Uit de ordners van Jan …

Jean-Pierre Danguillaume, ik vond zijn naam in de jaren zeventig prachtig. Alleen al daarom was hij met afstand mijn favoriete Franse renner. Ik weet nog dat ik beretrots was toen hij mijn schriftelijke verzoek honoreerde en mij een gesigneerde foto mét handtekening toestuurde.

Als ik goed heb geteld won Danguillaume tussen 1970 en 1979 zo’n 68 koersen waaronder zeven etappes in de Ronde van Frankrijk. Zijn hoogste klassering in de Tour was een dertiende plaats in 1974.

In dat jaar, toen Eddy Merckx als een kannibaal zijn vijfde eindzege samen met maar liefst acht ritten binnen hengelde, boekte Danguilaume twee ritzeges waaronder de zware bergrit naar de top van de Tourmalet.

Voor de zege op de top van die legendarische col reed de Fransman een solo van maar liefst negentig kilometer. Nadat hij zegevierend de eindstreep had gepasseerd, bleek dat hij tot op de bodem van zijn krachtenreservoir was gegaan.

Daar, in het kille en mistige decor van de Tourmalet, zakte hij uitgeput in elkaar en pas na enkele minuten verscheen er een spoor van triomf op zijn gezicht. De vlucht, die hij op de flanken van de Col d'Aspin was begonnen, kende dik verdiend een succesvol einde.

Tijdens de passage van Luz-Saint-Sauveur, waar de weg omhoog vernauwt tot een smal pad, schroefde de hoofdmacht het tempo op. De kloof was op dat moment nog acht minuten, maar Danguillaume voelde het gewicht van zijn solo steeds zwaarder worden.

Hij was er van overtuigd dat zijn droom wreed verstoord zou worden als het laatste offensief tegen Merckx zou worden ingezet. Dat zijn voorsprong uiteindelijk voldoende was voor de volle winst en Raymond Poulidor en Alain Santy de Franse glorie compleet maakten, zorgde voor een nationaal feestje.

De familie Danguillaume was een echt wielergeslacht met maar liefst 21 renners gespreid over drie generaties met daarbij diverse uitblinkers. Al die Danguillaumes tezamen behaalden in ruim zestig jaar meer dan 1700 overwinningen.

De geschiedenis van dit bijzondere wielergeslacht werd ooit in boekvorm beschreven door Dominick Trouessard onder de titel ‘Les Danguillaumes. Une grande famille du cyclisme’.

Komende vrijdag viert Jean-Pierre Danguillaume zijn 72ste verjaardag. Ik heb geen idee wat hij tegenwoordig doet, maar vermoed dat hij gewoon van zijn oude dag geniet. Misschien spreekt hij nog steeds cd’s in, met Franse conversatielessen, zoals Fred tien jaar geleden op deze plaats schreef.

Hij komt namelijk uit Tours en daar wordt het beste Frans gesproken, zoals in Nederland de stad Haarlem die eer geniet. Internationaal bekende inwoners van Tours die in navolging van de beroemde schrijver Honoré De Balzac het zuiverste Frans spreken. Jean-Pierre was een van hen.

Al heeft de naam De Balzac voor de meeste wielrenners een pijnlijke associatie met een zitvlakblessure.

Door Jan Houterman, 21 mei 2018 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web