Uit de ordners van Jan …

Op de cover van L’Équipe Magazine van juni 1973 staat deze mooie foto van Luis Ocaña en Bernard Thevenet. Zij werden in de voorbeschouwing op de Tour de France van dat jaar beschouwd als dé grote favorieten voor de eindzege. De belangrijkste reden voor die voorspelling was het feit dat Eddy Merckx op de startlijst zou ontbreken.

De wielerwereld raakte er destijds niet over uitgepraat. Was Merckx bang voor een nederlaag tegen Ocaña? Of zou hij werkelijk door organisator Jacques Goddet gevraagd zijn niet deel te nemen? Waarom? Wilde Goddet na vier keer Merckx eens een andere naam op de palmares?

Dat was voor de oorlog ook al eens in de Ronde van Italië gebeurd, toen de organisatie er strontziek van was dat Alfredo Binda steeds won en ze hadden er een kapitaal voor over gehad om Binda te doen thuisblijven.

De belangrijkste concurrenten van de Belg waren er op voorhand niet rouwig om als Merckx niet zou meedoen, ook al zou aan een eventuele zege altijd de zin ‘maar Merckx was er niet bij’ worden toegevoegd.

Ook de organisatie van de Giro d’Italia zag in de devaluatie van de Tour als belangrijkste wielerwedstrijd op aarde, een kans om die rol over te nemen en oefende druk uit op de Italiaanse sponsors van de Tour, zoals Molteni, om niet langer in de Tour maar in de Giro te investeren.

‘De Tour maakt de kampioen’ is het gezegde en daar schuilt veel waarheid in. Maar het omgekeerde (de kampioen maakt de Tour) is evenzeer waar. Die kampioen moesten Lévitan en Goddet in 1973 tot hun grote spijt missen.

Eddy Merckx, in het voorjaar al weer indrukwekkender dan ooit tevoren, had de voorkeur gegeven aan de Ronde van Spanje boven de Tour de France. De Ronde van Italië moest hij eveneens rijden in opdracht van zijn Italiaanse werkgever. Drie grote ronden in een tijdsbestek van drie maanden vond zelfs De Kannibaal te veel van het goede.

Hij had zijn gezondheid te lief en koos dus voor de peseta’s van de Vuelta, de derde grote ronde die toen nog in het voorjaar werd verreden. Hij koos daarmee in feite tegen Lévitan, het super-commerciële dictatortje van de Tour de France.

Meer dan eens had Merckx laten weten dat er in de Tour te veel plichten en te weinig rechten voor de renners waren. Maar de Tourdirectie luisterde niet naar een buitenlander ook al was het Merckx. Pas toen Bernard Hinault bepaalde zaken in 1978 niet meer pikte en een rennersstaking organiseerde gaven ze gehoor aan de roep om meer inspraak van de renners.

Luis Ocaña won naar verwachting inderdaad de Ronde van Frankrijk van 1973. Het was een tamelijk saaie Tour voor de wielerliefhebbers, want door de overmacht van de Spanjaard was het allerminst een open koers met veel strijd.

Ook na de Tour bleef de vraag in vooral in de Belgische pers circuleren: ‘Wat zou de uitslag zijn geweest als Merckx wel had deelgenomen?’ Een onzinnige vraag waarop zelfs Jacques Anquetil, vijfvoudig Tourwinnaar, als columnist van L’Équipe geen antwoord had.

‘Ik vermoed’, schreef hij. ‘dat Merckx-in-supervorm in de bergen niet opgewassen zou zijn geweest tegen deze superieure Ocaña. Daar staat tegenover dat Merckx zelfbewuster en koeler is. Je zou kunnen zeggen dat Ocaña tot nu toe altijd een minderwaardigheidscomplex heeft gehad ten opzichte van Eddy Merckx.’

Anquetil besloot zijn column met de woorden het persoonlijk een grote winst van deze Tour te vinden. ‘Luis Ocaña zal na deze krachtsexplosie nooit meer bang voor Merckx hoeven te zijn. Dat zal de wielersport alleen maar ten goede komen.’

Foto 2: archief dewielersite.net

Door Jan Houterman, 25 juni 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web