Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 12 juni …

Ik heb een deel van mijn jeugd in Canada doorgebracht en sportief gezien was dat een mooie tijd. Ik maakte er kennis met het ijshockey, honkbal en basketball. Prachtige sporten, waarvan ik de laatste sport dertig jaar lang met veel passie heb beoefend

Mijn andere passie, de wielersport, heb ik in die periode diep weg moeten stoppen, want Canada is geen wielerland. Ondanks Steve Bauer is het ook nooit een wielerland geworden. Ik heb nog steeds contact met een schoolvriend van toen en hij wist medio jaren tachtig heus wel wie Steve Bauer was.

En niet alleen mijn vriend Stan, bepaald geen sportfanaat, maar ook de gemiddelde Canadees wist wie hij was en wat hij zoal gepresteerd had. Vooral zijn zilveren medaille bij de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles had indruk gemaakt.

Daar stond hij op het podium met de Amerikaan Alexi Grewal (goud) en de Noor Dag-Otto Lauritzen (brons). Van die drie heeft Bauer het als beroepsrenner het verst gebracht, hoewel de Noor ook een heel goede renner was.

Steve was geen geweldige klimmer, maar toch behaalde hij zowel in de Tour als in de Giro eens een tiende plaats in de eindrangschikking en won hij de klassieker het Kampioenschap van Zürich.

Ik vond Bauer altijd een leuke renner, vanwege zijn aanvallende stijl van rijden. Altijd bereid te koersen met alles wat hij in zich had. Zo won hij heel wat koersen op het Amerikaanse continent, maar ook in Europa.

Bij het WK stond hij in 1984 één keer op het erepodium. Als derde weliswaar met Claude Criquielion en Claudio Corti. Criquielion kwam hij in de finale van het WK 1988 weer tegen. Met drie man vooruit leek het WK beslist, hoewel ze maar een geringe voorsprong hadden.

De Italiaan Fondriest zat er helemaal door en was blij dat hij het wiel kon houden van Criquielion en Bauer, de andere twee. De Belg had de beste papieren daar in Ronse in zijn eigen streek, want in de laatste meters waren zijn kansen groter dan die van de Canadees.

Maar Steve reed Cricri klem tegen de dranghekken en maakte zichzelf daarbij ook kansloos. Fondriest zag zijn kans schoon en perste het laatste grammetje energie uit zijn doodvermoeide lijf om juichend als de nieuwe wereldkampioen over de finish te gaan.

Claudy stapte naar de rechter en de zaak heeft jarenlang gespeeld tot ze het, geloof ik, hebben afgekust. Ik heb die actie van Bauer nooit begrepen. Het zal wel een afrekening zijn geweest voor een kunstje dat de Belg hem ooit had geflikt.

Steve Bauer viert vandaag zijn 59ste verjaardag en ik hoop dat het goed met hem gaat.

Foto´s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 12 juni 2018 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web