De Burgerlijke Stand van 13 juni.

Frans VERBEECK (1941, België)

Frans Verbeeck kende een heel eigenaardige carrière. Hij was een groot talent bij de amateurs die in 1963 vol verwachting bij de profs debuteerde. Drie jaar reed hij op het hoogste niveau, maar behoudens wat prijsjes viel het bitter tegen. Wel won hij in 1964 de Ronde van Vlaanderen voor individuelen. Dat klinkt mooi maar die toevoeging devalueert de overwinning met tientallen procenten. In 1966 stopte hij om melkboer te worden. Onder het uitventen van die witte vloeistof dacht hij na wat hij verkeerd had gedaan. Hij was in het profmilieu gestapt als galeislaaf, die precies deed wat de anderen deden, terwijl je juist iets anders moet doen om het onderscheid te maken. Hij vroeg weer een licentie aan en hij begon al in de winter van 1967 op ’68 als een gek te trainen. De gebruikelijke seizoensvoorbereiding van 1500 tot 2000 kilometer schroefde hij op tot 8000 kilometer. En op een vast verzet van 52x13. Tot 400 kilometer per dag trainde hij en toen de voorjaarswedstrijden begonnen vloog hij. Hij had veel meer macht en een enorm zelfvertrouwen, omdat hij het tempo dicteerde waarin bijna niemand hem kon volgen. Het was een revolutionaire ontdekking en de hele profwereld ontwaakte. De gezapige trainingskampen in Zuid-Europa waren verleden tijd, gewerkt moest er worden. Kilometers maken en knallen. In het eendagswerk behoorde de melkboer van Wilsele sindsdien tot de vedetten en op zijn palmares prijken koersen als de Omloop Het Volk, de Waalse Pijl en de Amstel Gold Race. Plus nog tientallen ereplaatsen in de klassiekers. Dat het niet meer overwinningen zijn, heeft maar één reden en dat was de aanwezigheid van Eddy Merckx in het peloton. De honger van de kannibaal was vaak zo groot dat tweede plaatsen vaak het hoogst bereikbare waren. Hoewel geen sprinter van nature, was hij met zijn surplus aan conditie een sterke finisher die in een spurt moeilijk te kloppen was. Na zijn carrière begon Verbeeck een bedrijf in sportkleding en hij is inmiddels met pensioen.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Fabio BALDATO (1968, Italië)

Iedere keer als hij in beeld verschijnt, rept Mart Smeets van de oude krijger. Naar rennersbegrippen is Fabio inderdaad oud. Stokoud zelfs, want we moeten terug naar de dagen van Joop Zoetemelk om een 39-jarige nog aan het front te zijn strijden. Ondanks de helmen en zonnebrillen heb ik nooit moeite om Baldato te herkennen. Met dat aparte profiel en een neus als de snavel van een roofvogel haal je hem er meestal zo uit. Om het nog wat extra herkenning te geven tooit hij zich graag met een baardje. Ik geef toe het zijn uiterlijkheden en Fabio Baldato heeft genoeg gepresteerd om niet alleen daarom op te vallen. Toch staan er buiten overwinningen in de Henninger Turm en de Ster van Bessèges geen grote overwinningen op zijn erelijst. Wel heel veel etappezeges in de Tour, de Giro, de Vuelta, Parijs-Nice, de Driedaagse van de Panne, de Catalaanse Week en de rondes van Nederland, Oostenrijk, de Middellandse Zee, Valencia, Luxemburg, Romandië, Denemarken, Polen en nog veel meer. Kortom, Fabio has been around. Ik weet niet wat zijn toekomstplannen zijn, maar het zit er in dat we volgend jaar weer een 40-jarige in het peloton hebben. Baldato fietst nog steeds als een jonge god in de voorste gelederen mee en hij ziet er nog scherp uit. Of zou dat door die neus komen? (Foto: © Cor Vos)

De andere op 13 juni geborenen zijn:

APPELDOORN, Theo (1959, Nederland)
CAPECCHI, Eros (1986, Italië)
DIOT, Maurice (1922, overleden 04.03.1972, Frankrijk)
ENGELEN, Jochen (1988, België)
GHYLLEBERT, Pieter (1982, België)
KETELEER, Desiré (1920, overleden 17.09.1970, België)
MARICHAL, Thierry (1973, België)
TIMMER, Albert (1985, Nederland)

Door Fred van Slogteren, 13 juni 2007 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web