Bergwerff ad ad ad

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 15 mei …

Tijdens zijn jaren als amateur was René Beuker dik bevriend met zijn Zeeuwse collega Peter Hoondert. Ze zagen elkaar vooral bij de koers, maar woonden te ver uit elkaar om ook samen te trainen. Dus hadden ze regelmatig telefonisch contact.

Omdat er in de jaren tachtig nog geen nummerherkenning bestond namen ze elkaar regelmatig telefonisch in de maling en als de een bij de ander een geslaagde practical joke had uitgehaald dan was de dader in de daaropvolgende dagen behoorlijk op zijn hoede om niet op zijn beurt in de maling te worden genomen.

Zo nam René op een dag met enige argwaan de telefoon op en hoorde een stem die zei: Goedemiddag René, je spreekt met Roy Schuiten, ik ben bezig namens PDM een nieuwe profploeg te formeren en wil je gezien je recente resultaten een contract aanbieden.”

Jaja, dacht René en vond het direct een goede grap van Peter Hoondert die heel knap Schuiten nadeed. Hij zei dan ook: “Dat is mooi, maar ik ken helemaal geen Roy Schuiten. Wie ben je eigenlijk?” Waarop de tweevoudige wereldkampioen achtervolging omstandig ging uitleggen dat hij het wel degelijk was.

Pas toen voelde René nattigheid en besefte dat hij bezig was zijn eigen glazen in te gooien. Hij legde uit waarom hij dat antwoord had gegeven en tot zijn opluchting begreep Schuiten de situatie en kon hij kort daarop een contract tekenen bij een van de duurste ploegen in het toenmalige profpeloton.

René is helaas niet de beroemde prof geworden, waarvan hij wellicht had gedroomd. Het zat hem ook niet mee, want door het onverwachte telefoontje van Schuiten had hij geen idee wat hem bij de profs te wachten zou staan. Gewoon hard fietsen, maar dan met een salaris. Het viel bitter tegen.

Hij begon zijn eerste seizoen met een val in de Ruta del Sol en de daar opgedane blessure verstoorde zijn verdere aanloop naar het seizoen. Zijn volgende koers was de Ronde van Spanje, toen nog in het voorjaar, waar hij moest knechten voor Pedro Delgado, die de gewoonte had om de hele dag achterin te hangen, waardoor René en andere ploeggenoten hem steeds weer naar voren moesten brengen.

Het werd een teleurstellend eerste profjaar en toen Schuiten aan het eind van het seizoen zijn congé kreeg, kwam Jan Gisbers en veranderde de cultuur. Er kwamen allerlei medische experimenten, waar René niet aan wilde meewerken.

Daardoor kwam hij op een zijspoor en werd na zijn tweede jaar bij PDM zijn contract niet verlengd. Hij kwam in contact met Albert Stofberg, een Nederlandse trainer in Spaanse dienst die hem een contractje bezorgde bij de Spaanse ploeg Caja Rural.

Hij moest er de sprint aantrekken voor Mathieu Hermans. Dat was op zich niet erg, maar al gauw begon het gesodemieter over geld. Zijn salaris kwam óf veel te laat óf helemaal niet en René besloot te stoppen.

Toen kreeg hij een aanbieding van een andere Spaanse ploeg en dat begon hoopvol. Alles leek er beter dan bij Caja Rural, maar na enkele maanden begon weer het gedonder om geld. Toen was zijn geduld op en terug in Nederland was René Beuker wielrenner af.

Hij had enkele banen, leerde zijn vrouw kennen, en kwam op een dag in contact met racespeciaalzaak Jan van Zuijlen in Vleuten. Daar werd hem een baan aangeboden en daar heeft hij nog geen moment spijt van gehad.

René woont met vrouw en twee kinderen in de stad Utrecht, heeft het in alle opzichten naar zijn zin, en kijkt hij met gemengde gevoelens terug op zijn wielercarrière. Meestal in negetieve zijn, maar ook aan zijn mooiste prestatie die toen iedereen is ontgaan.

Dat was in de Tour de France van 1989 die eindigde met een tijdrit naar de Champs Elysées. Iedereen weet nog direct dat dat de dag was van de grote strijd om de eindzege tussen Greg LeMond en Laurent Fignon. Een secondenspel om de eindwinst. Een regelrechte thriller.

Het was zo spannend de strijd tussen die twee mannen, dat het in Nederland niemand is opgevallen dat de onbekende Nederlander René Beuker negende werd met slechts een minuut en negentien seconden achterstand op Greg LeMond, die die dag geschiedenis schreef.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 15 mei 2018 9:00

Een blijde glimlach waard

Soms lees je een verhaal dat van binnen blij maakt. De fietscarrière van René Beuker en vooral de keuzes die hij toen maakte, is er zo een. Mijn complimenten.

Hoe anders klinken die veel te late bekendmakingen van vermeende vedetten over toch gebruiken. Natuurlijk gaat zo'n openbaring altijd vergezeld van de dooddoener dat iedereen toen slikte/spoot enz.
Niet iedereen, zo blijkt.

Ook mooi om te lezen dat mijn oude trainingsmaat Roy op de juiste momenten geen verkeerde kapsones had en er vanuit ging dat het heel goed mogelijk was dat iemand hem niet kende.
Geplaatst door Joep Scholten, 16 mei 2018 11:20:29

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web