Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 11 juni …

De Brabander Frans Slaats, afkomstig uit Waalwijk (Wolluk zeggen ze daar) was in de jaren dertig zowel op de weg als op de baan een van de beste Nederlandse renners. Zoals de meeste van zijn generatiegenoten reed hij primair op de baan, omdat er in Nederland wel zo’n vijftig wielerbaantjes waren, en er elke week wel ergens geld was te verdienen voor de toenmalige broodrenners.

Hij was een uitstekend zesdaagsenrenner. Hij won er zeven uit 26 starts, wat een hoog gemiddelde is. Drie van die overwinningen behaalde hij gekoppeld aan Kees Pellenaars. Dat was in 1937 in Kopenhagen, in 1938 in Gent en in 1939 in Brussel.

De overige vier won hij in 1936 met de Fransman Adolphe Charlier en in Kopenhagen met Jan Pijnenburg. Wederom met Pijnenburg won hij 1937 in Antwerpen en in 1944 won hij met de Italiaan Rafaele Di Paco in Buenos Aires.

Aan die laatste zege zit een verhaal vast, want Slaats was in 1939 een van de Europese baanrenners die gecontracteerd werd voor de Zesdaagse van Buenos Aires, om aansluitend in Argentinië nog wat meer contracten af te werken.

Tijdens hun verblijf daar werden de heren verrast door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Ze konden niet meer terug en hebben de oorlogsjaren in dat verre land doorgebracht, zonder te weten hoe het met hun familie ging in het door de Duitsers bezette Europa.

Pas na de capitulatie van de Nazi’s in 1945 konden ze terugkeren. Het was een trieste thuiskomst toen hij hoorde dat vier van zijn broers (het gezin Slaats telde dertien kinderen) in concentratiekampen waren vermoord.

Frans Slaats had gelijk geen trek meer in de wielersport en hij werd sigarenwinkelier in zijn geboorteplaats. Hij diende ook nog vele jaren de KNWU als bestuurslid en ald lid van diverse commissies.

Zijn naam is inmiddels in de vergetelheid geraakt ook al is er in Waalwijk een Frans Slaatsstraat. Gelukkig is er ook nog een wapenfeit waardoor hij nooit helemaal vergeten zal worden.

Frans Slaats is namelijk de enige Nederlander op de lijst van werelduurrecordhouders. Op 29 september 1937 verbeterde hij namelijk op de toen nog nieuwe Vigorellibaan in Milaan het werelduurrecord met een afstand van 45 kilometer en 563 meter.

Het was nauwelijks gepland en hij had er ook niet speciaal voor getraind. Hij had gehoord dat de Vigorelli een supersnelle baan was, was daar in de buurt en besloot het eens te proberen.

Het tekent zijn uitzonderlijke klasse dat hij slaagde, hoewel zijn record niet lang heeft standgehouden. Nog datzelfde jaar verbeterde de Fransman Maurice Archambaud het record. Zijn recordverbetering zorgde er wel voor dat hij een veelgevraagd coureur werd die overal in Europa hoge startgelden kon bedingen.

Voor de schoolmeesters onder u, Frans Slaats was niet de enige Nederlander die het record der records heeft verbeterd. Ook de Eindhovenaar Jan van Hout presteerde dat, maar zijn record werd zo snel verbeterd dat het nooit in de officiële annalen terecht is gekomen.

Frans Slaats overleed op 6 april 1993 op tachtigjarige leeftijd.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 11 juni 2018 9:00

Jan van Hout Oscar Egg

Jan van Hout verbrak het bijna 20 jaar oude record van Oscar Egg op de wielerbaan van Maasniel nabij Roermond. Het mannetje Egg vond dat maar niks. In de nachtelijke uren ging hij de baan nameten en kwam tot de conclusie dat deze 2,5 meter korter was dan aangegeven. Hij diende een protest in. Omdat 4 dagen later het record van Van Hout werd verbroken door Maurice Richard, werd het protest niet in behandeling genomen en ook het record van Van Hout niet erkend. De UCI is daar veel later op teruggekomen. In het hoofdkantoor van de UCI hangt een plaquette van werelduurrecordhouders waarop later de naam van Jan van Hout is toegevoegd.
Jan van Hout, die in de oorlog in het verzet zat, is in een Duits concentratiekamp overleden. Zijn weduwe is vele jaren later hertrouwd met de NSB ér Cor Wals. Over Cor Wals hebben Henk van Dorp en Frits Barend een heel genuanceerd stuk geschreven.
Geplaatst door Schoolmeester Piet, 11 juni 2018 12:52:11

Een foto van ruim 75 jaar geleden

Ik kende het verhaal van Frans Slaats. Bij toeval kwam ik het tegen tijdens de research voor een boek dat vooral ook de geschiedenis van Doetinchem beschrijft. Frans reed o.a. wedstrijden op de houtenwielerbaan die daar in de jaren dertig vorige eeuw stond.

Net zo'n toeval overkwam me gisteravond. Ik keek naar de uitzending over de herdenking in Vught. Daar werd stilgestaan bij het feit dat het precies 75 jaar geleden was dat bijna 1200 kinderen, sommige begeleid door hun moeder, werden afgevoerd naar Sobibor om daar vermoord te worden.

Van 54 van die kinderen had men foto's weten te vinden. Ze werden getoond.
Al kijkend zou je de mensheid gaan haten om dit gedrag, tot ik getroffen werd door de vrolijke ogen van een jongetje van een jaar of zes/zeven die onbevangen in de camera keek.

Al wandelend met de hond daarna vroeg ik me af op wie die jongen leek. Vanmorgen vond ik het antwoord in De Gelderlander. Daar stonden die zelfde foto's in (waarschijnlijk ook te vinden in het AD) en opeens wist ik het: dit jochie keek net zo als een blije Niki Terpstra dit voorjaar.
Geplaatst door Joep Scholten, 11 juni 2018 15:01:55

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web