Het was me het weekje wel …

Als er ooit een week was, waarop de titel van deze rubriek meer van toepassing was, dan was het wel de afgelopen week. Mijn hemel wat een ontknopin, want de Giro leek al een week geleden beslist.

Simon Yates zat in het roze gebeiteld en Tom Dumoulin leek op 2 minuten en 11 seconden kansloos voor de eindzege. Het wielerjournaille legde zich in meerderheid bij de feiten neer en wie nog in Toms kansen geloofde werd op de sociale media voor een onverbeterlijke blinde chauvinist gehouden en in mijn geval geadviseerd mijn mond te houden omdat ik nooit wielrenner ben geweest. Dat soort dombo's zitten op facebook.

Chris Froome leek ondanks zijn fraaie zege op de Zoncolan kansloos voor de eindzege en ook Pinot en Pozzovivo waren uitgeschakeld. Yates ging winnen en Dumoulin had nog een ietsepietsie kansje, waarbij het licht tussen duim en wijsvinger nauwelijks te zien was.

De helden waren vermoeid, het was zwaar geweest, wie had er nog zin in aanvallen, ze waren al blij nog in leven te zijn. De uitslag lag in een plooi en iedereen verlangde naar rust. Op de rustdag, mind you, waar de journalisten en de cameraploegen over elkaar heen struikelen om de helden te interviewe en ze van die welverdiende rust af te houden.

Op dinsdag was er de zo lang verbeide tijdrit van 34,5 kilometer. Te kort voor Tom om de achterstand op Yates goed te maken, meenden de kenners. Maar toen de stofwolken waren opgetrokken was Rohan Dennis de beste en was Dumoulin Yates tot op 56 seconden genaderd. Om dat te bereiken was Yates dieper dan diep gegaan.

De rozetruidrager liet direct weten dat hij in de resterende ritten niet meer zou aanvallen en alleen maar het roze zou verdedigen. Ik vond het een vreemde mededeling, want de strijdwijze wordt bepaald door het koersverloop en niet door de wens van de klassementsleider.

Hij zei in feite: ik ben doodmoe, ik zit er doorheen, ik kan misschien nog wel verdedigen, maar aanvallen, ik moet er niet meer aan denken. In een lange vlakke rit met aan het eind een pittige klim, kon hij nog wel een uitval van Dumoulin counteren, maar toen Froome ging moest de kleine Brit passen. Dumoulin niet.

Yates gaat de Giro niet winnen, dacht ik, want de achterstand van Dumoulin was in anderhalve kilometer klimmen gehalveerd. En toen kwam de rit van vrijdag met de Cima Coppi in het parcours, een helse beklimming over een deels onverharde weg.

Al in de eerste aanloop naar de 2200 meter hoge piek zakte Yates doorde knieën en door het peloton en voor hij het zelf besefte was hij gelost. De Nederlandse supporters rekenden zich direct rijk, want Tom Dumoulin ging voor de tweede keer op rij de Giro d´Italia winnen. Nog drie dagen en Rome zou als was hij Caesar aan zijn voeten liggen.

De euforie duurde nog geen vijf minuten, want met nog tachtig kilometer te gaan en drie pittige cols in het vooruitzicht vertrok Froome voor een ware veldtocht. Tom mist als klimmer de explosiviteit om direct te volgen, maar die zou in zijn eigen tempo wel terugkomen, riepen Karsten en Jeroen.

Maar Froomey had een gat geslagen. Het schommelde lang tussen de vijftien en twintig seconden, maar toen brak het verzet en in een bewonderenswaardige solo bereikte de Keniaanse Brit de eindstreep met een positief saldo op onze Tom van veertig seconden.

De eerste beelden die ik in zwart/wit van de Tour de France zag was in 1960. Het was slechts de huldiging van winnaar Gastone Nencini in het Parc des Princes. Sindsdien heb ik er elk jaar wel wat van gezien en na de zege van Jan Janssen in 1968 zag ik de jaren van Merckx, ook nog in zwart/wit.

Ik herinner me De Kannibaal die in een etappe met vijf cols op de tweede demarreerde, stampend op de pedalen naar boven reed en met iedere pedaalomwenteling zijn voorsprong vergrootte. Sinds Merckx heb ik dat soort onmogelijke inspanningen niet meer gezien.

Zeker de laatste jaren niet, waarin de groep lang bijeen blijft en in de laatste klim de strijd ontbrandt. Grote verschillen zijn er niet meer en ook nu niet, hoewel Froome ten opzichte van Dumoulin een achterstand van bijna drie minuten omzette in een voorsprong van veertig seconden. Niemand had dat voor mogelijk gehouden van een renner die bij al zijn zeges in grote ronden hooguit een uur in zijn zijn eentje alles heeft moeten geven.

Gisteren moest Dumoulin aanvallen om nog een kans te maken op de eindzege. Hij wachtte tot de laatste klim, demarreerde een keer of vijf, maar Froome had geen enkele moeite hem te counteren. De a-typische renner Chris Froome was in een grote ronde andermaal de sterkste.

Hij zal vanmiddag als winnaar gehuldigd worden en onmiddellijk zullen de discussies een aanvang nemen. Froome had eigenlijk niet aan deze Giro mogen deelnemen als de UCI en Team Sky de uitkomst van een dopingcontrole in de Vuelta van vorig jaar niet zo getraineerd hadden en voor zich uit geschoven.

Dat is waar en een grote schanden. De verantwoordelijken daarvoor verdienen een rode kaart en verbanning naar de kraters op Hawaï. Maar de feiten zijn gewoon dat Froome het volste recht had om in Israël (nooit meer doen, organisatie!!!) van start te gaan.

Hij verdient respect voor de wijze waarop hij deze Giro heeft gewonnen. Zijn prestatie van afgelopen vrijdag mag met een gouden rand op zijn erelijst gezet worden. Ook Tom Dumoulin mag dat doen, want ik sla zijn tweede plaats hoger aan, dan zijn eerste van vorig jaar omdat deze uitgave zoveel zwaarder was en hij over drie weken gerekend de meest constante deelnemer was..

Tom is een grote renner, die bezig is de beste Nederlandse wielrenner aller tijden te worden. Ook de andere twaalf gestarte Nederlanders, met een eervolle vermelding voor Sam Oomen (negende), die allemaal vanmiddag de eindstreep zullen bereiken, verdienen de grootste lof.

Het was een van de zwaarste Giro’s in de geschiedenis en dat was duidelijk te merken. Ze zitten er allemaal doorheen en het bewijs zit ook in die enorme inzinkingen. Chaves, Yates, Pinot ik heb ze zien zwoegen, sterven en ten onder gaan. Maar niet opgeven. Gelukkig is voor het einde van de 101ste Giro d'Italia niet voor Napels gekozen.

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 27 mei 2018 10:00

geweldig

Mischien wel het grootste compliment verdient Tom Dumoulin voor de wijze waarop hij in het interview met Krijn Schuitemaker even zijn gram haalde. De man begon over de zogenaamde fout die Tom gemaakt zou hebben in de afdaling van de Finestre. Hij kreeg het antwoord vol in zijn gezicht. Ik vond dat prachtig. Chapeau.
Geplaatst door Peter, 27 mei 2018 18:37:17

DOMBO'S OP FACEBOEK

Je schrijft terecht Fred dat er op facebook veel door Dombo's wordt gereageerd. Ik heb nog nooit zoveel onzin gelezen op 'allerlei facebooks' als de laatste dagen. Froome - die ik zeer bewonder - wordt uitgemaakt voor 'rat' en ook voor een 'crimineel'. Deze kreten worden geslaakt door mensen die zelf amper hun eigen naam foutloos kunnen schrijven. Kortom, menig Facebook heeft bewezen de afgelopen dagen dat dit 'stukje sociaal media' in feite het rioolputje van internet is en dan vooral wat betreft Froome. Kortom, ik ben het geheel met je eens dat veel Dombo's op facebook zijn te bespeuren. Groeten janzomer
Geplaatst door Jan Zomer, 28 mei 2018 12:28:30

DOMBO'S OP FACEBOOK

Dat is voor mij ook de reden geweest om met FB te stoppen. Op wielersportgebied kwam ik zo veel onzin en ondeskundigheid tegen...........
Geplaatst door Jan Quax, 28 mei 2018 14:06:01

Tour de France 1960

Fred,
Van de Tour van 1960, mijn eerste Tour, waren meer (zwart wit) beelden. De laatste 60 km van de etappe Pau-Luchon werden uitgezonden. Gedurende een kleine twee uur was alleen Kurt Gimmi in beeld. Er was kennelijk maar één camera in koers. De laatste 500 meter verschenen er pas andere renners op het scherm, o.a. Martin vd Borgh die als vijfde finishte. De volgende etappe die op het scherm kwam was Aix les Bains-Thonon les Bains. Hier weer hetzelfde verhaal. Gedurende anderhalf uur alleen maar Manzaneque in beeld, geen enkele info over wat zich daarachter afspeelde. Qua wedstrijdspanning was het redelijk saai, maar het zien van een wielrenner in volle inspanning vond ik geweldig. Toen ik Gimmi de bergen op zag fietsen, besloot ik wielrenner te worden. Precies tien jaar later had ik mijn eerste licentie. Sommige dingen hebben tijd nodig, maar achteraf had ik vijf jaar eerder een licentie moeten nemen.
Geplaatst door Piet van der Meer, 28 mei 2018 18:26:05

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web