Bergwerff ad ad ad

Uit de wasserette van Henk …

De carrière van Peter Post kende vele hoogtepunten. Als renner piekte hij naar de status van zesdaagsenkeizer en als ploegleider met achtereenvolgens de succesploegen TI-Raleigh en Panasonic zette hij een format neer dat nog steeds model staat voor de goed georganiseerde ploegen in het huidige WorldTour circuit.

Maar zijn carrière eindigde in mineur en dat was best een beetje zielig. Ver beneden zijn niveau ging hij ten onder met de Frans/Belgische Histor-Novémail formatie. Net als zo veel mensen die in het een of ander aan de top hebben gestaan, miste hij de eigenschap het moment te herkennen dat het voorbij is.

Hij had het niet moeten doen. Ingaan op het aanbod van Paul Desmet de ceo van Sigma Coatings de Belgische multinational in verf, die kortstondig geld wilde uitgeven om via de wielersport een merknaam er in te rammen. Histor, het vertrouwde merk in Nederland en België, moest in Frankrijk Novémail gaan heten.

Post, geen talenwonder, werd gedwongen om Franse renners in zijn ploeg op te nemen. Niet een of twee, maar een stuk of acht. Dan nog wat Belgen en tenslotte was er nog plaats voor een enkele Nederlander, zoals Nico Verhoeven. Het talent Eddy Bouwmans kreeg een plaats en verder de boomlange Fries Eddy Schurer uit Bakkeveen.

Van hem kreeg ik dit truitje en hij heeft de zwanenzang van Post van nabij meegemaakt. Ondanks strijdvaardige teksten als 'als ze zullen leren hoe het moet', kreeg de zo succesvolle ploegbaas geen grip op het internationale gezelschap en hij was zichtbaar diep ongelukkig.

Hij had zich dit natuurlijk niet moeten aandoen en op z’n 61ste tevreden moeten zijn met zijn verworven status als baas van topploegen. Het was alsof illusionist Hans Klok na de wereldpodia waar hij had publiek had begeesterd zijn kunsten moest opvoeren in een armoedig toneelzaaltje achter een dorpscafé.

Maar Post had voor twee jaar getekend, kreeg de pruttelende motor van het droevige gezelschap maar niet aan de praat en beleefde in 1994 de ergste vernedering toen hij op de eerste dag van de Tour de France zijn kopman, de sprinter Wilfried Nelissen, letterlijk uit de wedstrijd zag vallen.

Meer dan een sprinter had hij niet om een dagsuccesje af te dwingen en toen die er niet meer was, moest hij verder met een stelletje ongeregeld dat zijn uitbarstingen van woede en frustratie schouderophalend aanhoorde en zijn smalend cynisme niet verstond.

Na dit echec is het met het wielerdier uit Amstelveen niet meer goed gekomen. Het kostte hem jaren om af te kicken van die zo veeleisende wielercultuur die diep in zijn genen zat en hem aanzette om veelvuldig in de beker te spugen waar hij veertig jaar lang uit gedronken had.

Hij rechtte uiteindelijk zijn rug en toonde in zijn laatste jaren de wereld de echte Peter Post. Nog steeds een man van stijl en ponteneur, maar ook een kwetsbare, emotionele man die ten overstaan van de voltallige internationale wielerpers in tranen uitbarstte toen zijn biografie werd gepresenteerd.

Op dat moment was hij even zijn branie kwijt en vergat hij zijn gebruikelijke tactiek om zich nooit in de kaart te laten kijken. In plaats daarvan toonde hij de emotionele kant van een gewone Amsterdamse jongen uit de Staatsliedenbuurt die behalve indruk maken ook kon ontroeren. Jammer dat ook de fotografen zo onder indruk waren dat ze vergaten dat moment vast te leggen.

Foto 2: © Cor Vos

Door Henk Theuns, 16 mei 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web