Van de boekenplank van Wim …

MIJN LANGE WEG NAAR DE GELE TRUI

door Achiel Van Den Broeck

Achiel Van Den Broeck (1899-1979), de auteur van dit boek was een legendarische sportverslaggever die als medewerker voor Sportwereld schreef, aan welke krant hij meer dan een halve eeuw was verbonden. Hij is er nooit in dienst getreden omdat zijn hoofdberoep leraar was

Van Den Broeck benaderde de wielersport via de renners die hij bij de koers en in de sportpaleizen opzocht. Hij werd hun vriend en vertrouweling en dat stelde hem in staat het métier van binnenuit te beschrijven.

Er staan tal van wielerboeken op zijn naam en ik heb deze gekozen omdat dit werkje (het telt slechts 36 pagina’s) over een van de grote Vlaamse wielerhelden gaat van voor de Tweede Wereldoorlog. Sylvère Maes, winnaar van de Tour de France van 1936 en 1939.

Dit boekje is verschenen, kort nadat Peer, de bijnaam van Maes, voor de eerste keer de gele trui naar Parijs bracht. Daartoe had hij een heroïsche strijd moeten leveren met Antonin Magne, de Franse Bask die de Tour al in 1931 en 1934 had gewonnen.

De titel slaat op het feit dat Peer Maes er drie jaar over heeft gedaan om de Tour te winnen. In zijn debuutjaar 1934 eindigde hij als achtste, een jaar later – toen zijn naamgenoot Romain Maes de ronde won – werd hij vierde, om in 1936 toe te slaan.

Hij veroverde de gele trui in die ronde na afloop van de achtste rit. Hij zou de trui niet meer afstaan, want bijna iedere dag sprokkelde hij wat seconden of minuten om als kampioen van de regelmaat steeds verder uit te lopen.

Maes reed de Tour zes maal, maar won in die jaren slechts vijf etappes. Hij had de Tourwinst in 1937 binnen handbereik, maar na het winnen van de ploegentijdrit werd de Belgische ploeg door chauvinistische Franse supporters met stenen bekogeld.

Een intimiderend voorval wat voor de ploegleiding aanleiding was de hele ploeg uit de Tour terug te trekken, inclusief geletruidrager Sylvère Maes. Een derde Tourzege zat er niet in, want nadat hij in 1939 voor de tweede keer zegevierde brak in september de oorlog uit.

Na de wereldbrand keerde Maes wel in de Tour terug, maar als ploegleider van de Belgische nationale ploeg. Hij stierf in 1966 in de wetenschap de laatste Belgische Tourwinnaar te zijn geweest.

Drie jaar later begon Eddy Merckx aan zijn vijfklapper. Dat staat – zoals boven aangegeven - allemaal niet in dit boek, want dat verscheen ver daarvoor.

Het is na al die jaren nog uiterst leesbaar omdat Van Den Broeck de kunst verstond volks en kleurrijk te formuleren. Hij liet de renners ook altijd in hun waarde, want hij zette zijn vriendschap met hen nooit in de waagschaal.

Hij schreef nooit negatief over zijn helden, maar schreef op wat ze hem vertelden. Ook in het geval van Peer Maes die daarom ook als auteur op de cover staat. Een zeldzaam staaltje van wegcijferen.

Van Den Broeck voelde daarmee feilloos aan wat zijn lezers wilden zien. Sylvère Maes was een Vlaamse volksheld en zo kregen de lezers hem dan ook met boter en suiker opgediend.

in samenwerking met wielersportboeken.nl

Foto 2: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 31 mei 2018 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web