Bergwerff ad ad ad

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 6 april …

Behalve aan wielrennen en basketball was ik in mijn tienerjaren helemaal verslingerd aan de jazzmuziek. Dat kwam in niet geringe mate omdat impresario Lou van Rees alle grote jazzcoryfeeën van die tijd naar Nederland haalde.

Ik heb in het Concertgebouw alle groten van toen aan het werk gezien hoewel de prijs van een toegangskaartje een vermogen was voor een arme schooljongen. Maar er stonden steeds meer auto’s voor de deur en dus was het eindeloos autowassen.

Ik bewaar dierbare herinneringen aan de optredens van Louis Armstrong, Ella Fitzgerald en de big bands van Duke Ellington, Count Basie en Stan Kenton. “Het koude, kille, koele koper van Kenton”, allitereerde Pete Felleman met zijn Amerikaans accent op de radio.

Ik zag er ook een keer Kid Ory en zijn band optreden, een van de laatste onvervalste Dixieland-orkesten uit New Orleans. Hun grote hit was: ‘Won’t you come home Bill Bailey’ een voor die tijd ruig nummer, waarin trombonist Edward ‘Kid’ Ory uitmuntte met van die lange diepe halen.

Wie Bill Bailey was heb ik niet meer paraat, maar het was in ieder geval niet de gelijknamige Britse wielrenner die vandaag precies 130 jaar geleden in Londen werd geboren. Ik kende Bailey zijdelings uit Temidden der kampioenen, de biografie van Piet Moeskops.

Toen de ster van Big Pete uit Loosduinen begon te stralen was Bill Bailey al in zijn nadagen. In een Engels boek uit 1978 over een eeuw Brits wielrennen, kom ik meer over hem te weten. Dat hij drie keer kampioen sprint van zijn land was en vier maal als amateursprinter een regenboogtrui kreeg uitgereikt, wist ik wel.

Maar dat hij in die jaren de meeste roem behaalde door vier maal de Grand Prix de Paris te winnen, wist ik niet. Die Grand Prix was voor de winnaar in die tijd belangrijker dan een wereldtitel.

Die prestigieuze prijs was voor de sprintelite van toen vergelijkbaar met het winnen van de Tour de France voor wegrenners. Parijs was het centrum van de internationale sprintelite en jaar na jaar kwamen daar de beste sprinters van de wereld aan de start.

In 1913 stond Bailey met vier wereldtitels bij de amateurs op het toppunt van zijn roem en hij was er helemaal klaar voor om als een vedette de profrangen binnen te stappen. Maar in 1914 brak de Eerste Wereldoorlog uit en Bill Bailey moest zijn ambities opzouten tot 1920 toen de internationale competitie weer op gang kwam.

Zijn prijzenkast zou ook veel voller zijn geweest als hij zich de kostbare bootreizen had kunnen permitteren om regelmatig de oversteek naar de Verenigde Staten en Australië te kunnen maken.

Daar werden toen grote sprinttoernooien georganiseerd en regelmatig om de wereldtitel gestreden. Maar zo’n overtocht met zo’n oceaanstomer kostte veel geld en de naam Bailey was niet beroemd genoeg om door matchmakers te worden uitgenodigd om naar Amerika te komen.

Over de mens Bailey kom je in dat boek niet veel te weten, maar de informatie is zeker toereikend om Bill Bailey eindelijk thuis te laten komen, zij het helaas zonder het trombonegeschal van Kid Ory.

William ‘Bill’ Bailey overleed op 22 januari 1971. Hij werd 83 jaar.

Foto’s: archief dewielersite.net



Door Fred van Slogteren, 6 april 2018 9:00

Pete Felleman

Leuk om zijn naam weer eens te lezen. Nog zo'n prachtige allitererende zin die voorgoed in mijn hoofd zit geprent: 'laatstleden lente presenteerde commentator u de bijkans sublieme session van Tony Scott in Mintons Playhouse, nummers met pit, pep en punch en een kloeke swing in de laatste twaalf maten.' Pete Felleman, taalvirtuoos uit een (helaas) ver verleden.
Geplaatst door Wim van Eyle, 07 april 2018 10:39:51

Cor Galis

Ergens diep in mijn geheugen ligt het opgeslagen en alleen het noemen van de naam is genoeg om dat mooie donkerbruine stemgeluid te laten klinken. Onvermijdelijk klinkt dan ook die andere bijzondere stem. Je hoefde eind jaren tachtig en in de negentiger jaren de VPRO radio maar aan te zetten en hij klonk: Cor Galis.

Op zoek naar zijn geluid, vond ik dit: https://wiki.beeldengeluid.nl/index.php/Audio:_Cor_Galis

klik op de bovenste link en je hoort Cor een lofzang houden op Gert Jan Theunisse. Tegelijkertijd veegt hij genadeloos de vloer aan met alles wat zich ploegleider noemt.
Al die bekentenissen over doping moesten toen nog komen. Cor (trouwens ieder weldenkend mens) wist het al.
Geplaatst door Joep Scholten, 08 april 2018 21:24:52

De stem van de VPRO

Ik moest even denken bij het lezen van de naam Cor Galis. Wie was dat ook weer? Maar toen viel het kwartje en herinnerde ik me de vrijdagavonden met de radio. Germaine Groenier met het programma Sans gène en daarna Cor Galis die een hoogwerker voor een flatgebouw parkeerde, zich omhoog liet brengen om dan via het balkon bij iemand binnen te stappen om ongezouten commentaar te geven op het interieur van die wildvreemde mensen bij wie hij ongevraagd te gast was. Voor zo'n programma liet je de tv uit. En dan die stem van die man. Cor Galis, wat een herinnering. Bedankt Joep dat je mijn geheugen hebt opengebroken. Ook voor de fragmenten.
Geplaatst door Fred, 09 april 2018 14:07:59

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web