Herinneringen bij een foto …

Het is deze zomer 50 jaar geleden dat Jan Janssen de Tour de France won en daar wordt terecht veel aandacht aan besteed. Een geweldige prestatie als je bedenkt dat hij met de Zwitser Ferdi Kùbler de enige is die de Tour won zonder een sterke ploeg om zich heen.

Gestart met een nationale ploeg met tien man uit zeven verschillende commerciële ploegen, was er vanaf het begin geen sprake van eensgezindheid en na elf dagen waren er nog maar vier over. De Tourzege leek onbereikbaar, maar uit de chaos ontstond er toen iets moois.

Van de vier renners op de foto leven er nog twee. Jan Janssen zelf die twee jaar geleden gelukkig kanker overleefde en Arie den Hartog, in 1965 de eerste Nederlandse winnaar van Milaan/Sanremo en twee jaar later de eerste Nederlander die de Amstel Gold Race won.

Het gaat helaas niet goed met Arie en onze Limburgse medewerker Wiel Verheesen zocht hem op. Het werd een aangrijpend weerzien.


Veel bekenden en vroegere collega’s van Arie den Hartog zijn al bij hem op bezoek geweest na het herseninfarct dat de vroegere wielerprof een tijd geleden heeft getroffen. En zonder enige twijfel zullen zij deze visite als een aangrijpende gebeurtenis hebben ondervonden.

Precies eender als Huub Harings en ondergetekende meemaakten toen zij onlangs naar Zorgcentrum Sterrebosch in Thorn togen. Daar wordt de sympathieke Arie liefdevol verpleegd. Toen hij ons in zijn rolstoel tegemoet kwam moesten wij allebei even slikken, maar de blijdschap die uit zijn ogen straalde bij het zien van oude vrienden maakte veel goed.

Arie den Hartog (de Zuid-Hollander die inwoner van Elsloo en naderhand Nieuwstadt werd), is door het infarct gedeeltelijk verlamd. Ook zijn spraakvermogen heeft zwaar geleden, maar zijn geest is goed gebleven.

Haarscherp herinnert hij zich nog menig wedstrijdverloop uit de jaren zestig, begin zeventig, toen hij op mondiaal niveau de sport op twee wielen beoefende. Natuurlijk komen daarbij successen ter sprake zoals Milaan-Sanremo 1965 en de Amstel Gold Race twee jaar later.

Ook de Ronde van Luxemburg en Parijs-Camembert staan op zijn erelijst evenals de Ronde van Catalonië en het bergklassement in de Ronde van Zwitserland, een van de laatste wapenfeiten voordat hij als lid van de Caballeroploeg ontwapende.

Net zo goed weet hij overwinningen te schetsen in semiklassiekers zoals de Tour de l’Herault en de Omloop van Auvergne, allemaal behaald toen hij in Franse ploegen reed met Jacques Anquetil als kopman.

En natuurlijk komen Tour-belevenissen voorbij, zeker die uit 1968 toen hij met Eddy Beugels en Evert Dolman tot de enige landgenoten behoorde die triomfator Jan Janssen tot in Parijs ter zijde hebben gestaan. Het is alsof hij zich in deze ogenblikken weer terugziet in de tijd. Zelfs de overwinning in het criterium van Oldenzaal, zijn eerste succes als debuterend prof. vergeet hij niet.

Moeiteloos somt hij ook de namen op van de kopgroep in de wereldtitelstrijd in 1965 op het kletsnatte circuit van Lasarte, niet ver van San Sebastian.

Hij reed er praktisch de hele dag in de aanval, maar moest passen toen in de laatste 40 kilometer Rudi Altig en latere winnaar Tom Simpson ontsnapten. “Er had voor mij zeker meer ingezeten dan de zevende plek waarmee ik uiteindelijk tevreden moest zijn”, zegt hij.

Om er op te laten volgen: “Maar, Peter Post die vierde werd achter Roger Swerts werkte niet mee. Ik ben er van overtuigd dat hij graag met Altig, zijn maatje in het zesdaagse-circuit, op het podium wilde staan.”

Jawel, Arie den Hartog vertelt het alsof het allemaal pas een paar jaar en niet ruim een halve eeuw geleden is gebeurd, daarmee het bewijs leverend dat zijn geest helder is en zijn karakter nog net zo sterk als in zijn rennersleven.

Foto: archief Jan Janssen

Door Wiel Verheesen, 15 mei 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web