Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 8 mei …

Zijn bijnaam was: ‘de man met de zware voet’ en dat betekent in het jargon van de zesdaagsen dat je dan onvermoeibaar en ononderbroken het tempo kunt dicteren, waardoor het voor de andere koppels bijna onmogelijk is om te demarreren,

De Zwitser Walter Bücher was in de jaren vijftig een vertrouwde verschijning op de Europese winterbanen waar zesdaagsen werden verreden. Hij reed meestal met zijn in Frankrijk geboren landgenoot Jean Roth.

Die keuze voor de baan was in die tijd niet zo gek, omdat daar veel te verdienen was. Dat wil niet zeggen dat hij op de weg geen carrière had kunnen maken, want bij de amateurs realiseerde hij een mooie erelijst met zijn tweede plaats in de klassieker het Kampioenschap van Zürich als hoogtepunt.

Bücher startte in 66 zesdaagsen en hij won er elf. Negen daarvan met Roth en de andere twee met de Australiër Reginald Arnold en zijn landgenoten Armin Von Büren en Oscar Plattner. Die laatste twee namen gelden voor één, want zijn zege met hen in 1956 was in Parijs, waar toen met trio’s werd gereden. Op foto 2 zien we Bücher (rechts) in actie met Hugo Koblet, een andere vermaarde Zwitser.

Zesdaagsen rijden was zijn nevenberoep op de piste, want Walter Bücher was in de eerste plaats een succesvol stayer. Vrijwel zijn hele profloopbaan die van 1950 tot en met 1962 duurde, behoorde hij tot de top van dat merkwaardige wereldje vol haat en nijd, combines en matchfixing, meestal door de gangmakers georganiseerd.

Daarin excelleerden in zijn tijd vooral de Fransen en de Duitsers omdat in die landen veel winterbanen lagen en je als buitenlander startgelegenheid vaak in natura moest betalen door de zege aan een stayer uit het thuisland te laten.

Die wijsheid heb ik van wijlen Jan Pronk, die als Nederlander hetzelfde moest doen om in Duitsland en Frankrijk een goede boterham te kunnen verdienen. Bij de wereldkampioenschappen werd wel eens met open vizier gestreden en zo kon het gebeuren dat Walter Bücher in 1958 de beste van de wereld was.

Dat was in Parijs en hij versloeg daar de Spaanse geweldenaar Guillermo Timoner en onze populaire landgenoot Woutje Wagtmans, die in de nadagen van zijn carrière nog wat geld als stayer verdiende.

De zege van Bücher was zeker geen verrassing, want in 1955, ’56, ’57 en ’59 stond hij ook al op het erepodium met drie keer een tweede en één derde plaats. In eigen land was hij in die periode niet te verslaan met vijf nationale titels als gevolg.

Die Zwitserse baankampioenschappen werden altijd op de vermaarde Oerlikonbaan in Zürich gehouden en zijn verdriet was dan ook groot toen hij in 1961, vlak voordat hij op die betonnen piste in zijn geboortestad het WK werd verreden, hij door een val niet kon deelnemen.

Hij had een tweede wereldtitel gezien als een mooi afscheid, maar dat werd hem door die val onthouden. Hij begon met zijn verdiende centjes een expeditiebedrijf en was ook daarmee succesvol.

Tot hij in 1992 door een bedrijfsongeval gedwongen werd de tent te verkopen en met pensioen te gaan. Dat belette hem niet om heel oud te worden, want als alles goed is wordt Walter Bücher vandaag 92 jaar.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 8 juni 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web