Bergwerff ad ad ad

Het was me het weekje wel …

Het seizoen van de voorjaarsklassiekers gaat vandaag met de Amstel Gold Race de tweede fase in. Met Parijs-Roubaix zijn de kasseien verorberd en beginnen de coureurs in Limburg aan een bord vol potenbrekers.

Vandaag het geesteskind van Herman Krott, woensdag de Waalse Pijl en volgende week zondag Luik-Bastenaken-Luik. Een ander decor en deels andere hoofdrolspelers, hoewel we Sagan, Van Avermaet, Gilbert en ook Terpstra niet moeten onderschatten in de heuveltjes.

Over Sagan gesproken, hij was afgelopen zondag de terechte winnaar in De Hel. Maar dat was meer een gevolg van het juiste moment kiezen en de verkeerde tactiek van de onomstreden winnaarsploeg Quick-Step.

Terpstra was voor mij de beste man in koers, maar zat net een beetje ongelukkig in de wedstrijd toen de Slowaak wegreed. Het was geen demarrage, maar à la Zoetemelk wegsluipen, op een moment dat het Niki even niet goed uitkwam.

Een Sagan in topvorm was erop en erover gegaan toen hij het restant van de kopgroep bereikte, maar hij kreeg die Zwitser, die al ruim 200 kilometer in de aanval was, er niet af. De huldiging met de kei was net als andere jaren.

En daar vielen dan weer veel mensen over, want er was een dode gevallen. Een jonge Belg was gereanimeerd en naar het ziekenhuis vervoerd en daar ’s avonds overleden. De volgende dag in de krant precies hetzelfde: de koers had stilgelegd moeten worden en de huldiging veel soberder, vond de stem des volks.

Vooropgesteld dat het overlijden van Michael Goolaerts een groot drama is, moeten we wel bij de feiten blijven. Tijdens de koers werd alleen bekend dat die jongen in zorgwekkende toestand naar het ziekenhuis was gebracht.

Dat komt vaker voor in een grote koers en omdat het meestal goed afloopt hoor je dan niemand over het stopzetten van de koers. Wielrennen is een gevaarlijke sport en als je ziet hoe een koers soms verloopt kun je alleen maar respect hebben voor het vakmanschap van de heren coureurs.

De koersen minder zwaar maken, zoals je ook hoort als er goed misgaat, is geen optie, want dan wint Cavendish de Tour en in zijn verlengde wellicht ook Groenewegen. Dat wil niemand. En Parijs-Roubaix en de Ronde van Vlaanderen over brede asfaltwegen zal het einde betekenen van deze zo iconische wedstrijden.

Het feit dat Goolaerts aan een hartstilstand is overleden is een andere zaak. Zou dit te voorkomen zijn geweest. De jonge Belg is niet de eerste die om die reden het leven heeft gelaten. Velen gingen hem voor en dat roept vragen op.

Je hoort regelmatig over hartritmestoornissen bij topsporters. Dat is vaak een gevolg van een aangeboren hartafwijking die bij grote inspanning fataal kan zijn. Het lijkt me dat dat toch van tevoren op te sporen moet zijn door middel van een een cardiologisch onderzoek?

Er gaat zoveel geld om in de top van de wielersport dat de UCI toch zou kunnen instellen dat een licentie pas kan worden verstrekt als de renners een dergelijk onderzoek hebben ondergaan?

Dat lijkt me eenvoudig te realiseren en de kosten die dat met zich meebrengt zijn voor de miljoenenploegen aan de top en de daar onder bestaande categorie van de Pro-Continentalen best wel op te brengen.

Het lijkt er nu op dat er wordt gewacht tot een renner last van zijn hart krijgt bij grote inspanningen en dan zelf moet besluiten om daarmee naar de dokter te gaan, of niet. Dat lijkt me niet professioneel in een sport waar aandacht wordt geschonken aan de kleinste details op het gebied van training, voeding en verzorging.

Als dat was gebeurd dan zou bijvoorbeeld Johannes Draaijer (1963-1990) nog geleefd hebben, omdat autopsie heeft uitgewezen dat hij is overleden aan een aangeboren hartafwijking. En niet, zoals jarenlang in de pers is geroeptoeterd, de geschiedenis is ingegaan als de eerste epo-dode.

Foto’s 1 en 2: © Cor Vos
Foto 3: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 15 april 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web