook nog het jongerenklassement waar dit truitje het stoffelijk bewijs van is. Kortom een geweldig debuut en Peter Post was er als de kippen bij om hem uit dat kleine ploegje weg te kopen en als een van zijn sterren van de TI-Raleigh-ploeg te presenteren.

In dat roemruchte shirt werd hij in 1982 vierde in de Tour en won hij wederom een zware bergetappe naar de Joux Plane. Weer een jaar later won hij weer op Alpe d’Huez en ging de Nederlandse kolonie weer helemaal uit zijn dak. In Parijs stond hij als derde op het erepodium.

Volgens de wetten van de logica zou hij in 1984 tweede zijn geworden en in 1985 de Tour hebben gewonnen. Maar die wetten moeten van logica niets hebben, want de progressie was bij Peter Winnen ineens over.

Een val in de Ronde van Zwitserland waarbij hij meters diep in een ravijn belandde, is volgens hemzelf de oorzaak geweest. Hij had niets gebroken, kon zijn weg vervolgen, maar ergens in zijn lijf was iets veranderd. Maar artsen, fysiotherapeuten en andere deskundigen konden niets vinden.

Peter voelde echter dat hij niet meer kon, want hij de drie jaar daarvoor wel kon. Het werd een mentale kwestie dat zijn zelfvertrouwen aantastte. Hij was zijn onbevangenheid kwijt en hij werd een piekeraar, die als een gek trainde om weer de oude te worden.

Hij is helaas nooit meer echt de oude geworden, hoewel hij nog wel mooie prestaties heeft geleverd. Misschien heeft hij daar in dat ravijn wel beseft waar hij mee bezig was. Onbevangen mannen als Hinault en Zoetemelk eraf rijden alsof het koekenbakkers waren, dat kon volgens de wetten van de logica toch niet?

Peter Winnen was misschien wel te intelligent om te accepteren dat talent iets moois, maar tegelijkertijd ook iets ongrijpbaars is. Iets wat je niet kunt verklaren, noch beredeneren. Het is er en je kunt er maar het beste niet over nadenken een er volop gebruik van maken.

En erover schrijven, want Peter Winnen is een begenadigd literator geworden en zijn boek ‘Van Santander naar Santander’ in een standaardwerk in de vaderlandse wielerliteratuur. Zijn columns in NRC Handelsblad zijn van grote kwaliteit en wie hem nog niet heeft zien optreden met zijn band, heeft echt iets gemist.

Hij is geen wielrenner meer, maar doet nog regelmatig mee aan koersjes voor oud-beroepsrenners. Het valt hem op dat er in de kleedkamer geen sprake is van groepjesvorming, waarbij de verschillende generaties bij elkaar op eilandjes zitten. Hij heeft er een verklaring voor.

“In een kleedkamer met wielrenners zit het door elkaar heen. Ik denk dat het komt omdat ze allemaal door dezelfde woestijn zijn gegaan en de zon en de schaduwzijden van het beroep hebben doorleefd. De wielersport loutert en vormt je karakter en dat zorgt ervoor dat je alles in het leven kunt overwinnen.”

Foto 2: archief dewielersite.net

Door Henk Theuns, 27 juni 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web