De Burgerlijke stand van 12 juli.

Jean BRANKART (1930, België)

Vorige maand waren er bij onze zuiderburen landelijke verkiezingen en daardoor kwam de animositeit tussen de Vlamingen en de Walen weer eens in het volle daglicht. Het zijn twee verschillende landen, met een eigen cultuur en een eigen taal die tot elkaar zijn veroordeeld in het harnas dat België heet. Zo lang ze niet moeten samenwerken gaat het redelijk, maar in combinatie geldt het recht van de sterkste. Dat is nu zo, maar dat was vijftig jaar geleden niet anders. In 1955 won Louison Bobet voor de derde keer de Tour de France. Zijn belangrijkste concurrent voor de eindzege was de Waal Jean Brankart. Een sterk coureur en een uitstekende klimmer en tijdrijder. Hij was in naam de kopman van de Belgische nationale ploeg, die behoudens Brankart en Alex Close geheel uit Vlamingen bestond. Ook ploegleider Sylvère Maes kwam uit Vlaanderen en van hem ging ook het verhaal dat hij graag de laatste Belgische Tourwinnaar wilde blijven. Daarom keken de Belgen, inclusief de ploegleider, nogal eens de andere kant op als hun Waalse kopman hulp nodig had. Dat had hij niet vaak, want hij koerste constant van voren met de grote kleppers Bobet, Gaul, Geminiani en Fornara. Geheel op eigen kracht won Brankart de zware etappe van Saint Gaudens naar Pau en als formidabel tijdrijder troefde hij Bobet af in de 66 kilometer lange rit tegen het horloge tussen Châtellerault en Tours. Nu zullen we nooit weten of Brankart met de volledige hulp van de Belgische ploeg Bobet had kunnen verslaan, maar dat de kloof met de Fransman kleiner zou zijn geweest, dan de kleine vijf minuten die hij moest toegeven, is vrijwel zeker. In de Tour is Brankart niet verder gekomen dan wat ereplaatsen. In de Giro werd hij drie jaar later ook tweede en won hij tevens de bergprijs. Zijn palmares is niet groot en zijn belangrijkste zege is die in de Midi Libre in 1959. In 1960 moest hij noodgedwongen zijn carrière beëindigen vanwege hartproblemen. (Foto: archief Sport Express)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Tineke FOPMA (1953, Nederland)

Ik ben een keer bij haar thuis geweest in het mooie Zeeuwse stadje Tholen. Ze bewoont daar een 300 jaar oud huisje, waar je op de tegels in de gang nog kunt zien hoe hoog het water er gestaan heeft bij de watersnoodramp op 1 februari 1953. Dat was een klein half jaar voordat Trijntje Fopma geboren werd in Huins, een kleine gemeenschap met wat huizen en boerderijen op het Friese platteland. Daar leerde de frêle boerendochter fietsen, want een school was er niet in Huins. Je kon er met de bus naar Leeuwarden en naar Bolsward en als je ergens anders moest zijn, dan moest je fietsen. Trijntje kon goed leren en op haar negentiende ging ze naar Groningen om daar geschiedenis te gaan studeren. Voor het behalen van het HBS-diploma had ze van haar ouders een racefiets gekregen. Daarmee ging ze naar de grote stad, veranderde haar naam in Tineke en vroeg een licentie aan bij de KNWU. Drie jaar later was ze wereldkampioen bij de vrouwen op de weg. Ze ging in die tijd door het leven als De Fop, een bijnaam die ze te danken had aan De Kneet, die toen veel met de dames optrok, omdat zijn vrouw Gré ook in de selectie zat. Daar zat natuurlijk ook De Keet in en dat is Kneteriaans voor Keetie Hage, destijds de koningin van het Nederlandse dameswielrennen en in 1975 beoogd wereldkampioene. Dat was ook zo afgesproken en Tineke, Gré, Bella Hage, Anne Riemersma en Truus van der Plaat kenden de stalorders. In de laatste ronde ging Tineke er vandoor in een poging de groep uit elkaar te trekken, waardoor het voor Keetie makkelijker zou worden om haar slag te slaan. Maar niemand reageerde op haar demarrage en de finish was nabij. Omdat er niemand kwam ging Tineke twijfelen of er niet nog een ronde te rijden was. Maar dat was niet zo en zo werd Tineke Fopma in 1975 wereldkampioene op een lastig parcours in de Belgische Ardennen. Dat jaar was een hoogtepunt in de geschiedenis van het Nederlandse wielrennen, want ook Keetie (in de achtervolging), Hennie Kuiper, André Gevers, Roy Schuiten en Gaby Minneboo werden dat jaar wereldkampioen. Dat waren nog eens tijden. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

De andere op 12 juli geborenen zijn:

BRUYLANDTS, Dave (1976, België)
GOLCER, Jure (1977, Slovenië)
HUENDERS, Mitchell (1988, Nederland)
POPPE, Henk (1952, Nederland)
SANCHEZ PRADO, Eladio (1984, Spanje)
TIBERIO, Alberto (1982, Italië)
ZANETTI, Stefano (1970, Italië)

Door Fred van Slogteren, 12 juli 2007 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web