Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

Tegenwoordig komen alle fietsframes in enorme hoeveelheden uit het Verre Oosten. Voor alle soorten fietsen, dus ook voor racefietsen. Dat was vroeger anders. Voor een beginnende wielrenner in de jaren vijftig was een op maat gemaakte racefiets het summum.

In iedere regio van ons land zaten meerdere constructeurs en de besten hadden de grootste naam. In Amsterdam zaten meerdere van die mannen die superieure producten maakten in schuurtjes of achter hun winkels.

De beroemdste was natuurlijk RIH Sport in de Westerstraat, een van de hoofdaders van de volksbuurt De Jordaan. Al vanaf 1921 zaten daar de gebroeders Willem en Joop Bustraan in een winkelpand met daarachter de werkplaats en op de eerste etage de ruimte waar de frames werden gesoldeerd, gespoten en gemoffeld.

Willem was de constructeur, terwijl Joop ook in het bedrijf werkte en daarnaast als een internationaal bekende motorgangmaker Europa doorkruiste om op de wielerbanen in tal van landen stayerwedstrijden te betwisten.

In de jaren vijftig was de etalage van die winkel in de Westerstraat heel aantrekkelijk voor jongetjes die wielrenner wilden worden. Peter Post kwam er als jongen elke dag langs op weg naar school en ook Gerrie Knetemann kon er op de vrije woensdagmiddag uren staan kijken.

Naar de fietsen in de etalage en de grote ingelijste foto´s van beroemde renners die op een RIH-fiets kampioen waren geworden. Als ze geluk hadden konden ze Gerrit Schulte, Arie van Vliet, Jan Derksen of Jan Pronk er naar binnen zien stappen en een handtekening vragen.

Kort na de Tweede Wereldoorlog kwam een andere schooljongen er binnen als loopjongen. Hij moest dan een broodje haring halen voor meneer Schulte als die er was, maar ook toekijken als de Bustraans aan het werk waren. De ambachtschoolleerling was gefascineerd, want er kwam een walm van techniek op hem af, vertelde hij later aan een ieder die het horen wilde.

Die jongen heette Wim van der Kaay (foto 3) en hij leerde spelenderwijs het vak van frames bouwen en toen zijn werkgevers oud en der dagen zat waren heeft hij het bedrijf overgenomen. Het bedrijf heeft nog jaren bestaan tot ook Wim oud werd en de zaak bij gebrek aan een opvolger moest sluiten.

Wat over is gebleven is de nostalgie en in Amsterdamse wielerkringen wordt er nog vaak gepraat over het meesterschap dat ze daar in de Westerstraat hebben gezien. Ook al waren er meer goede framebouwers in de hoofdstad actief, zoals later de opa van Dylan Groenewegen: Ko Zieleman.

Ik heb twee RIH-fietsen in mijn verzameling, dat wil zeggen de ene is alleen een frame. De ander heeft wel alle kenmerken van het beroemde Amsterdamse merk, maar het is een toeristenuitvoering. Dus met dikke banden, verlichting, een slot en zelfs een kettingbeschermer.

Maar wel met een mooie titan verchroomde voorbouw en ingekleurde lugs en dat maakt het wel weer een echte RIH. Net als dat frame. Dat heb ik van iemand die dat heeft laten bouwen en niet honderd procent tevreden was over het spuitwerk.

Er mankeert niks aan, maar je hebt van die mensen. En een berijder van een RIH-fiets is misschien wel ietsje kritischer. Het waren vaak van die pietjes precies die zich blauw konden ergeren aan iets wat een ander niet ziet. Maar ja, ik heb hem nu en ik ga hem een keer afmonteren, zoals een echte RIH afgemonteerd moet worden.

RIH is natuurlijk een merk met een enorme kampioenentraditie. Tientallen wereldkampioenen hebben er op gereden. Handgemaakte racefietsen uit de Amsterdamse Jordaan. Als je de namen van die kampioenen leest dan gaat de hele Nederlandse wielergeschiedenis aan je voorbij.

Toen de massale import uit het Verre Oosten op gang kwam, was het bij RIH gauw gedaan met de wegfietsen. Maar de vraag naar baanfietsen heeft nog lang bestaan. Niet alleen vanuit heel Nederland, maar ook het buitenland had belangstelling voor de superieure frames van RIH Sport.

Tot het onvermijdelijke einde kwam en RIH een herinnering werd.

Foto’s: © T&T Tekst & Traffic

Door Peter Ravensbergen, 26 juni 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web